Bu kadar basit değil elbette. Kafeste sıkış tepiş yaşayan, dışarı salındığında sevinç içinde taklalar atıp, uçtuktan sonra bir ıslıkla sıkış tepiş kafesine dönen güvercinler gibiyiz pek çok zaman.

Arada kaçan giden güvercinler var ya… Onların arasına karışmak lazım. Ama tabii bu da o kadar kolay değil. Kaçan güvercinlerin de hepsinin şahane hayatı olmuyor hiç kuşkusuz.

Bir yığın insan 50 km öteye gitse şahane bir hayata kavuşacak, görünüyor. Biliyorlar da bunu. Gidemiyorlar ama. Fiziksel ve psikolojik bariyerler var aşılması gereken. Tabii bir de iktisat meselesi.

Bu yüzden sahici işi olan insanları çok kıskanmışımdır. Sahici iş dediğim, gözünün önünde yapılan, bir başı olan ve her seferinde biten bir iş. Doktorluk, berberlik, kaportacılık gibi.

Bu hayatta üç tane kaportacıyla arkadaş oldum. Birisi Kıbrıs’taydı. “Doğrultmacı” derler orada. Benim külüstür Renault’ma bakıyordu. Araba külüstür olduğu için biraz çok baktı. Öylelikle arkadaş olduk. Çocukları kolejde okutuyordu, kaliteli viski içiyor ve caz dinliyordu. Canı istediği kadar çalışıyordu. Gayet “cool” da birisiydi. Böyle Amerikan filmlerinden çıkma gibiydi. Kaportacılığın Küçük Emrah filmlerindeki gibi olması gerekmediğine orada uyanmıştım. Sene 1999 idi.

Sonrasında bir başkasıyla Arnavutluk, Gjarokaster’de tanımıştım. Murat’tı galiba adı. Pılını pırtısını toplayıp nereden bulduysa Gjarokaster’i bulmuştu. Gjarokaster, deli Enver Hoca’nın da memleketi olan, bana biraz Mardin’i hatırlatan, denize uzak sayılmayan ama kıyısı da olmayan, iklimi güzel kendi güzel küçük bir kenttir. Arnavutluk’ta Enver zamanı toplam 500 araba varmış. Ondan tiksinen şoförü anlatmıştı bizzat. Dolayısıyla nüfus çok geç öğrenmiş araba kullanmayı. Yollar da küçüktü. Habire vuruyorlardı arabaları. Bizim Murat da iyi kaportacı. Köşeyi dönmekle meşguldü orada. O da çok tatlı birisiydi ama cool olmaya çok uzaktı. Tedirgindi. Yıllarca kalmış olmasına rağmen Arnavutça öğrenmemeyi ve insanların arasına karışmamayı başarmıştı. Yurt dışında yaşayan Türklerde sık görüldüğü gibi, (hakikaten çok tatlı insanlar olan) Gjarokasterlilerin “beş para etmez madrabaz tipler” olduğunu sanıyordu. Ve tabii para biriktiriyordu. Dönüp Türkiye’de bir apartman alacak, onun kirasıyla yaşayacaktı. Bütünüyle akıldışı bir plan. Herkes para kazanmayı, biriktirmeyi hesaplar. Kimse nasıl harcayacağını hesaplamaz. Zaten hayaller büyük evler, arabalar almak ve soğanın cücüğünü yemek düzeyindedir birçok yerde bu yüzden.

Gjarokaster’de gördüğümüz tek kötü insan ise Murat’ın arkadaşı olan ve bu yüzden maruz kaldığımız alkolik otel sahibimizdi.

Bir de bizim Sadık var. Üçüncü kaportacı arkadaşım. Bir başka külüstür Renault’ma bakardı. İstanbul, Hasanpaşa’da o da. Çok severim. Şahane insandır. Muhabbeti de iyidir. Hep düşünürdüm “Bu herif niye basıp gitmiyor. Ne kadar rahat bir hayatı olur güneyde filan,” diye. Arada söylerdim de. Benim lafımla değil tabii. Denk geldi bastı gitti. Şimdi Köyceğiz’de güzel bir hayat kurdu kendine. İşte bu!

