hande s., Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı sitesinin yazarı.

Ulus’tan Bildiriyoruz: Gökyüzü Açık, Suluhan Renkli

hande s. — Tue, 20 Dec 2016 05:56:07 +0000

Atatürk Bulvarı’nın dibinden Posta Caddesi’ne dönüşte, kalabalık bir güruh sağlı sollu inişli çıkışlı kalabalığına doğal yollardan merhaba diyor insana. Hafif yokuş tırmanıp Suluhan hedefine yaklaşma çabalarının öncesinde caddenin sağ tarafına park edilen çift sıra arabaların yarattığı karmaşadan gerek araç sahipleri gerekse yayalar muzdarip. Epey dert yanıyor, soğuktan ellerini cebinden çıkaramayan başı önünde, dikkatli adımlarla karşısından gelene çarpmamak için dans adımları ile yürüyen sade vatandaş.

Yokuş tırmanırken karşılaşılan küçük esnaf lokantaları, dönerciler ve ev yemeklerinden gelen kokuları cılız sesiyle bölen işportacı, “30 tane yara bandı 1 lira abla, abi,” derken geçenlerin dikkatini çekme derdinde. Gözüm dükkanlara ilişiyor. Ev gereçlerinden, hırdavat malzemelerine, ahşap boyamadan hobi malzemelerine uzun zamandır arayıp da bir türlü hayat telaşından ve büyük mağazaların yarattığı körlükten göremediğimiz araç ve gereçleri sunuyor Posta Caddesi’nde.

Evlerde görev dağılımında genellikle babaların sorumluluğunda olmasından ötürü cadde erkek egemen ağırlığını yol boyunca hissettiriyor. Derken Ulus Hali‘nden gelen balık ve peynir kokuları Suluhan’a yaklaştığının habercisi. Dahası erkek seslerinin azalıp kapısında kadın seslerinin yoğunlaştığı noktada “Suluhan’a Hoşgeldiniz” tabelası gözlerinizin önünde canlanmaya başlıyor bile.

Suluhan, Ankara’nın en eski hanlarından. Hikayesi Osmanlı tarihinin konusu içinde kalkmakla beraber günümüzde takı, aksesuar ve boncukla yapılan tüm el işlerinin, el sanatlarının ana arteri. Hanın merdivenlerini inerken karşınıza çıkan avlu ile tarihi doku sizi Osmanlı’ya götürmese bile, duvarların ve taşların muntazam duruşu etkilemeye yetiyor. Hanın giriş kapısına yakın dükkan sahiplerinin, gelen ilk müşteriyi dükkanına yönlendirme çabalarından ve bir-iki malzeme alıp çıkmak isteyenlerin yarattığı sıkışıklığı atlattığınızda devam eden koridor, rengarenk boncuklarla hayal gücünüzü birleştirdiğinizde nelerin ortaya çıkabileceğini gösteren cinsten. Mağazaların isimleri kadar vitrinleri de el emeği, göz nuru. Gökkuşağı Boncuk, Mavi Boncuk birkaç örnek.

Uzayan koridorlar, kadınların ilk çağlardan gelen toplayıcılık hünerlerini bir araya getirip ellerinde biriktirdikleri boncukları yan yana koyarak oluşturdukları motifleri, desenleri düşünerek ve hatta yanında benzer şeyler yapan bir diğer kadınla diyalogları dinleyerek devam ediyor. Kadınların diyaloglarını bir anda memleket meseleleri ile bölen, ellerinden plastik kırmızı şeritli kıraathane çay tabağı ile sohbete dalan iki emekli amcayla da karşılaşmanız tesadüf değil.

Kafanızı bir dükkana uzattığınızda kendi takısını yapmak isteyen üniversiteli, kızının gelin tacını hazırlamak isteyen anne, tespihi bozulmuş ve yenisini yapmak isteyen ihtiyar bir bey amcaya rastlamak oldukça mümkün. Hanın dört bir yanında yer alan dükkanlarda boncuğun yanı sıra son dönemin popüler hareketleri olan baby shower, kına gecesi ekipmanları ve doğum günleri süsleri ise handa bir diğer sektör olmuş durumda. El işlerinde bir dünya markası olan annelerimizin vazgeçilmez el işleri, Suluhan’ı bugünlere getiren doğal taşlarına eşlik etmeye devam ediyor.

