Bana da uzatıyor, yok amca sigaranın fiyatı böyleyken bir de ben mi seni çarçur edeyim, diyorum. Sen gönderiyorsun bu yüce gönüllü insanı Ankara, ben biliyorum. Ben yalnız kalmayayım diye bunlar hep. Oysa ben senin kollarında doğduğumdan beri hiç yalnız olmadım ki.

Sigarasını o kadar uzatınca alıyorum bazen; unutkan ya, bazen de yok içmiyorum ben amca diyorum. Bu yere gelmeyi akleden sınırlı insanlardan olduğumdan herhalde, içinden bir yerler bana karşı borçlu hissediyor. Mehmet Amca da bunu bir dalı, bir çayı ve bir sohbetiyle ödüyor işte.

Eskiler, diyor bana, n’olmuş eskilere amca, diyorum. Uzun uzun sigarasını üflüyor, çayına attığı bir tam ve bir de yarım şekerini dikkatle karıştırıyor. öylece uzaklara bakıyor sonra bir şey demeden.

Düşüncelerimde başbaşa kalayım diye mi böylesine içine kapanık bir insan lütfettin onu bilmiyorum ama bildiğim bir şey varsa o da Mehmet Amca’nın beni sadece bir düşünceyle başbaşa bırakarak belli bir yola ve bunun çıkışına odaklayabildiği. Ki çoğu zaman -yani güneşli günlerdeyken- çok yardımcı oluyor. Ama bazen camlarımıza göğünden sızlattığın yaşları gördüğümde bulmaya çalıştığım cevaplarla beni de sızlatsan dahi; alıştım ya, en güzel tondaki gri! Seninle birlikte ağlıyorsam, ağlamak bana sorun değil, kanlarımdan dolup taşan sokaklar!

Konuşmalarımız Mehmet Amca’mın ölen karısı Şirin’le anılarından bahsetmesiyle son buluyor. Ki o noktada, unutkanım ya, neden eskiler dediğini anlıyorum. “Ah, sen neden onun sevdiğini topraklarına hapsettin?!” diye sana ilk kez çıkışasım geliyor! Uzaklara bakarken Mehmet Amca’mın aslında karısının gözlerine bakmaya çalıştığını anlıyorum. Sigarasını ciğerlerini ölebileceği kadar karalayabilsin diye öyle uzun uzun üflediğini anlıyorum. Karısının, çok sevgili Şirin Hanım’ın, sürekli tembih ettiği (kavga ettiği) ölçüde çayını içmeye çalıştığını anlıyorum. Anlıyorum da Mehmet Amca yine konuşmuyor anlamayacağımı düşünerek. Yaşadıklarımı ancak o anlar, diyor, anlıyor zaten, diyor.

Demiyor da, ben yine kendim anlıyorum.

Doğrudur, insanı yalnız sen anlarsın. Senin haricinde birisinin anlaması imkansızdır. Bestekar Sokağı’nın bir ucunda geçen konuşmaların çınlayışını, sen karlarını üstümüze kondururken bir yerlerde bir teyzenin evine misafir ettiği üşümüş sokak kedisini; Seğmenler çimenlerinin üstünde sarılırken, birbirine sonsuzluk yemini ettiren iki sevgiliyi yalnız sen bilirsin, görürsün, duyarsın, koklarsın. Yalnız sen anlarsın.

Kimsenin şikayetçi olduğunu düşünmüyorum bundan, olamazlar. Şikayetçi olanların buralı olduğuna, hatta seni sevdiğine bile inanmıyorum.

Oysa seni sevmek ne yüce bir kutlamadır! Artık anladım ayrıca, ben bu kadar şey isterken senin ne istediğini. Ben gönlümdeki yolda buldum en doğru cevabı.
Sana en yakın gönülde.