Toprağa dokunmanın öze dokunma hissini perçinlediğine dair çok şey duydum ve okudum ama Mehmet Eren Eskikan sayesinde deneyimlemiş oldum. Onun sözlerine kulak vermeden önce bana bu fırsatı verdiği için teşekkür etmek isterim.

Başçavuş Sokak’ta bir apartman dairesinde bulunan atölyesine girdiğinizde muhakkak keyifli bir müzik ile karşılanıyorsunuz. Mehmet Eren Eskikan, bir şeyler öğretmenin ona verdiği heyecanla gülümseyerek kapıyı açıyor. Ben öncelikle üretimde onu besleyen şeylerin neler olduğunu soruyorum. “Tabi ki hayatımın tamamı,” diyor. Beslediği çiçeğin, o gün yaşadığı herhangi bir olayın, hayatın iniş çıkışlarının ve bizlere sunduğu her şeyin onun üretimlerini beslediğini söylüyor.

Etrafa biraz dikkatli bakınca göz göze geldiğim gergedan figürlerinin çokluğunu fark edip soruyorum. Neden kedi, köpek, at, kuş, yılan değil de gergedan? Teknik bir sebebi mi var yoksa, merak ediyorum.

Çok da özel bir nedeni olmadığını söylüyor ve gülümsüyor. Yuvarlak hatlara sahip olması teknik açıdan onu çekiyormuş. Ayrıca vakur yalnızlığı ve tek arkadaşının kuşlar olması Mehmet Eren Eskikan’ın hoşuna gitmiş sadece.

“İyi yoğrulmayan bir çamur fırında paramparça olabilir, objeniz ne kadar güzel olursa olsun en ufak bir sırlama hatası sizin günlerce, bazen haftalarca üzerinde çalıştığınız işi yok edebilir. Kili şekillendirmekle olay bitmiyor, kuruma esnasında her aşamada müdahale edip ona gereken ilgiyi göstermelisiniz çünkü bazen geri dönüşünüz çok zor oluyor.”

Teknik detayları bana deneterek anlatıyor ama tabi onları yazıya dökmek benim için oldukça zor. Fakat Mehmet Eren Eskikan’ın dünyaya geliş amacının insana bir şeyler öğretmek olduğunu şıp diye anlıyorsunuz. “Workshoplar hakkında biraz bilgi verebilir misin? Sana niye gelelim,” diyorum aslında cevabı çoktan öğrenmiş olmama rağmen: “Workshoplar genelde kısa zamanda da olsa insanları rahatlatmak ve kullanabilecekleri veya evlerinde sergileyebilecekleri işler üzerinden yürüyor. Bu bir tabak olabilir, kupa olabilir veya bir duvar panosu olabilir,” diyor ve ekliyor: “Tabii ki hiç seramik yapmayan kişilerle çalıştığımda biraz ön yargılı davranıyorlar. Süreci anlattığımda kafaları karışıyor bazen. Ama başlayıp bitirdikten sonra zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorlar ve atölyeden her defasında rahatlamış ve mutlu ayrılıyorlar.”

Gerçekten de toprağa şekil vererek öğrendiğiniz şeylerden sonra mutlu olmamak, rahatlamamak mümkün değil. Sokağa ve insanlara kavuşacağınız ilk gün birikmiş enerjinizi mutlu bir şekilde atabilmek için çamura sarılmanızı gerçekten içtenlikle öneriyorum. Mehmet Eren Eskikan, çamur ile iletişim kurma konusunda gerçekten usta. Bu meditatif süreçte dingin ve öğretici tavrı size gerçekten rahat ve iyi hissettiriyor.

Mehmet Eren Eskikan‘ı yakından tanımak isterseniz Instagram hesabını ziyaret edebilir, ürünlerini daha yakından incelemek için de online mağazasını ziyaret edebilirsiniz.

Bu güzel fotoğraflar için Emre Şahinkaya’ya teşekkür ederim!

Seramiğin büyülü dünyasından bir başka isim: Seramiği Günlük Hayata Dahil Etmek: Duygu Seramik

<span class="reading-mode-buttons"></span>Şehrin Üretenleri IV: Mehmet Eren Eskikan<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Bu arada şimdiden herkese başarılar diliyoruz!

1) Pantheon Kültür

Abay Kunanbay üzerinde yeşil renkli küçücük bir apartmanda aşırı tatlı bir yer. Şimdi bu güzel mekanı ders çalışmak için ziyaret edin, yazın üst kattaki balkona çıkarak caddeyi seyretmek için ziyaret ederek tadını çıkarabilirsiniz.

Adres: Abay Kunanbay Cad. 28/1 Çankaya

2) Coffee Lab

Ankara’nın farklı yerlerinde birçok şubesi olan Coffee Lab‘in en çok Atatürk Buvarı üzerindeki yerini seviyorum. Yukarı katlardan aşağı doğru bakınca işte tam olarak böyle görünüyor. Fakat tabi ki kapalı alanları da var. Hatta bir sürü farklı çalışma alanı var, lezzetli kahveleri var.

Adres: Atatürk Bulvarı No: 141 Kızılay Ankara

3) Cosmo Coffee

Ankaramız’ın taze kahveci duraklarından biri. Ders çalışmak için uygun olduğu kadar tatlı yemek için de fazlasıyla uygun. Sessiz sakinliği de orayı ders çalışmak ve kitap okumak için biçilmiş kaftan yapıyor.

Adres: Remzi Oğuz Arık, Kuveyt Cd. No:6/A, 06680 Çankaya/Ankara

4) Variante Breakfast&Coffee

Cana yakın çalışanları, hayvansever bir tavra sahip olmaları, zaman zaman ders çalışmak için oraya gelen başka insanlar, tatlı mı tatlı ön bahçesi gibi bir sürü faktör orayı çok sevmemizi sağladı!