Ankara’da yaşayıp yolu Suluhan’a düşmemiş olanlara, avludaki çay ocağında Türk kahvesi önemle tavsiye diyor bir Suluhan esnafı. Bir de istedikleri gibi at koşturamamanın, Hanın tarihi dokusu nedeniyle çivi çakarken düşünmelerinin, başını anca önüne eğip dükkanlarına girebiliyor olmalarının, tarihin içinde olabilmenin memnuniyetinin esnafın motivasyon kaynağı olduğunu dile getiriyor.

Ankara’daki diğer hanlar için: Ankara’nın Hanları

Ulus’tan Bildiriyoruz: Gökyüzü Açık, Suluhan Renkli yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Pazar Günü Akşamına Bir Öneri: Quiz Night

hande s. — Sun, 27 Nov 2016 08:10:40 +0000

Pazar akşamlarının sakinliği sizi de cezbediyor mu? Cuma, Cumartesi günleri dışarıda olmayı çok sevmiyorum mu diyor musunuz?

Ankara insanı sadık bir profil çizerken gittiğiniz mekanlarda sık sık aynı insanları görme şansınız da yükselir. Bu, çoğu zaman şehri benimsemek gibi mekanı da tanımak ve içselleştirmek adına çok sevdiğim, garsonundan tutun da yediğim yemeklerin içeriğini biliyor olmaya kadar mutluluk veren bir durumu da yanında getiriyor benim için.

Lakin bu pazar hep gittiğimiz mekanları bir yana bırakıp alternatif arayışımız bizi Varuna Gezgin Tunalı’ya götürdü.

Varuna Gezgin’e bu yaz birden fazla kez zaman ayırmanın yanı sıra barda zaman geçirmeyi çok sevdik. Kapıdan girişte duvarda karşılayan 400’den fazla dünya biraları ile ziyaretçilerine merhaba diyen Varuna Gezgin, güler yüzlü ve sıcak barmenleri mekanı tamamlayan samimiyetteydiler her seferinde. Mekan bizi alıp farklı kültürlere götürmesi, bilmediğimiz ya da ilk kez karşılaştığımız yazı dilleriyle mini bir dünya turuna götürmekle kalmayıp “yeni” kelimesinin birçoğu ile tanıştırdı.

Bu pazar ise bütün bu yenilerin bir yenisi de quiz night ile tanışmamız oldu. Servis personelinin güler yüzü ile önerdikleri quiz night’ta bulduk kendimizi. 30 sorudan oluşan ve yaklaşık 1 saat devam eden quizin içeriği mekana uygun olarak dünyanın bin bir köşesinden alınan yemekler, müzikler, biralar ve diğerleri. Heyecanla başladığımız sorular genel kültürü zorlayan ama cevaplarını buldukça artarak keyifli hale gelen joker hakkının hep baki kaldığı nitelikteydi. Örneğin bir Afrika başkenti de olan tatlının adı nedir? Cevaba biz Cezayir’den esinlenerek Cezerye dedik ama başarılı olamadık.

Biramızı yudumlarken katıldığımız bu quiz Pazar akşamımızı renklendirmeye, verdiğimiz cevaplarla yüzümüzü güldürmeye, üçüncülük madalyamız ve kazandığımız yağmurlukla mutluluğumuzu arttırmaya fazlasıyla yetti. Ödül demişken bu sıcak yarışmanın ödülleri mekanın özü gereği alıp başınızı kaçıp gitmede faydalı olacak sırt çantası, yağmurluk ya da uyku tulumundan oluşuyor.

Quiz Night ile ilgili biraz detay istediğimizde ise her pazar günü saat 21.30’da tüm şubelerde aynı anda başladığı ve isteyen tüm katılımcıların açık kitap, hatta açık google desteği ile katılabileceğini öğrendik. Geceye katılım kontenjanı olmaması, takımların ezeli rekabetinde renkli ve bol gülücüklü şaşkınlıkları, kendi aralarında fısıldaşmaları TRT’nin unutulmaz ‘bir kelime bir işlem’i gibi pazar gecesi eğlencesine alternatif oluşturuyor.