Diyeceğim şu. Doğrultmacı gibi bir hayatın yoksa, Murat gibi devrimci kımıldamalar yapacaksın. Mükemmel bir şehir bulup iyi insanların arasında güzel bir hayat kuracaksın. Murat gibi ancak yarısını yapacaksan hiç yapmayıp Sadık gibi daha mütevazı bir plana sadık kalacaksın.

Bunların hepsi hesap kitap meselesi bence. Herkes beni gelişine yaşıyor sanır. Halbuki acayip analitik birisiyimdir. Gelişine yaşarken, gençken yaptığım, sonrası belirsiz uzun yolculuklarda bile mikro planlarla ilerlerdim.

Biz biraz Sadık gibi yapmaya çalışıyoruz. Temkinli. Hesaplı kitaplı. Dışarıdan hareketli görünüyor tabii. Ama biz ikinci çocuğu yaptığımızda bile cesaretimizden dolayı tebrik telefonları almıştık. İçinde yaşadığımız zorlu hayat sıradan hareketleri bile zorlaştırdığı için gayet sıradan şeyler yapıp acayip şeyler yapıyor gibi görünmek çok kolay.

Lafı uzattım. Haftaya son yazımı yazacağım. Onun için belki bağlayasım gelmiyor pek. Sevdim bu işi nitekim.

…

Ekmeleddin İhsanoğlu (evet öyle birisi vardı ve epey eş dost oy bile vermişti) MHP’ye katılırken kurt işareti yerine heavy metal işareti yapmıştı. Hem de kameraların önünde. İştahla. Çok eğlenmiştim. (Sonra CHP, cumhurbaşkanlığına yakıştırdığı bu isme meclis başkanlığında oy vermemişti ve hükümetin kurulamamasına yağ sürmüştü. Neyse dağılmayalım.)

Bir maNga konserine gittik. Çubuk 1 Rekreasyon Alanı’nda. Bize konsantre büyük şehir eğitimi oldu. Konser muhteşemdi. Ama girmesi çıkması azaptı. Hoş, sigara yoğunluğu (ve biraz da Kovid korkusu) tez vakitte bizi kenara itti. Ama sonuna kadar hopladık zıpladık bağırarak şarkılar söyledik çok eğlendik. Grubun nefis gitaristi Yağmur Sarıgül ile ahbaplığımız var. O sayede fiyakalı fotoğraflar da çektirdik.

Ve Ekmeleddin İhsanoğlu’nun aksine konserdeki heavy metal işareti diye yapılan şeylerin çoğu bozkurt işaretiydi. Bununla da eğlendim. Bozkurt, esas itibarıyla Türk mitolojisinin sempatik bir neferidir. Belki bir zihniyeti temsil etmekten sıyrılır böyle ufak ufak. Nitekim maNga’nın ve yaptığı müziğin milliyetçilikle ilgisi olmadığını hepimiz biliyoruz.

Konser çıkışı arabayla kımıldayamayarak süründüğümüz iki saati Ankaralı kardeşlerimiz muhtelif oyun havalarıyla azap olmaktan çıkardılar neyse ki. Çubuk da süper bir piknik alanı olmuş. Yaşasın arazide huzur ve barış içinde iyi vakit geçiren insanlar.

…

Ayrancı Antika Pazarı’na gittik bir de. Allahım ne cool satıcılar var orada. İki sohbet edince ekran görüntüsü olduğunu anlıyorsun ama. Sıcacıklar. Oğlanlar, kuzenler ve Gökçe ile kalabalık bir tur attık. Fakat ben alışveriş yapmayı beceremeyen birisi olarak yine çok şey beğendim, hiçbirini almadım. Orada oluşlarını beğendim nitekim. Fakat hakikaten istisnai bir yer Ayrancı pazarı. Böyle kazıkçı ve kibirli olmayan antikacılar silsilesi.