Barbaros, Abay Kunanbay Cd. 33/A, 06680 Çankaya/Ankara

5) A4 Coffee

Çeşitli workshop etkinlikleri, güzel iç mekan tasarımı ve harika tatlılarıyla gönlümüze taht kursalar da ders çalışmak, kitap okumak ve biraz dinlenmek için de gayet uygun. Tabi zorlu çalışma süreçlerini arkada bırakıp sadece keyifle kahve içmek için orada olmayı daha çok tercih ederdim galiba. Her şey o kadar özenle bir araya getirilmiş ki etrafa bakmaktan kendinizi alıkoyamıyorsunuz.

Adres 1: Remzi Oğuz Arık, Atatürk Blv No: 237, 06680 Çankaya/Ankara
Adres 2: Çiğdem Mahallesi, 1588. Cd. No:9, 06800 Çankaya/Ankara

6) Coffee Project

Coffee Project, Ankara’da hızına yetişilmesi zor olan kahveci döngüsüne rağmen kalitesiyle 4 seneyi devirmeyi başarmış kavurucu ve nitelikli kahveci. Lezzetli kahve kokuları Emek’te yükselmeye başlamıştı, bugünlerde İncek’teki ikinci şubeleriyle şehrin iki ucunda hizmet veriyorlar. İncek şubesinde toplantılar ve eğitimler için ayrılmış 20 kişilik toplantı alanı ise iş hayatına yeni bir dinamik getirmek isteyen ekipler için ideal.

Adres:
Emek 8, Bişkek Caddesi, No:213, D:A, 06490 Çankaya/Ankara
Kızılcaşar Mahallesi, İncek Bulvarı, No:284, 06830 Gölbaşı/Ankara

Ankara’da ders çalışmaya birebir kahveciler listesi güncel haliyle bu şekilde. Önerilerinizi yorum olarak bırakabilirsiniz.

Merkeze uzakta yaşayan Çayyolu sakinleri için ders çalışmaya birebir mekanlar için tıklayınız.

<span class="reading-mode-buttons"></span>Ankara’da Ders Çalışmaya Birebir Kahveciler<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

We wish everyone good luck in advance in their studies!

1. Sloth

One of the quiet and pleasant coffee shops in Ankara at Güvenlik Street. This place may be the savior of the upcoming midterm and final period. You can chat with the sweet owners in order to blow off some steam. The owner is a lady with a big smile!. They get their name from a cute animal that we know as a “lazy animal”. It is the best name for a peaceful and quiet place like that.

Güvenlik Caddesi No: 36 A. Ayrancı

2. Rispetto

Rispetto means respect and reverence in Italian. They use this name because they believe that the farmer that harvests coffee deserves respect. It is a peaceful stop of 7th Street (7. Cadde). It is a great place to clear your thoughts- and drafts too! Carrot cakes and German cheesecakes are especially good.

Yukari Bahcelievler Mahallesi 59.Sokak No: 15 / C Bahcelievler

3. Prod

It is a place where you can ask for a new generation of coffee brewing techniques, and have long conversations with the owners about this. But you should not forget studying and keep this sweet talk short!

Azerbaycan Caddesi (Eski 3. Cadde) 49. Sokak No: 10 / B Bahçelievler

4. Padam

It is on the left-hand side of Kugulu Park. You pass Kitir and follow the nice smell of the coffee. You choose the table that best suits your mood, and you’re working hard to stack up books and notes.

Ataturk Bulvari 237/16 Kavaklıdere | +90 312 467 2326

5. Crop

This place is mind-blowing with delicious coffee and beautiful interior design. As we pass by, we are happy to see people working there. Bülten Street is more beautiful with Crop. You also have the chance to buy Matrushka Design’s products from there.

Bülten Caddesi No:18/B Kavaklıdere

6. Goofy’s

Another stop at Bülten Street, well known by its coffee shops! Goofy’s is a colorful and cozy coffee shop. Its name is from the lovely dog of the owners – Goofy. You can reward yourself with petting Goofy after a study session.

Bülten Caddesi No: 12 / D Kavaklıdere | 0535 225 0825

7. Getto | Lounge

The Ghetto, as our wonderful editor Lizoglan’s beautiful expression, is a place where three dreams come together under the same roof. It is a dream come true for three friends. Here you can also listen to the memories of the owners when they were at school.

Yukarı Bahçelievler Mahallesi 60. Sokak No:11 Bahçelievler

8. Guzu

Besides being a small, delicious, charming coffee shop, it is also a quiet and friendly place. You don’t have to wait for only the midterm – final periods. You can also go when you want to listen to your thoughts or read a book. One of the cutest coffee shops in Ankara!

Bülten Sokak No: 26 / A Kavaklıdere

9. Aya*

*Unfortunately the first Aya is closed

It is a tranquil stop on Hosdere Street with its cute logo. This is probably the first “3. wave” coffee shops in Ankara. Aya is short for As You Are. You should ask the story of the logo at a time when you go there.

Güvenlik Caddesi No:70 A. Ayrancı

10. Kahve Akademisi

This is one of the newest coffee shops in Ankara in Bahçelievler. It has already attracted the attention of young people, and has already become the focus. The interior design of the space is calling you to study. You feel like you have to read something. So it could be a good motivating place!

Bahcelievler Mahallesi 35. Sokak No: 16/8 Bahcelievler | 0541 450 6861

11. Coffee Lab Kızılay

With their student-friendly attitudes and wide culinary selection, they have become one of the hot spots. Students who are preparing for the university exam, university students who are preparing to visa and finals, high schoolers… in short, it is one of the stops of all examination injuries. In addition to being calm, it is in the heart of Ankara and very easy to reach!

Atatürk Bulvarı No: 141 Kizilay

Translated by: Jeyan Idil Aslan
This article is also available in Turkish! Click here to take a look!

<span class="reading-mode-buttons"></span>Coffee Shops in Ankara for Studying<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Birkaç kez kendisini ziyaret ettiğimde orada yoktu. Civardaki esnafa sorduğumda da kesin şeyler duyamayınca haliyle umudu kestim. Lavarla’da bir yazısı olmalı diye düşündüğüm Bale Kundura’ya bir süre boyunca ulaşamadım. Aklımda bir sürü soru vardı, kendisinden öğrenecek çok şey vardı fakat bu soruları askıya almak durumunda kaldım haliyle.