Seyahatlerin her daim iyileştirici gücü olduğunu söyleyenlere, şehrin gündelik hayatından sıkılıp soluklanmak için durak arayanlara Varuna Gezgin Tunalı Hilmi ve Bahçelievler şubeleri ile tatlı öneriler sunuyor.

Kaç ülke ve şehir gezdiklerini hatırlamayan kurucuları Varuna Gezgin’in bir Eşkişehir markası olduğunu da hatırlatmadan geçmiyor.

Detaylar ve gezi notları için websitesi

*Kapak fotoğrafı kitikedi.com’dan alınmıştır.

Pazar Günü Akşamına Bir Öneri: Quiz Night yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

“İlerleyelim Lütfen, Boşlukları Dolduralım”

hande s. — Mon, 24 Oct 2016 15:16:07 +0000

Ülkemizde en çok araç nüfusunun olduğu şehir Ankara’ymış. Biliyor muydunuz? Bilmiyordunuz. Çünkü 25 senedir Ankara’da yaşayan biri olarak ben de yeni öğrendim. Önce bu bilgi gayet sıradan gelmişti lakin daha sonrasında bu bilginin gerisinde nelerin olduğunu sorunsalı sorgulama iştahımı kabarttı.

Sorgulamaya öncelikle kendimden başlayarak tüme ilerleme kararı aldım. Neden araba kullanıyorum? Her gün sabah evimden çıkıp işe giderken sadece kendimi götürebildiğim bir seyahati neden tercih ediyorum? Sorularım tabi ki Antarktika’yı yeniden keşfetmeyecek ama ben bu soruların cevaplarını vererek insanlığımıza bir nebze olsun katkı sağlayacağım.

Aslında hikaye çok değil bir 10 sene öncesinden başlıyor. Her 80 ve sonrası kuşağının bir akşam yemeğinde konusunu geçirdiği ‘Üniversiteyi kazan, sana araba alacağım’ gündemi bizim de evimizde yaşanmış ve babamın bana en büyük yalanı olarak tarihe geçmişti. Üniversiteyi kazandığımı öğrendiğim ilk gün kırmızı renkli arabamın evimizin önünde olacağı ve babamın Türk filmlerindeki zengin ebeveynler gibi anahtarı bana uzatacağı hayallerimi daha dün gibi hatırlarım. Hayal diyorum çünkü gerçekten hayal olarak kendi tarihime geçti. Ben üniversiteyi kazandım, babam da bana araba almadı. Belki de küskünlüğüm ve hırsım işte tam olarak bugün başladı.

6 senelik üniversite hayatım 267 numaralı belediye otobüsünü beklemekle geçti. Sıcak, soğuk demeden yolları arşınlamakla gurur yaptım ve yılmadım. Günler günleri kovaladı ve Ankara’nın o insanın kemiklerine kadar işleyen soğukları, güneşinin asfaltları erittiği sıcakları geçti. Mezun oldum. İş buldum. Para kazanmaya başladım.

Para kazanmaya başladığım ilk gün Ankara’nın en yüksek tepesine çıkıp seni yeneceğim Ankara demedim tabi ki. Her genç ruhun bilinçaltına saplanmış olan dürtülerine esir düşerek kredi çektim ve bir araba sahibi oldum. O da yetmedi dünyanın en pahalı benzinini kullanan memleketimde yapılabilecek en mantıklı davranışa imza atarak benzinli araba satın aldım. Evet, tam olarak ben de gülüyorum şu an.

İlk günler arabam ile olan duygusal bağım sevgilim ile aramdakinden güçlüydü. İtiraf ediyorum. Kendimi korunaklı, güçlü ve mutlu hissediyordum. Bu fevkalade başlayan ilişki sonraları sıradanlaşmaya ve cebimdeki son paralarla benzin almaya başladıkça soğumaya, tatsızlaşmaya başladı. Acaba babamın bir bildiği olabilir miydi?