Bu kadar da değil. Kitapçı gezdim nihayet bir miktar. Tolga Arvas beyefendinin ve Ayça Örer hanımefendinin eşliğinde. Geçen yazıda Erhan vesilesiyle andığım Dost Kitabevi’nde, yeğen Serhat ile tanıştım. Eksiklerimizi tamamladık. Güzel tasnif edilmiş büyük kitabevi gezmek süper bir şey.

Sonra iki dönümlük Dost’tan, 30 metrekarelik sıcacık Nuhun Gemisi Kitabevi’ne gidip Emir ile uzun uzun oturduk. Alışverişimizi yaptık. Yaşasın Pharmakon Kitap (yayınları) dedik. Tolga’nın asker arkadaşı (patron) Erkan yoktu.

Bütün bunlar olurken Gökçe ve çocuklar sinemaya gitmişti.

Ben bizimkileri azimle “Metropol Sineması duruyor yahu” diyerek yanıltınca onlar Büyülü Fener’i keşfedip benimle dalga geçtiler. Sonra zaten Kızılırmak Sineması’nda film seyrettiler.

Kızılırmak eskiden neydi, hatırlayan çıkacaktır. Hep eş dost çalışırdı. Gündüz 12 seansında alt kat izleyicilere açılmazdı. Ama arada bir bize açılırdı. Oh, sigaralar biralar yayılır seyrederdik. Gece sabaha kadar film gösterimleri olurdu. Uyur uyanır film seyrederdik. Mataradan konyak (pardon kanyak) içerdik. Şimdi böyle şeyler olmuyordur tabii.

Bir dönem de sinemanın çapraz karşısında Kaan Can Bircan beyefendiyle işgal ettiğimiz evimiz vardı. Kocatepe Camii otopark alanında bir dizi apartman kısmen boşaltılmıştı. Sonradan öğrendik ki başka işgal evleri de varmış o vakitler. Mesela biri Kaan Bahadır iştiraki. Bir başkası bizim ODTÜ’lü anarşist Necmi. Rahmetli Necmi. Canım benim. O zaman her ikisini de tanımıyordum.

Duvarlarına çaktığımız, doğrudan elektriğe bağlı rezistanslarla (sakın yapmayın çok tehlikeli) ısınırdı. Bir köşe stres köşesiydi. Keserle duvar yıkmak serbestti (Zaten yıkılacaktı, kızmayın hemen). Giren çıkan bol olurdu. Nasıl yapardık bilmiyorum, arada bir iğrenç muz likörü, süt karışımı filan içerdik. Çok eğlenirdik ama.

Olur da muhabbet eksiği olursa, balkondan Kızılırmak çıkışını keserdik. Çıkanlardan eş dostu ıslıkla yukarı çağırırdık.

Bana sorarsanız o civar hala çok güzel. Eski yerinde Dost’u, Engürü’yü, hatta Aspava kaavesini, İletişim Kitabevi’ni, Sahne’yi filan aradı gözlerim. Çevirip geçmişte donup kalmış Mülkiyeliler’e baktım ben de. Hoş, orada da Oktay abiyi aradı gözlerim. Oktay Etiman abimi. Neyse. Şimdi de bir yığın güzel dükkan var oralarda. Konur’da şemsiyeler biraz saçma olmuş. Ama olsun. Onlar da gölge yapıyorlar. Bir de bankta oturan heykel vardı Yüksel’de. Oyun olsun diye bizim oğlanlara bulun dedim. Bulamadılar. Ben de bulamadım tabii. Nitekim kaldırmışlar. Ben de İnsan Hakları Anıtı‘nı gösterdim. Dedim aylarca polis bizzat başında bekleyerek korudu bu heykeli. O kadar önemlidir kendisi.

Anlayacağınız Ankara’ya artık alışmaya başladık. Ankara zaten bizi yadırgamadı pek. Hoş, Ankara kimseyi yadırgamaz. Çünkü umursamaz. Niye umursasın ki? İstanbul mu bu kendini beğendirmek için seksen türlü zibidilik yapsın, her köşesinden “Ben Ankara’yım ona göre” diye bağırsın. Ankara’da beş kişi aynı mahallede, beş ayrı ülkede yaşıyor gibi hayatlar kurmanız mümkündür. İstanbul gibi dikte etmez. Biz şimdilik San Cristobal’de yaşıyor gibi yapıyoruz.