Ankara’nın kaldırımlarında keklik gibi seke seke yürüdüğüm bir akşamın sonunda, evimin bulunduğu semt olan Gölbaşı’na gitmek suretiyle Ego otobüsüne bindim. Ankara kartımı okutup koltuğuma oturdum, otobüs biraz doldu ve hareket etmeye başladık. Oturduktan 3 dakika sonra sağlam bir hapşırıkla otobüsün sessizliğini noktaladım ve yanımdaki amca “Çok yaşa evladım,” dedi. “Siz de görün,” dedim. Çok utanmıştım. 10 dakika önce kaldırımda duyulur bir sesle Çanakkale Türküsü söyleyen ben değilmişim gibi, hapşırığıma utanmıştım. “Dışarısı sıcak otobüsler klimalı, şaştık kaldık…” dedi amca sonrasında. “Evet gerçekten de…” diyebildim. Diyaloğa hiç açık değildim ama kırmak istemiyordum çünkü sonuçta yaşlı biriydi. Yaşlıları kıramayız.

Ve beklenen soru geldi: “Nerelisin evladım?’’ “Artvinliyim,” diyerek gülümsedim. Umarım uzatmaz, kafam da zaten dolu, kısa kısa cevap vereyim diye içimden geçirirken, “Ben de Artvinliyim, neresinden?” dedi… Dehlize girmiştik, çıkış yoktu. 40 dakikalık yol sohbet ile geçecekti ve ben kulaklığımdaki şarkılarla yola bakarak hayaller kurmak istiyordum. Neyse dedim… Başladık artık bari eşlik edelim.

Artvin’den konuşuldu, memleketin ne kadar uzak olduğundan bahsedildi. Güzel bir sohbet dönmeye başladığı için hoşuma gitti, hayallerimden uzaklaşmama pek aldırmadan katılmaya başladım. “Nerede okuyorsunuz?” dedi. “Ben Ankara Üniversitesi’nden mezun oldum 4 sene önce,” dedim. “Ha bir de 4 sene önce… Hangi bölümdü?” dedi… “İletişim Fakültesi’ndeydim,” deyip yine gülümsedim. “Aaa komşu sayılırmışız o zaman, benim de kundura dükkanım var sizin okula doğru giderken yol üstünde, Ziya Gökalp caddesinde,” deyince şöyle bir sola döndüm, adamcağızın gözünün içine 3-4 saniye kadar dikkatli dikkatli bakıp “Bale Kundura,” dedim. “Evet, Bale Kundura!” diyerek gülümsedi.

Bu bir yandan hem küçücük hem de kocaman bir rastlantı gibi geliyordu ama ne olursa olsun heyecanımı asla saklayamadım. Çok uzun süre kendisini aradığımı ama bir türlü ulaşamadığımı söyledim. O dönemler sağlık sıkıntısı olmuş, kalbi rahatsızmış bu yüzden dükkanına uğramaz olmuş. Bana bir kartvizit verdi, daha fazlasını konuşmak için randevulaştık, söz verdiğim gün ve saatte ziyaretine gittik.

Kapıda sizi “54 yıldır buradayım” yazısı karşılıyor. Daha o an sorular sorasınız geliyor beyefendiye. Kendisi Artvinli. Nasıl oldu da Ankara’ya düştü yolu, önce bunu merak ediyoruz.

“Gürcistan’a sınırı olan bir köyde yaşardık, babam Batum’da yaşardı. Çocukluğumda hep düşünürdüm; bu köyde mi yaşayacağım, bu köyün şartlarını zorunlu olarak kabul edecek miyim?” Düşünmüş ve karar vermiş, Artvin’de yaşamak zor, okumak da pahalı. Başka bir yere gitmek istiyorsa muhakkak bir zanaat öğrenmeli. İstanbul’da kunduracılık yapan bir yakınının yanına düşmüş yolu ve çırak olarak bu mesleğe başlamış. Uzun zamanlar ücretsiz çalışmış ama yılmamış tahmin edersiniz ki. Bu yıllarda daha da vizyon kazanabilmek için dergilere üye olmuş, kendi tabiriyle “haftalık ve aylık mecmuaları” roman okur gibi okumuş. “Şehir hayatının ne olduğunu bu mecmualardan öğrendim,” diye anlatıyor bu süreci. Abisi Ankara’da yüksek öğrenimine devam ederken Ankara’ya gelip birkaç ay burada meslek öğrenmeye devam ediyor. Bu kısa Ankara macerasından sonra İstanbul’a tekrar dönüyor.

Biz sohbete devam ederken, civardan sık sık geçtiğini tahmin ettiğimiz bir kişi kapıyı tıklatıyor Nurettin Bey’e selam vermek için, içerideki röportaj halini fark ettikten sonra mahcup bir şekilde özür dileyerek ve tekrar uğrayacağına söz vererek çıkıyor. Röportaj halindeyken birkaç kez yaşadık bu durumu. Bale Kundura’nın uğrayanı, selam vereni eksik olmuyor anlayacağınız.

Mesleğini daha derinlemesine öğrenebilmek için birkaç kez yurt dışına çıkıyor. Özellikle İtalya’da gözlemlediği birçok şeyin kendisi için çok büyük adımlar olduğunu söylüyor. Araba seyahati olması nedeniyle bu yolculuğu yaparken birçok ülkeye de yolu düşüyor. Batı insanının işini en iyi şekilde yapmak için çabalayan tarafıyla karşılaşıyor. Ülkelerin, dönemin siyasi karışıklıklarına rağmen bıkmadan çalıştığını ve en iyisini üretmek için canla başla mücadele ettiğini anlatıyor.“Neden Bale Kundura ismi?” diye soruyoruz. Yıllar sonra iş kendi yerini açmaya gelince isim konusunu bir hayli düşünmüş:

“Soyadım Cebeci, semt de Cebeci, o yüzden Cebeci ismini istemedim,” diyor. Daha sonra dönemin Tiyatrolar Genel Müdür Yardımcılığından bir beyefendi “Türkiye’de bale ayakkabısı yapılır mı?” diye soruyor. Londra’dan gelen bir örneğin aynısını yapabildiğini ve bu şekilde Bale Kundura isminin oluştuğunu söylüyor. ‘Bale ve müzik yani kısacası sanat insana nezaketi, terbiyeyi öğretir, güzelliği simgeler. Bunun için Bale Kundura isminden de hiçbir zaman vazgeçmedim,’ diyor. Bir müddet işler bu konseptte ilerlese de bu şekilde devam etmiyor ama isim baki kalıyor.