Gelelim bugüne. Geçen hafta Türkiye’nin bilgilerini toparlayan kurumundan aldığım bu bilgi beni dehşete düşürmekle kalmayıp toplu ulaşımın nelere yaradığını hatırlamama bir kez daha neden oldu. Sabah uyandım ve işe gitmek için dolmuşa bindim.

Hissettiklerimi paylaşayım:
Öncelikle işe tam saatinde yetişebilmek adına erkenden uyandım. Erken uyanmanın vermiş olduğu bilinç açıklığı ile sabahın esintisi birleşti ve yüzümde hafif bir gülümseme kendiliğinden oluşuverdi. 25 senedir yaşadığım sokaktan durağa varana kadar değişen apartmanları, sokak kedilerini, her seçim dönemi lüzumsuz yere değişen kaldırım taşlarını, küçük esnafın sabah telaşını görebilme fırsatını yakaladım. Bir anda lise yıllarında annemin camdan bağırışları ile kapımızı çalan sokak simitçisini gözlerim aradı, göremedim. Acaba hala yaşıyor muydu?

Derken durağa vardığımda ansızın 267 numaralı otobüs önümden geçti ve içimden sesli güldüm yanımdan geçenler delirdim zannetmesinler diye. Birinci dolmuş dolu, ikinci dolmuşa el kaldırıyorum dolmuşçuda gereksiz bir öz güven ile görmezden gelmeler… Üçüncü dolmuşta kendimi içeride buluyorum. Mesai saatinin vermiş olduğu kalabalık önce asık suratla karşılıyor ve kabul ediyor beni yarım saatlik birlikteliğimize. Aslında ilk görüşte insanların neden birbirlerinden hoşlanmadıklarını en iyi anladığın yerlerden biri toplu ulaşım araçlarıdır, bunu birbirini ittirdiğinde daha iyi anlayabiliyor insan. Derken bir centilmen abimiz hafif nezaket hafif kibirle buyurun diyor, yer veriyor. İşte o an gözlerin çevrende dönen dünyaları daha iyi görebilmene olanak tanıyor.

İşe geç kaldığı için yüzü kireç gibi olup durmadan saatini kontrol eden mi ararsın, çocuğunu yalnız başına doktora götürmek zorunda kaldığı için kocasına nefret tohumları eken umutsuz bir ev kadını mı ararsın, ayakta zor durduğu halde sevgilisine günaydın mesajı atmak için şekilden şekle giren delikanlıyı mı ararsın, yorgunluktan gözlerini açamayan işçi sınıfını mı, babasının evinden bıkmış gözleri hep dışarıdan geçen lüks arabalara takılı parfüm kokusu tüm dolmuşu kaplamış sarışın genç kadını mı ararsın? Sonrası Cemal Süreya’nın dediği gibi iyilik güzellik oluveriyor.

Evet, yarım saatlik toplu taşıma seni sadece evinden işine götürmekle kalmayıp dünya da başka dünyalara da taşıyabilme yetkinliğine sahip bir mekanizma haline dönüyor. Her sabah kapının önünden çıkıp arabayla geçirdiğim o yalnız saatlerim bir anda birçok dünyayla tanışıyor ve aslında dönen dünyada artık biz neleri göremiyoruz’u bana gösterebiliyordu.*

Dünya dönüyor, hayat akıyor. Belki de şu an en kıymetli hazine zaman. Araba kullananların en büyük bahanesi. Zamanımız yok. Geçip giden zamanda nelerle karşılaştığımız, neleri tüketip, neleri biriktirdiğimiz… Benim geçen 10 senemde ardımda kalanlarım, hep yüzümde tebessüm bıraktıklarım ise sokakta biriktirdiklerim. Geçtiğim caddelerde, yürüdüğüm sokaklardaki kavak ağaçlarında, değişen şehrin anılarında, gördüğüm yüzlerde biriktirdiklerim.