Bu arada Ayrancı milliyetçisi Fidaner Alper’in hala sağda solda yeni bir cümle bulmuş gibi “Metin Ankara’ya taşındım diye hava atıyor ama Çayyolu’na kadar gelebilmiş,” dediğini duyuyorum. Aşağı Yukarı Ayrancı muhtar adayımız Barış Karacasu bile gitmiş Londra’da yaşıyor. O önce Ayrancı eşrafını geri toplasın. Sonra benim gibi Esat bebelerine bulaşsın diyor ve susuyorum.

Ankara’ya Dönüş Günlüğü 1: Memleket ve Çayyolu meselesine giriş

<span class="reading-mode-buttons"></span>Ankara’ya Dönüş Günlüğü 6: Doğrultmacılar, maNga ve kader meselesi<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

1. Manga

2001 yılında kurulan Manga, rock müzik ve rap kültürü arasında bir bağ kurmayı amaçladı.2002 yılında katıldıkları Sing Your Song adlı yarışma ile adlarını duyurdular. 2003’te İstanbul’a taşınıp 2004’te ise ilk albümleri olan “maNga”yı çıkardılar. Bu albümde Koray Candemir, Göksel ve Deniz Akyüz gibi önemli isimlerle düet yapıp Altın Plak ödülü aldılar. 2006’da hit şarkıları Bir Kadın Çizeceksin FIFA 06 albümünde yer aldı ve adlarını dünyaya da duyurdular. Bu başarının ardından dünyaca ünlü Sziget festivaline Türkiye’den davet edilen ilk sanatçılar oldular. Ardından 2009’da “Şehr-i Hüzün” adlı albümlerini kaydettiler ve MTV müzik ödülünü aldılar. 2010 yılında ise Eurovision’a We Could Be The Same adlı şarkılarıyla katılıp ikinciliğe layık görüldüler. Şimdilerde “maNgaX” adlı 5. stüdyo albümleri için çalışmalar yapıyorlar.

Vokal: Ferman Akgül
Gitar: Yağmur Sarıgül
Bas Gitar: Cem Bahtiyar
Bateri: Özgür Can Öney
Pikap: Efe Yılmaz

2. Gece

2000 yılında kurulan grup, 2004 yılında son üyenin de gruba dahil olması ile bugünkü halini aldı. Gece ismi, grup üyelerinin adlarının baş harflerinden meydana gelen bir akronim aslında. 2002-2006 yılları arasında Ankara’nın Limon, Manhattan ve IfPerformanceHall gibi çeşitli barlarında sahne aldılar. “İçinde Saklı” adlı ilk albümlerini 2008 yılında piyasaya çıkardılar. Bu albümden sonra Türkiye’deki rock festivallerinde sahne alan grup, böylece daha çok dinleyiciye ulaşma imkânı buldu. 2011’de ise “Gece” adlı ikinci albümlerini yayımladılar. 2013 yılında FIFA 20 Yaş Altı Dünya Kupası adlı etkinlik ile işbirliği yapıp Yıldızlar Buradan Yükseliyor adlı parçayı seslendirdiler. Daha sonra 2014’te “İyi Niyetli Bir Gün” ve 2016’da “Kalbe Kördüğüm” adlı iki tane albüm yayımladılar.