Tabii her an başarılarla, güçlü adımlarla geçmiyor hayat. Yanlış adımlar da atmış, hatalar yapmış. Yaşadığı gastrit rahatsızlığını “Karadeniz hastalığı” olarak nitelendiriyor.

Ankara Radyosu ses sanatçıları, Zeki Müren, Bülent Ecevit, Kenan Evren gibi kendi döneminin siyasi kişilikleri başta olmak üzere bir sürü önemli kişi için ayakkabılar tasarladığını söylüyor. 27 Mayıs darbesiyle hatırladığımız Milli Birlik Komitesinin ayakkabıları Nurettin Amca’nın ellerinden çıkmış. “O darbeyi benden iyi bilen olmaz,” deyince “Bir de bunları konuşmak için uğramak lazım,” diye düşünüyoruz. Ürünlerinin kesim işlerini, model çizimini ve işçilik aşamasındaki birçok işi tek başına yaptığını söylüyor. Nurettin Amca’nın zanaatkar tarafının yanında ciddi bir yaratıcı tarafı da var. Bir gün zor bir müşteriden ilginç bir sipariş geldiğini anlatıyor. Tek parça bir ayakkabıyı hemencecik çıkartıyor yerinden. “İki bağlı olsun, tek bağlı olsun, bağcığı gözükmesin… Lastikli yapalım ama lastiği de gözükmesin…” şeklindeki çelişkili isteklerini üst üste sıralayan bir müşterisi kafasını bir hayli karıştırmış ama bir gece ansızın aklına gelen bir fikirle bu işin de üstesinden gelebilmiş.

Ziya Gökalp Caddesi’nde olduğu süre boyunca başına gelen en garip olayı sorduk. Bir komedyenin siparişi üzerine tasarladığı fakat bir şekilde satamadığı beyaz bir ayakkabıdan söz ediyor. Ayakkabı uzun süre satılamamış, hem bir an önce satabilmek için vitrinde tutuyor, hem de vitrin görüntüsünün estetiğini bozduğu için biraz arkalara koyuyormuş. Bir gün bir mucize olmuş:

“Yine bir gün işe geliyordum, pazartesi günü kapıyı açtım. Bir siyah Amerikan arabası, içinden de bir zenci, boylu poslu bir adam… Pazar günü yandaki benzincide arabasını yıkatmaya gelmiş ve dolaşırken vitrindeki o beyaz ayakkabıyı görmüş. Pazartesi günü geldi, diğer ürünlere hiç bakmadan ‘Şu ayakkabı!’ dedi. Vitrinden çıkardım, denedi ama ayakkabı bol geliyor bir parmak kadar. ‘Okey’ dedi, ‘how much?’ Söyledim parasını ve başka hiçbir ayakkabıya gözünü bile değdirmeden ayakkabıyı alıp gitti. Aslında hiç de şık bir ayakkabı değildi yani. Her malın mutlaka bir alıcısı var yani muhakkak bir isteyeni oluyor,” diye bitiriyor cümlelerini.

Sohbete konu olan ama röportaja sığdıramadığımız çok şey konuşuldu. Tanıştığımıza çok memnun olarak ve zarafetine hayran kalarak ayrıldık yanından. Uzun uzun anlatmayı ve yeni insanlarla tanışmayı çok seviyor. Kent hafızasının en önemli noktalarından biri olan Bale Kundura’yı ziyaret etmek ve Nurettin Cebeci ile tanışmak keyifli bir deneyim olacak. Dükkan 21:00’a kadar açık.

Röportajın tamamı için buraya tıklayabilirsiniz. Katkıları ve desteği için Emre Şahinkaya’ya teşekkür ederim. İyi ki var!

<span class="reading-mode-buttons"></span>Cebeci-Kızılay Hattının Yarım Asırlık Durağı: Bale Kundura<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

K.A.S.A’nın açılımı Kültürel ve Akademik Sanatlar Ankara. 2006 yılında Burak Aloğlu tarafından Art Wins Sahne Sanatları olarak kurulmuş. Bu sezon tiyatronun adını K.A.S.A olarak değiştirmişler. Çok yakın bir zamanda müzik gruplarının da hazır olacağını söyleyen Burak Aloğlu, 2006 yılından itibaren çocuk ve yetişkin oyunlarıyla birçok sahnede gösteriler yaptıklarını anlatıyor.

Gökçen Taner ise tiyatronun birçok sanat dalını beraberinde getirdiğini söylüyor. Bu yüzden Kültürel ve Akademik Sanatlar isminin duruma uygun olduğunu düşünüyor. “Metni yazamazsanız oyun olmaz. Metni irdeleyip bundan bir sonuç çıkarmazsanız oyunun tadı olmaz. İşte bu da edebiyat demek. Müzikleri seçiyoruz. Kendimiz yapıyoruz. Bu sebeple, sanat sözünü öne çıkarmak istedik,” diye de ekliyor.

Oyunu performans sahnelerine taşımaları ise biraz rastlantı olmuş.

Daha önce birçok meyhanede gösteriler yapmışlar, daha çok izleyiciye ulaşmak ve oyunun enerjisini daha çok artırmak için oyunu performans sahnelerine taşımışlar. İki tip oyunun farklı güzelliği olduğunu ama meyhanede oyun sergilemenin daha iç içe olduğunu düşünüyorlar.

2018-2019 sezonu dahil, 7 sezondur sahnedeler.