Sabahın ilk günaydınını annemden sonra iş arkadaşıma değil de sokakta karşılaştığım komşumuz Kemal Amca’ya verebilmek, kalabalığa karışabilmek, kalabalıkta kaybolup sonra kendini bulabilmek, güne göğün maviliğini içine çekerek başlayabilmek belki de toplu ulaşımın arkasında yatıyordur. Bugün gene aynı soruyu sorarım. Acaba babamın bir bildiği olabilir miydi?

Evet, insanın arabasının olması keyifli. Orta direk yaşayan bir insan olarak arabamın olması beni iyi hissettiriyor lakin bir sabah uyanıp kendimi sokaklara vurup insan içine karışabilmek hala o eski günlerimi hatırlayıp yüzüme gülümseme yapıştırabilmek, biriktirdiklerime yenisini katabilmek ve insan olabilmenin verdiği gerekliliklerini yerine getirebilmek daha da iyi hissettiriyor.

Dünyada gelişen bisiklet yollarının, yeraltı treni hatlarının memleketimde görebileceğim günlerin umudunu hiç kaybetmeden ve bir gün kendi çocuğuma üniversiteyi kazandığında araba alacağımı vaat ettiğim günlerin heyecanından hiç vazgeçmeden; o günlerin geleceğine inanıyorum.

Bu yazıyı okuduktan sonra aklınızda Ankara’nın en fazla araç nüfusuna sahip olduğu mu, gençlik hayallerimizin aslında ne kadar benzediği mi, 25 yıldır hala yeraltı treni hatlarımızın eksikliği mi, deli olduğum mu kalacak bilemiyorum ancak kendiniz için haftanın sadece bir günü yapacağınız toplu ulaşım yarınlara biraz daha faydalı olacak bunu kesinlikle biliyorum.

Arabanızdaki yalnızlığınızdan vazgeçin. Dünyaya, doğaya, çocuklarınızın yarınlarına zarar vermekten de vazgeçin. Kalabalığa karışıp dönen dünyada bir parça olup sabahlarınızı anlamlı kılın. Bir günaydın belki de dünyanızı değiştirecek. Bir günaydınla belki de birilerinin hayatını değiştireceksiniz. Toplu ulaşıma güvenin.

Ya da belki de bu değerli sözlere güvenin:

Çok eşyan olmayacak mesela evinde.
Paldır küldür yürüyebileceksin.
İlle de bir şeyleri sahipleneceksen,
Çatıların gökyüzüyle birleştiği yerleri sahipleneceksin.
Gökyüzünü sahipleneceksin,
Güneşi, ayı, yıldızları…
Mesela kuzey yıldızı, senin yıldızın olacak.
“O benim.” diyeceksin.
Mutlaka sana ait olmasın istiyorsan bir şeylerin…
Mesela gökkuşağı senin olacak.
İlle de bir şeye ait olacaksan, renklere ait olacaksın.
Mesela turuncuya ya da pembeye.
Ya da cennete ait olacaksın.

* Bu okuduklarınız çok sıradan hepimizin hayatında her gün yaşadığı, gördüğü sahneler. Aslında bakarsanız herkesin görebildiğine emin olduğum da değil.

** Toplu taşıma ile alakalı başka bir yazı için tıklayınız.

“İlerleyelim Lütfen, Boşlukları Dolduralım” yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Ankarunning: Koşmayan Kalmasın!

hande s. — Sat, 24 Sep 2016 11:13:39 +0000

Şehirde güzel şeyler olmaya devam ediyor, mesela Ankarunning. Uzaktan bakıldığında sadece koşan bir grup gibi gözüken ama içerisinde moral, motavisyon ve gülümsemeleri barındıran, özüne paylaşmayı koyan bir spor sevgisi.

Ankarunning nedir sorusunu iki kelimeyle ifade etmek gerekirse ‘koşu sevgisi’ olarak tanıtmakta bir sakınca olmasa gerek. Şehrin spor sevgisi ile harmanlanmış, yan yana geldiklerinde sosyalleşen, sosyalleşirken de sporu çatı olarak hedeflerine koydukları bir grup.
Ankarunning, 2014 yılında profesyonel hayatı spor ile geçmeyen ama sporu her daim yanı başında tutanların bir araya gelerek, bunu neden daha fazla sporsever ile paylaşmıyoruz diyerek başladıkları bir iş. Kurucusu Çağrı Ünal bu işi daha keyifli hale getirmek ve daha fazla kişiye ulaşabilmek için bu işe kalkıştıklarından söz ediyor. Düzenli olarak yaptıkları koşularla her geçen gün daha çok kişiye ulaşıyorlar.