Vokal: Can Baydar
Gitar: Erdem Başer
Bas Gitar: Gökçe Balaban
Bateri: Eren Çilalioğlu

3. Zakkum

Grup, 1999 yılında müzik faaliyetlerine Raindog adı ile başladı ve ilk albümleri çıkana kadar birçok kez sahneye çıktı. 2005 yılında albüm çalışmalarına başlayan grup, kayıt aşamasında Zakkum adı ile yoluna devam etmeye karar verdi. 2007 yılında ilk albümleri “Zehr-i Zakkum” yayımlandı. Daha sonra 2011’de ikinci stüdyo albümleri olan ve içinde Cem Adrian ve Hayko Cepkin ile düetleri bulunan “13” adlı albümü piyasa çıkardılar. Bu süreç, 2012’de “Ben Böyle Değildim“, ardından 2013’te “Her Gün Sonbahar” ve 2016’da “Bir Gece Yarası” adlı albümlerin yayımlanması ile devam etti. Zakkum, son dönemlerde daha çok tekli çalışmalara yönelmiş durumda. Bilemedim ve Ceylan Köse ile yaptıkları Hepsi Senin adlı şarkılar, çıkardıkları tekliler arasında.

Vokal: Yusuf Demirkol
Gitar: Salih Eren Parlakgümüş
Bas Gitar: Ali Emre Yılmaztürk
Bateri: Cem Senyücel

4. Seksendört

1999 yılında kurulan Seksendört, coverlar yaparak sahne almaya başladı. 2003 yılında Ölürüm Hasretinle adlı şarkıyı bestelediler. 2004 yılında son üyenin de katılımı ile bugünkü halini alan grup, 2005 yılında ilk albümleri olan ve grubun adıyla aynı adı paylaşan “Seksendört”ü piyasaya çıkardı. 2008 ve 2011 yılında sırasıyla “K.G.B.” ve “Akıyor Zaman” adlı albümlerini yayımladılar. İlerleyen dönemlerde teklilere ağırlık veren grup, son olarak 2018’de Anlayamazsın ve 2019’da Eyvah adlı şarkılarını kaydetti.

Vokal: Tuna Velibaşoğlu
Gitar:Arif Erdem Ocak
Bas Gitar: Okan Özen
Bateri: Serter Karadeniz

5. Yeni Türkü

Grup, 1977 yılında önceleri bir müzik topluluğu olarak kuruldu. Yeni Türkü, hem 1979’da yayımlanan bir edebiyat dergisi hem de halk türkülerinin yeniden yorumladığı bir müzik akımıydı. İlk albümleri “Buğdayın Türküsü” 1979’da yayımlandı. 1980 yılında grubun ilk konseri Ankara’da gerçekleşti. 1981 yılında Deli Kan isimli filme yaptıkları müzik ile Sinema Yazarları Derneği tarafından verilen En İyi Film Müziği Ödülü’ne, 1983 yılında ise Derman isimli bir diğer filme yaptıkları müzik ile Altın Portakal En İyi Müzik Ödülü’ne sahip oldular. 1983 yılından 2012’ye kadar grubun 9 adet albümü yayımlandı. Türkiye’nin en eski gruplarından biri olan Yeni Türkü’nün kadrosu yıllar içinde çok fazla değişime uğradı. Ancak Derya Köroğlu, başlangıçtan bu güne kadar grubun üyesi olan tek isimdir.

Vokal: Derya Köroğlu
Klavye: Erkin Hadimoğlu
Bas Gitar: Raci Pişmişoğlu
Kemençe: Furkan Bilgi
Bateri: Erdinç Şenol
Ud: Fatih Ahıskalı

6. Sakin

1999 yılında Ankara’da kurulan Sakin, Onur Özdemir ve Özdemir Dereli tarafından kuruldu. İlk çalışmalarını Boğaziçi Üniveristesi Taşoda Stüdyosu’nda gerçekleştirdiler ve ilk konserlerini Boğaziçi Üniveristesi’nin bahar şenliklerinde verdiler. 2002-2005 yılları arasında birçok şenlikte ve gençlik festivalinde yer aldılar. Aynı süreçte İstanbul’un Babylon ve Manhattan gibi ünlü mekânlarında sahne alarak daha fazla tanındılar. 2006 yılı Sakin için bir dönüm noktası oldu ve Myspace’e koydukları şarkılar ile büyük beğeni kazandılar. 2007 yılında Rolling Stone dergisinin hazırladığı “Gelecek Vaat Eden 10 Yerli Grup” listesinde yer aldılar. 2008’de “Hayat” adlı albümleri piyasaya çıktı. Sonrasında grup, 2011’de Bizim Büyük Çaresizliğimiz adlı filmin müziklerini hazırladı. 2011 yılı Şubat ayında son konserlerini verdiler ve yollarını ayırdılar. Onur Özdemir, Onurr adı ile müzikal faaliyetlerine devam etmekte.