Meyhanedeyiz oyunuyla Burak, eski bir meyhaneyi canlandırmak istemiş. Aslında bütün karakterler, onun bugüne kadar edindiği tecrübelerin bir harmanı. Bu yüzden olsa gerek, oyun sürekli yenileniyor. Şu ana kadar Ankara, İzmir ve İstanbul’da gösteriler yapmışlar. Yeni sezonda bu şehirlere ek olarak Eskişehir, Yalova, Muğla, Çanakkale, Aydın ve Kocaeli illeri için programları mevcut.

Ankara seyircisinin çok başka olduğunu eklemeyi ihmal etmiyorlar tabi. Tiyatro konusunda ve tüm sanatlarda en çok kafa yoranın yine Ankaralılar olduğunu düşünüyorlar.

Oyunların her aşaması ekibin elinden geçiyor. “Müzikler, ışık, dekor, senaryo. Peki zor olmuyor mu böyle?” diye sorunca derin bir of çekiliyor.

Ekip içerisindeki çoğu arkadaşlarının başka işleri de var. Oldukça zaman ve enerji ayrılması gerekiyor. Herkesin farklı ilgi alanları mevcut. Zıtlıklar ortaya çıkan işi, özellikle de senaryoları fazlasıyla besliyor.

Altı farklı karakter mevcut ve interaktif bir oyun. Sürekli sarhoş bir koca, dominant eş, kurnaz garson, ağır abi, çapkın ihtiyar ve zengin avcısı güzel bir kadının atışmalarını konu alıyor ve 2 perdeden oluşuyor. Alkolik bir kocayla, eşi yüzünden alkolden nefret eden bir meyhane sahibesini hayal edin, garsonun fırlama biri olduğunu düşünün. E tabi bir de yanına rakıyı koyun. Bunların hepsi birleşince, komikliklerin ortaya çıkması işten bile değil.

Yeni sezonda Meyhanedeyiz harici 3 oyun daha mevcut.

Külhani, Bir Osmanlı Meyhanesi ve performans sahneleri için çıkaracakları yeni bir oyun. Prometeus ve Alo Kemal adlı iki oyun daha izleyiciyle buluşacak. Youtube’da da konuklarıyla keyifli söyleşiler yapacakları bir kanal oluşturmayı planlıyorlar.

IF Ankara artık evleri gibi olmuş ama farklı şehirlerde de olacaklar. Turne programları ise şu şekilde:

17 Eylül Pazartesi: IF performans sahnesi –  Ankara,
16 Ekim Salı: IF performans sahnesi –  Ankara
18 Ekim Perşembe: BKM Mutfak İstanbul – Beşiktaş
19 Ekim Cuma: Bahanekültür İstanbul – Kadıköy
6 Kasım Salı: 6:45 Kaybedenler Kulübü –  İzmir
7 Kasım Çarşamba: Mabolla – Muğla

Kendilerini takip etmek isterseniz Instagram hesapları @k.a.s.aofficial, Twitter hesapları ise @kasatiyatro. Görüş ve önerilerinizi ise kasatiyatro@gmail.com mail adreslerine bekliyorlar!

17 Eylül’de IF’te görüşmek üzere!

<span class="reading-mode-buttons"></span>Yeni Sezonda Meyhanedeyiz!<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

2 yıl boyunca arabalarıyla hizmet veren Coffee Bus sahipleri Ankara’yı bir müddet bu şekilde turlamışlar. ”Etrafınızdaki kahveler sıcaksa, fazla uzağa gitmiş olamayız,” deyip arabalarıyla Ankara’yı turlayan iki kardeşin en büyük destekçisi de babaları olmuş. Bir müddet şoförlük desteği yapmış diyebiliriz. Bu yüzden abi kardeş, babalarına minnettarlar.

Hatta bir aralar Instagram hesaplarından yaptıkları çekilişlerle kazanan kişilerin seçtikleri yere, seçtikleri zamanda gidip kahve ikram ediyorlarmış. En çok buna bayıldım. (Yeniden çekiliş işlerine girdiniz diyelim ki, Gölbaşı’na bile gider miydiniz dedim, giderdik tabi dediler…)

”Bu şekilde olmayacak, bir adresimiz olsun artık!” dedikleri gibi de Tunus Caddesi’ndeki yerlerini bulmuşlar. 8 ay evvel kuzenlerinin de dahil olmasıyla birlikte, tam bir aile ortaklığı edasıyla maceraları başlamış.

Mekan tasarımında dahil olan birçok şeyin el emeği olduğunu da eklemek zorundayım…

Onları benim gözümde farklı kılan sokak hayvanları konusundaki hassasiyetleri ve güler yüzleri oldu. Bir de sabah 08:00 ve gece 02:00 arası hizmet veriyor olmaları tabii. Kahve ihtiyacının ne zaman hasıl olacağı pek belli olmuyor tahmin edersiniz. Ankara’nın en sevdiğim noktası Tunus Caddesi’nde olmaları da önemli. Tunus Caddesi’ne bayılıyorum. Oradan hiç çıkmak istemiyorum…

Bu arada, ”Güzel kahve yapmak sizin elinizde,” sloganlarıyla kahve satışına başlamışlar son zamanlarda. ”Sizin kahveleriniz çok güzel, evimde de yapayım,” derseniz sipariş verebiliyorsunuz. Sevdiklerinize hediye edebiliyorsunuz.

Sizinle iyi ki tanıştık. Yeni yeni atılımlarınızın olacağını da biliyorum. Hepsini merakla bekliyorum!

İletişim kurmak isteyenleri şöyle alalım:

Remzi Oğuz Arık Mahallesi, Tunus Cd. No:55, Çankaya / 0542 645 03 02

Instagram
hello@coffeebusankara.com
www.coffeebusankara.com

<span class="reading-mode-buttons"></span>Tunus Caddesi’nde Kahve Kokuları<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

– Dolmuşçu abilerimiz aralarındaki hırçın rekabete rağmen yardımlaşırlar.