Şehir insanının günlük hayatında spor yapmak olarak ayırdığı vaktin sadece spor merkezlerinde yapılan rutin egzersizler olmadığını anlatmaya ve açık havada gerçekleştirdikleri bu etkinlikleri ile şehrin gürültüsünden uzakta sporu daha keyifli hale getirmeye gayret ediyorlar.

Öğrencisinden emekliliği yaklaşmış olana değin tüm yaş grubundan takipçisi olan Ankarunning’e tek katılım şartı koşunun bir ucundan tutabilmek ve zevk alabilmek.

Ankara’nın kısır parkur koşullarında bu etkinlikleri her Çarşamba ve Pazar, sırayla ODTÜ Kampüsü içi ve Eymir Gölünün doğal güzelliklerinde gerçekleştiren ekip, her etkinlikte renkli görüntüleri ile koşu gününü neşelendiriyor. Grupta yer alan profesyonel sporcuların yeni katılanlara desteği ve ilk gün verdiği kısa bilgilendirme ve ısınma turları ile gün boyunca moral ve motivasyon da oluşumun birbirine sıkı sıkı bağlandığının bir diğer göstergesi. Yeni katılanların motivasyonunu arttırarak koşmaktan vazgeçmemeleri için eski sporcuların yenileri sürekli desteklendiğinin özellikle altı çiziliyor.

Bunun yanı sıra kendi aralarındaki iletişimin gücü ile sosyal aktivitelerle eğlenceyi de pas geçmeyen Ankarunning ekibi sadece spor odaklı olmayıp konser, BBQ partileri, yaza merhaba etkinlikleri ile paylaşımlarını arttırıyor.

Bir diğer övünç kaynakları ise koşma sevgisini sadece Ankara ile sınırlı bırakmayıp uluslararası arenaya taşımaları. Barcelona maratonuna katılan grup, maratonu başarıyla tamamlayarak çıtalarını bir üste çıkarmış ve motivasyonlarını arttırmış.

Koşu programlarını sosyal medyadan duyuran gruba katılmak için spor ayakkabılarınız ve ekipmanlarınızın olması yeterli. Bir gün şehirde yanınızdan koşarak geçen renkli ve güler yüzlü bir grup görürseniz ve bu gruba katılmak isterseniz iletişim epeyce bir kolay. İletişime ve daha fazla bilgiye ulaşmak için Ankarunning sosyal medya hesaplarını takip etmeniz yeterli.

www.ankarunning.com / instagram / twitter

Koşu dolu ve şehrin güzel havasını içimize çekeceğimiz günlere..

Ankarunning: Koşmayan Kalmasın! yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Woody Allen Ankara’sı

hande s. — Fri, 19 Aug 2016 07:47:45 +0000

Geçen hafta sabırsızlıkla beklediğim Woody Allen filmi ‘Cafe Society’ yi vizyona girdiği gün izlemenin keyfi ile yazıya başlamak istiyorum. Woody Allen ile tanışmamı sağlayan efsane filmi ‘Annie Hall’ bugüne kadar izlediğim en keyifli filmlerin başında yerini almaya devam ederken her yeni filminin müjdesini duyduğumda yüzümde gülücüklere neden olan Woody bu kez de kalbimi fethetmeyi başardı.

Film 1930’ların New York ve Hollywoodu’nda geçerken bir buçuk saat boyunca karakteristik Woody lezzetlerini filmde sık sık görüyoruz. Özellikle son dönemde yaptığı filmlerde kadın odaklı çalışan ve kadınların davranışlarını yüzümüzü güldürerek anlatan yönetmen bu sefer de bunu layıkıyla başarmış gözüküyor. Martinisi, caz müziği, konu olan şehrin güzel mekanları, dönemin kostümleri ve müthiş diyalogları ile film Ankara yazında güzel bir öneri.