Vokal: Onur Özdemir
Gitar: Özdemir Dereli
Bas Gitar: Cenker Kökten
Bateri: Soner Özışık

7. Son Feci Bisiklet

Son Feci Bisiklet 2011’de kuruldu. İlk konserlerini Ankara Manhattan’da verdiler ve 6 şarkılık ilk EP’lerini 2012’de internet üzerinden yayımladılar. Be the Band adlı yarışmada dereceye giren grup, bu başarıdan sonra konserlerini ve çalışmalarını hızlandırdı. 2015’de “Vesaire” adlı ilk albümlerini yayımladılar ve bunun hemen ardından 2016 yılında Sıkıntı Var, Reklamlar ve Zaman Yok isimli teklileri çıktı. 2017 yılında “Kötü Şeyler” adlı ikinci stüdyo albümlerini yayımladılar. 2017’den beri tekli çıkarmaya devam Son Feci Bisiklet, yazımıza dahil ettiklerimiz arasında en son kurulan gruptur.

Vokal: Arda Kemirgent
Gitar: Erkin Sağsen
Bas Gitar: Ozan Özgül
Bateri: Can Sürmen

8. Pilli Bebek

Ankara çıkışlı müzik grupları arasında yer alan Pilli Bebek 1992 yılında kuruldu ancak Pilli Bebek adını 1995’te aldı. İlk albüm kayıtlarına 1999’da başlayan Pilli Bebek, 2000’de “Uyandırmadan” adlı albümü yayımladı. Grubun ikinci albümü olan “Olsun” ise 2007 yılında piyasaya çıktı. Behzat Ç. dizisi, dizinin müzikleri için Pilli Bebek ile anlaştı. 2012 yılında Cem Kısmet, “Behzat Ç. Dizi Müzikleri” adlı albümü yayımladı. Grup en son 2019’da Behzat Ç.’nin yeniden ekranlara dönüşü için Bu Sen Misin? adlı tekliyi çıkardı.

Vokal: Cem Kısmet
Gitar: Emre Yalçıntaş
Bas Gitar: Arda Algan
Bateri: Çağlar Aytan

9. TNK

2001 yılında kurulan grup, 2002 yılında Sing Your Song yarışmasında Genç Yetenek ödülüne layık görüldü. 2004 yılında ise Fanta Genç Yetenekler Arıyor adlı yarışmada birinci oldular. 2005’de ilk albümleri olan “Sıra Bizde” piyasaya çıktı, ikinci albümleri olan “Söyle Ruhum” ise 2010’da dinleyici ile buluştu. Nilüfer’in “12 Düet” adlı albümünde de yer alan TNK, üçüncü ve son albümleri “Melankoli”yi 2013’te yayımladı.

Vokal: Caner Karamukluoğlu
Klavye, Gitar: Özgür Aksüyek
Bas Gitar: Basri Hayran
Bateri: Onur Ertem

Ankara, çoğu sanatçımızın gelişimine ve yeni dinleyici kitleleri kazanmasına yardım etmiştir. Ayrıca yukarıda bahsetmediğimiz daha birçok sanatçıya ve gruba da ev sahipliği yapmaktadır. Biz yazımızda, Ankara çıkışlı müzik grupları denildiğinde akla ilk gelen dokuz tane gruba yer verdik.

Yazar: Sıla Yılmaz

Ankara çıkışlı müzik grupları bu şekilde, bu grupların şarkılarına göz atmak isterseniz: Ankaralı Grupların Sevdiğimiz Şarkıları

<span class="reading-mode-buttons"></span>Ankara Çıkışlı Müzik Grupları<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.