Bir arkasındaki şoförü arayıp ‘’Bıraktım sana 3 tane,’’ diye bir cümle sarf eder. Anlarsınız ki bir önceki duraktan 3 adet yolcu almamış. Bu ne güzel bir yardımlaşmadır…

– “Çökelim hocam, polis var.”

Bu cümleyi şehrin merkezi yerlerine yaklaşınca duyarsınız. Sebebi malumdur. Bu noktada diretmeyip uygun bir boşluğa çökmek gerekiyor.

– ”Bi’ ilerleyelim, yardımcı olalım,” cümlesi olmadan dolmuş yolculuğu düşünülemez.

Haykıracak nefesiniz kalmasa bile, o aracın dolduğuna asla ikna olmayan sürücü… Bir süre sonra yolculardan ‘’Şoför bey kapıyı dikkatli açın düşmeyelim,’’ cümlesi yükselmeye başlar.


– Saat 10’daki araca son dolmuş der ama 11’de hatta 12’de de bulursunuz.

Siz yine de tedbirli olun, saat 10 hakikaten son dolmuş olabilir. Güvenpark’ta sabahı bulmak durumunda kalmayın.

– 4392 nerede?  -Geçti o geçti!

4392 kim, alternatif bir evrende miyiz, kimin hangisi olduğunu nasıl akıllarında tutuyorlar?! Akıllarda bir sürü sorunun oluşmasına sebep olan bir durumdur. Saygı duyulur.

– Yüreği ağza getiren hız yarışlarına maruz kalabilirsiniz.

Birbirlerini geçmek için yapmayacakları şey yoktur. Yarışı kazanan camdan kafasını uzatıp alaycı bir bakış atar, kaybeden de sessiz sessiz söylenir, telefonla birini arar, yarışı kazananı şikayet eder…

– Vakti doldurmak için aşırı yavaş giderler.

Bir keresinde gerçekten sinirlenip ‘’Abi daha yavaş git de yarın varalım,’’ deyivermiştim. Şoför bey bu çıkışıma kızmış olacak ki beni indirene kadar söylendi. Abiciğim anlıyoruz bu işler senin kafana göre olmuyor da, bizim de işimiz gücümüz var.

– Her dolmuşçunun kendi iç dünyasını yansıttığı süsler, yazılar, kendi alanları bulunur.

İşte buna bayılıyorum… Kimisi aynanın bir köşesine Atatürk resmi iliştirir, kimisi kızının adını süslü bir fontla yukarı kısma kocaman yazdırır… Kimisi de iç dünyasını anlatan birtakım sözlerle kendini ifade eder. Dolmuşa binmenin en zevkli tarafı da bu parçaları keşfetmek oluyor.

– Sevdiği şarkı çıkınca sesini açar, mecburen dinlersiniz.

Eğer kulaklık yoksa o mecburiyet hali biraz can sıkıcı olabiliyor ama olsun… 

– Bazılarının mutlaka yanında 1 ekürisi olur, ön koltuğa oturur, paraları falan hep o alır.

Bu eküriyle bıraksanız sabaha kadar konuşabilirler. Farklı durakların dedikodusu yapılır, siyaset konuşulur, şoförün eniştesinin Haymana’da aldığı arsada piknik yapma hayalleri kurulur. Ön tarafa yakınsanız bu muhabbetleri dinlemek zorunda kalırsınız.

– Sabahları dolmuşçuya tüm para vermeyin, azarlar.

‘’Ben bu saatte bu parayı sana nasıl bozayım?!’’ diye serzenişlerde bulunabilir ama sakın alınganlık göstermeyin. Adamın bozuğu yok…

– Bazen de, nadiren de olsa, para üstü olmadığı için sizden hiç para almaz, sevabına bırakır.

Koltuğun arkasından kafasına sarılıp ‘’Canım abim benim be,’’ diye ağlamak istersiniz.


-Boşsa 3 km hızla gider doluysa 300 km.

Bu da maddi bir stratejidir, mecburdur nihayetinde. 

– Dolmuşların büyük bir kısmının içi dışı rengarenktir. ‘’Pardon şurada bir yerlerde gri diyenler olacaktı,’’ dermişçesine salına salına süzülürler.

– Parayı vermeyeni veya üstünü alamayanı iyi takip ederler.

Önce kırmadan birkaç ortaya söylerler parasını gönderemeyen, üstünü alamayan var mı diye. Parayı vermeyenden ses çıkmazsa doğrudan ona hitap eder. O saatten sonra cesaretiniz varsa paranızı uzatmazsınız…

Güvenpark fotoğrafları için Işıl Selen Çiçek’e teşekkür ederim. 

<span class="reading-mode-buttons"></span>Ankara Dolmuşları<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Bu toprakların en köklü siyasal eğitim veren okulu, Abdülmecid zamanında 1859 senesinde İstanbul’da kurulmuş, Cumhuriyet’in ilk yıllarında Mustafa Kemal Atatürk tarafından -yeni başkentin Ankara olması ve idarenin Ankara’dan yapılacak olması sebebiyle- Ankara’ya taşınmış. 1957 yılında da Siyasal Bilgiler Fakültesi adıyla, Ankara Üniversitesi’ne katılmış.

Okulun dışa kapalı yapısı ve binanın fiziksel koşulları sebebiyle öğrenciler her daim içli dışlı olmuş, ders saatleri dışında da -belki biraz mecburi olarak- birbirleriyle vakit geçirmişler. Mülkiye’nin hocalarına göre İnek Bayramı’nın oluşmasına sebep olan koşullardan biri de bu. Okul Ankara’ya taşındıktan sonra 1937-38 yıllarında ilk kez İnek Bayramı düzenlenmiş. Fakat okulun henüz İstanbul’da bulunduğu senelerde de birtakım etkinliklerin düzenlendiğini söylüyorlar.