Ama ben bu yazımda filmden bahsetmenin yanı sıra her Woody filminden çıktıktan sonra aklımın köşesinde yer eden bir konuya gelmek istiyorum. Woody Allen Ankara’da film yapsaydı biz bu filmde nelerle karşılaşırdık? Midnight in Paris’teki gibi geçmişe yolculuk yapsaydı ve Cumhuriyet Ankarasına hatta belki daha da öncesine gitseydi bizi kimlerle karşılaştırmak isterdi?

–

Belki o an tarihin derinliklerinde Ulus’un göbeğinde bir asker ya da Vals günlerinde dans ederken kendimizi bulabilirdik. Ya da Ankara’nın eski ve dillere pelesenk olan mekanlarında neleri günümüze taşırdı? Ana karakter geçmişe yolculuk yapıp Turgut Uyar’ın Cemal Süreya’nın vazgeçilmez mekanı Tavukçu Lokantasında o günlere dönüp rakısına tanık olurdu belki. Belki bir iki satır da iliştirirdi tarihin tozlu yapraklarına.

–

Bir başka mekan olarak aklıma gelenler arasından Ankara Garı olabilirdi. Sevdiği kıza ya da adama hasret bir buluşma olarak karşımıza çıkabilirdi o sahneler. Yoğun dumanlar arasında Anadolu’dan Ankara’ya gelen Doğu Expresini dönemin şık döpiyesleri ile tamamlayıp bize enfes görüntüleri sunabilirdi. Güzel buluşmadan sonra el ele yürüdükleri Gençlik Parkı’ndaki çay bahçelerinde özlem giderebilirlerdi ve bitmeyen gün onları Ankara Kalesi’ne kadar taşıyabilirdi.

–

Belki Woody filmlerinin vazgeçilmezleri arasında olan Caz’dan kareler bulamayabilirdik ama o güzel öğleden sonrasında Pembe Opera binasında keyifli bir opera karşımıza çıkabilirdi. Şehri sakin adımlarla yürüyen iki sevgili bir anda kendilerini EGO’nun eski otobüslerindeki çift kişilik koltuklarında bulup geniş bulvarlardan geçerken diyalogları ile yüzümüzü güldürebilirdi. Döneme dair, Ankara’nın birikimli, sakin ve naif insanlarını tanıtabilmek adına birçok detayı bir buçuk saatte yanı başımızda seyre dalabilirdik.

–

Woody Allen Manhattan aşığı bir New York sever. Şehir insanı olmayı ve şehrin güzel yanlarını, büyüsünü diyalogları ile harmanlayıp her filminde bizi turistik bir geziye çıkarmayı başaran bir üstat. Her bir filminde o şehre gitmeyi arzuladığım yönetmenin bu kez keşke Ankara’yı da filmleştirse dediğim, 80 yaşında hala hayatı farklı algılayan, absürdlükleri ile düşündüren ve çoğu kez insanın arıza taraflarını gülücüklerle karşımıza çıkaran bir efsane…

Woody Allen Ankara’sı yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Necmi Usta’nın Yeri ve İki Beyefendiyle Rakı İçmek Üzerine

hande s. — Wed, 06 Jul 2016 17:16:46 +0000

Tam Ankara havasıydı. Karasal iklimin nasıl bir şey olduğunu her bir metrekarede tir tir titretirken hatırlatmıştı gene bu kış. Ve eğer seviyorsan bu şehri ayazına bile eyvallah diyebiliyordun. Kafamı kaldırmaya gücüm yetmiyordu ve yerdeki tüm çıplak kadın kartlarındaki telefon numaraları ile göz göze geliyordum istemeden. Necmi Usta’nın yeri için yoldayım.

Göz alıcı pavyon ışıklarının arasından geçerken içimdeki heyecanın sıcaklığına güvenip emin adımlarla pasajın içine girdim. Pasaj, yılların pasajıydı gerçekten. Bende ise milli piyango biletinin 5 rakamı tutmuş da son hanesini bekleyenin heyecanı ve enerjisi… Camdan içeriye şöyle bir göz gezdirdim. İçerisi tam kıvama gelmişti: Kızlı-erkekli rakı severler.

Sonra bizi bir masaya aldı hızlıca mekanın en ünlüsü. Bay S.’de inceleyici bakışlar, bende tedirgin anlar derken kendimizi masada bulduk. Sonrası şairin de dediği gibi iyilik güzellik.

Bir saat sona Bay N. de aramıza katılırken bende anasonun kanımla cilveleşmesi üzerine hafif bir rahatlama… Gözlerde uzağı görme bozukluğu durumları. Ansızın Bay N.’nin telefonuna bir mesaj geldiğini ve hepimizin konuştuğumuz konuyu 180 derece değiştirdiğini hatırlıyorum. Bir de Bay S.’nin yeniye heyecanı ve son gelen gülücük mesajını… Benim telefonu elime almaya bile halimin olmadığını da…

Hep kadındır ya aşık olduğunda elinden telefonu düşürmeyen. Karşımda belki iki aşık adam yoktu ama aşkı seven iki adam vardı. Sıcacık gülüşleri ile kalpleri ısıtan. Eğer her şeye rağmen içinizde hayata dair bir umut, bir heyecan besleyebiliyorsanız bu karşınızda gördüğünüz insanların gözlerindeki köprülerdendi sanırım. Bay S. ve Bay N. güzel köprüleri olan insanlardandı. Köprüleri sayesinde hiç yarı yolda bırakılmayacak cinsten…

Hayat o kadar güzeldi ki o an. Elimizdeki 0.5 uçlu kalemi bile konu edip kalem üzerine cümleler kurabiliyorduk. Masamızda 0.5 uçlu kalemin bile değeri vardı. Pazı dolması ve ciğer ise baş tacıydı. Hani insanoğlu sevdiği için çiğ tavuk yemesi üzerine bir deyim yaratmış ya o gece pazı dolması da benim için öyleydi. Ağzıma ilk kez dokundurduğum pazı dolması sevgiyle indi mideme. Seninle de böyle tanışmış olduk pazı dolması.

Derken Bay N. ansızın günlüğü çıkarınca ben biraz stres oldum. Yazacaklarımı buğulu zihinde toparlayamamanın stresi. Telaşıma Bay S. yetişti. Eline aldığı defteri evirip çevirip notlara buladı. Ben yazdıklarını merak etmiyordum ama önem veriyordum. Sona uzattı defteri sesli okumam için. Ben de ilkokula yeni başlayıp elmasını yeni kızartan küçük çocuğun güvensiz, utangaç tavırları ve buğulu gözlerimle okumaya çabaladım. Büyük rezillikti kanımca. Birinci paragraf güzeldi ikinci paragrafta bırakılan notsa yüzümde bir gülücük oluşturdu. Hatırlıyorum. Hayatımda ilk kez bir anne olarak anlatılmıştım.

“fikir annesi”

Bazen sen ne yaparsan yap güzel anların ayağına gelmesine engel olamıyorsun. Sanırım dün gece de öyle bir andı. Beklentilerin, imkanların sınırlı olduğu bir anda sonsuzlaşabilen sevgilerdendi hissettiklerimiz. İnsani boyutları ile insan olduğumuzu yeniden hatırladığımız, sevgilerimizi kalplerimizi hissettiğimiz, gülüşlerimizle içimizi ısıttığımız, anılar biriktirdiğimiz, 0.5 uçlu kalemin hayatımızdaki değerini anladığımız, pazı dolmasına merhaba dediğimiz, çiğ tavuk neymiş bildiğimiz, eskiyi yeniyi yad ettiğimiz, aşkı andığımız bir geceydi.

Aklımızda anılar, Necmi Usta’nın yeri, çantamda ise rastgele aldığım rakı bardağımla dün gece Ankara’da hava sıfırın altındaydı. Kalplerimiz ise güneşli ve parlak.

Necmi Usta’nın Yeri ve İki Beyefendiyle Rakı İçmek Üzerine yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.