Mekteb-i Mülkiyeliler inektir. Hatta onlar bununla gurur duyarlar. Eski hocalara göre Mülkiyeliler kafalarını kaldırmadan sürekli olarak ders çalıştıkları için bayramın sembolü de ”inek” oluvermiş.  (Gerçekten de, Mülkiye’nin kütüphanesi en saçma dönemlerde ve saat aralıklarında bile hep dolu olurdu. Tek bir boş sandalye bile bulamazdınız.) Mülkiye, kurulduğu yıllardan beri hep sınavla öğrenci alan bir okul olmuş. ”Üniversiteye Giriş Sınavları” şeklinde tabir ettiğimiz mantık henüz bu topraklarda yokken bile öğrenci alımını sınavla gerçekleştiren ve oldukça zor sorular sorarak ”iyilerin en iyisini” almaya çalışan bir okul olmayı hedeflemiş. Vaktin Hukuk Fakültesi öğrencileri de, Mülkiyelilerin bu sürekli ders çalışır haline ”inek” yakıştırması yapmışlar.

”Hukuk’a dilekçeyle girilebilen yıllarda, Mülkiye öğrencisi olabilmek ve Mülkiyeli kalabilmek için aylarca ders çalışmak gerekirdi. İşte Mülkiye bu yüzden inektir,” diyor değerli hocalarımız. Bu tatlı çekişme açık aleni olmasa da bir şekilde devam ediyor. Bu durum beni her zaman gülümsetmiştir. Günümüz Mülkiye öğrencileri de geleneği devam ettiriyorlar. Kütüphane, ders sıralarından daha çok vakit geçirdikleri alan olmaya devam ediyor…

Gel zaman git zaman, 60’lı yıllarda İnek Bayramı’nın anatomisi değişiyor ve karnavalı andıran bir hale bürünüyor. Bölümler arasındaki çekişme de, bayramın ana konusu oluyor! 4’üncü sınıf öğrencileri tarafından ferman okunuyor, bu fermanı okuyacak olan öğrenci de genelde sınıfın en çalışkanı oluyor.

Maliye bölümü Tahsildar, Uluslararası İlişkiler bölümü Zuppeyûn, Siyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi bölümü Tellak, Çalışma Ekonomisi ve Endüstri İlişkileri bölümü Amele (okula en düşük puanla girmelerine rağmen her bölümün derslerini alıyorlarmış), İşletme bölümü Bakkal, İktisat bölümüyse Geyikhan lakaplarıyla anılıyor.

Çeşitli konserlerle, ilginç etkinliklerle, kendine has ritüelleriyle 80 yıldır devam eden İnek Bayramı’nın bu yıl resmi olarak yasaklanması ise Cebeci kampüslüleri şaşırttı. Kampüste geçirdiğimiz en eğlenceli anlar hep İnek Bayramı zamanlarıydı. Mülkiyeliliğe gıpta etmiştik, kendine has böyle köklü bir kültüre sahip başka bir fakülte duymamıştık çünkü. Bu sene ise güvenlik gerekçeleriyle bayramın artık yapılmaması gerektiğine karar verilmiş. Kampüs sakinleri ve Mülkiyeliler ne kadar üzgünse, bu bayramı bilip Mülkiyeli olmayan Ankaralılar da o kadar üzgün.

Umarız yasak kalkar ve Cebeci kampüsü 80 yıllık İnek Bayramı geleneğine yeniden kavuşur.

<span class="reading-mode-buttons"></span>Zuppeyûn’uyla Geyikhan’ıyla: İnek Bayramı<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Semt, bu şehrin nostaljik tarafını neredeyse tek başına sırtlanmış, belki de Ankara’nın en değerli yüzü. Ankara’nın birçok ilki, birçok noktada da sonu. Ahmet Erhan bir şiirinde Ankara için ”devletimin gri yüzü” benzetmesini kullanmış . Ulus bu gri yüzün renkli tarafıdır esasen. Kalabalığı, riski, bin bir türlü insan manzarası, Gençlik Park’ı, genci, yaşlısı, ülkenin en sancılı zamanlarının birinci şahidi oluşuyla, çok değerlidir şöyle bir bakınca.  Şehirler de insan gibi; yaşayan bir şey. Değişiyor, gelişiyor, bir anı bir anını tutmuyor. Ulus da bunun kanıtıdır.

Bu değişkenlik semte yaklaşım şeklimize de sirayet ediyor çoğu noktada haliyle. Ulus’a kumaş almak için gidilir, Kale’nin o taraflara cağ kebap yemek için gidilir, kumandanın pili bitmiştir, pil almak için gidilir, Gençlik Parkı’na gitmek istersiniz bu yüzden gidilir, canınız bir şeyler çeker yine gidilir. Gece çöker, şehir biraz öteye taşınır, o sıralarda Ulus’ta işin rengi biraz değişir.

Gecesiyle gündüzü bambaşkadır. Gündüz ”Talebe misiniz evladım?” diyen yaşlı insanlarla dolu olan ihtiyar semt, gece olunca kostümünü çıkarır, belki de giyer ve bambaşka bir tavra bürünür. Çok değil, 3-4 saat önce kendi gözlerinizle gördüğünüz Ulus tamamen yok olur. En tehlikeli tavrını takınmaya başlar birden.

Aslında sadece bunlarla bile bir ruha sahip olduğunu kanıtlıyor. Bir yönüyle sizi kendinden uzaklaştırırken aslında bir taraftan da uzaktan size sesleniyor sanki. Aynı anda hem biraz karanlık hem de biraz ihtiyar olmak tam da Ulus’a göre bir varoluş şekli. 

Bir keresinde çok yakın bir arkadaşım, ”Bir gün bir iş yeri açacağım, muhtemelen bu bir ajans olacak ve Ulus’ta olacak,” demişti. Nedenini sorduğumda ”Beni bir dokuya ait hissettiriyor,” demişti.

Doğru. Ulus bir dokudur.

Ait hissetmesi kolay, çetrefilsiz, içinizde bir yerin aynısını kendinde barındıran, düzensiz ve sık tekrarlardan oluşan bir dokudur. Sahici ve olduğu gibi, tüm şeffaflığıyla kendini sunan ve asla yalana ihtiyaç duymayan bir insan gibi cesur; özgür, yalnız ve biraz kırgındır.

Bütün gün dükkanının önündeki sandalyeye oturup kimseye özellikle selam vermeyen ama selam veren birine de bütün içini dökmeyi bekleyen bir insan gibi; dopdolu ama konuşmanın hiçbir faydasını da görmemiş.

Ulus yaşamaya inatla devam eden çok yaşlı bir adamdır. ”Çok yaşadık oğul, çok yaşadık!” diye serzenişte bulunurken bile eski televizyonunun kumandasıyla en sevdiği türkü kanalını büyük bir iştahla arar. Ulus, ayda bir ziyaret ettiğiniz, çok yakından tanıdığınız biridir.

Şehrin eski kafalı renklisi, yüz güldüren anıları, tarihi, dokusu, insan tarafı, gerçek tarafı, zor ve tehlikeli tarafı, bildik ama bir o kadar da yabancılaştığımız tarafı, sevgiye muhtaç hâli, sevip de söyleyemeyen, sevilmeyi bekleyen hâli.

”Bana güzel bir şey söyle,
Kalbim sevinçle dolsun.

Bana tatlı bir şey söyle,
Varsın yalan olsun…”

Fotoğraflar ve video için Mehmet Kürşat Değer’e teşekkür ederim!

<span class="reading-mode-buttons"></span>Ulus Bu Şehrin Doğum Yeridir<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

1) Gop’ta/Çayyolu’nda otobüse binen bakımlı teyzeler, adeta Beverly Hills sakinleri olup Paris Moda haftasına hazırlık yapan bu tatlışlar,  ”Çok bakımsızım, çok çirkinim!” diye kendinizi kötü hissettirirler. Bir an önce otobüsten inmek istersiniz.

2) Eğer ki toplu taşımaya Kızılay’dan bindiyseniz, bir an için Matrix deneyimlemiş olabilirsiniz. Ama burada ne beyler Neo, ne de hanımlar Tirinity’dir. Koyu renklerden vazgeçmeyen memurların kentine hoşgeldiniz.

3) Ayakta gitmemek için sıra savaşları veren Gölbaşı mağdurları vardır duraklarda. Yol uzundur. O kadar yolu ayakta gitmeye de kimsenin hali, gücü yoktur. Hayat mücadelesi otobüs durağında başlar. Otobüs geldiğindeyse iyi olan kazanacaktır…

4) Kulaklıkla son ses müzik dinleyen gencin hayranıyız. Genellikle Batıkent metrosunda ortaya çıkar. Kendisi Snapchat’ın gerçek hayat versiyonudur. Bütün yol boyunca ne dinliyorsa duyarsınız. Müslüm Baba ile ‘kederli’ bir akşam yaşarken aniden Bruno Mars ile ‘don’t believe me, just watch’ moduna girebilirsiniz.

5) İnmek istediği yer yaklaşınca heyecanlanıp ”İnecek var!” diyemeyen Bilkent istikametindeki Pelinsu’dan bahsedelim. İnecek var demenin neden stres yarattığını anlamış değiliz, toplu taşıma olayından uzak olduğu her halinden bellidir bu Pelinsu’nun. Bir de o gerginlik size de yansır. Allah ki ne Allah.

6) Yanınıza oturup bir saniye olsun susmayan muhabbetçi Ulus yolcusu amcalar. Politik olarak önemli bir şehirde olduğumuzdan sanırız ülkeyi kurtarma senaryoları havalarda uçuşur. Siz kafayı cama dayayıp melankolik Candan Erçetin klibi çekmek isteseniz de o muhabbetten kaçamazsınız.
7) Dolmuşta en ön koltuğa oturan bıçkın delikanlı (Muhtemelen şoförün arkadaşıdır.) Ön tarafta koyu bir sohbet döner, öne oturan şoförün arkadaşı olan kişi de her nasılsa muavinlik görevini otomatikman üstlenir. Durum kanıksanır, ücretler direkt olarak kendisine uzatılır.

8) En önde kabanı ceketi çıkarıp rahat rahat arabayı kullanırken sizin klima sıcağından buharlaşmanıza sebep olan Ego şoförü beylere selam olsun. Kibarlıktan ses etmeyip kış kıyametin ortasında buharlaşıp uçan tatlı yolculara da bir alkış!

9) Polis görünce ‘rica etsem ışıkları geçene kadar eğilebilir miyiz?’ diyen Dikmen şoförü. Kibardır ve teşekkür etmeyi de ihmal etmez.

10) Fazla egosu olan var mı ücretini vereyim? diyenler. Yerli turistlerde bir sessizlik! Kuzuların sessizliği gibi. Türkçe’de yalınlık tercih edilir de bu kadarına da pes… 

11) Ego kartına her ay esaslı miktarda yükleme yapılan memur. Bu kişiler her yerdedir. Havalarından geçilmez. Bir de kartında bakiye olmayanlara dünyanın en şirin insanlarıdır. O yüzden seviyoruz onları <3

12) Ekmek almak için evden çıkan 65 yaş üstüler. Belki de bir şehir efsanesidir, bilemiyoruz ama ays çaklıt moka içmeye gitmedikleri kesin. Bi dakika, yoksa!?!

13) Ücreti uzatırken bile ”hocam” kelimesini kullanan Odtü / 100. Yıl sakinleri vardır. Ankara’nın ‘la’ sı gibi en çok da Odtülülerin diline pelesenk olmuştur.

14) Tüm bunları sabah akşam izlerken ansızın cama gözünüz ilişir ve sol şeritte “tek araba gidenleri” görürsünüz. Onları izler, derin bir ah çeker ve toplu taşımaya yeni bir anlam yükledikleri için imrenirsiniz.

Toplu taşımanın yalnızlığına son veren “tek araba gidelim”cilere, yani TAG topluluğuna katılmak için uygulamayı buradan indirebilirsiniz.

<span class="reading-mode-buttons"></span>Şehrine Münhasır bir Yolculuk: Ankara’da Toplu Taşıma<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.