Çevrildiği 60’tan fazla dilde milyonlarca okura ulaşan romanı ve yüz binlerce ziyaretçiye ev sahipliği yapan aynı adı taşıyan müzesinin ardından Masumiyet Müzesi, 9 bölümlük ekran uyarlamasıyla 13 Şubat’ta tüm dünya ile aynı anda Netflix’te izleyicilerle buluşacak. Yönetmen koltuğunda Zeynep Günay’ın yer aldığı, senaryosu Ertan Kurtulan tarafından kaleme alınan ve Ay Yapım imzası taşıyan dizinin başrollerinde Selahattin Paşalı ile Eylül Lize Kandemir bulunuyor. Dizinin oyuncu kadrosunda ayrıca Oya Unustası, Tilbe Saran, Bülent Emin Yarar, Gülçin Kültür Şahin ve Ercan Kesal gibi usta isimler yer alıyor.

​1970’lerin İstanbul’unda başlayan Masumiyet Müzesi, varlıklı bir ailenin oğlu Kemal ile uzak akrabası Füsun arasında başlayan fırtınalı ilişkiyi, aşkın, mutluluğun, takıntının, özlemin ve kaçırılmış ihtimallerin izinde çok katmanlı bir anlatıyla ekrana taşıyor.

<span class="reading-mode-buttons"></span>‘Masumiyet Müzesi’nden ilk fragman yayımlandı<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Siz de okuduğunuz bir romanın dizi ya da film uyarlamasını izlediğinizde bir eksiklik, olmamışlık hisseder misiniz? Ekranda satır aralarında yakaladığınız detayları göremezsiniz, okurken gözünüzde canlandırdığınız gibi olmaz kahramanlar, sokaklar ve evler… Peki ya romanın müzesi? Füsunlar’ın Çukurcuma’daki evine sekiz yıl boyunca ben gitmişim gibi bir tanıdıklık duygusuydu müzeyi dolaşırken beni esir alan. Televizyon şu köşedeydi, caddeye bakan balkon burası, kuşları bu odada resmettiler, merdivenlerden çıkınca Füsun’un odası… Ve hikâyenin sonunu bilmenin getirdiği hüzün.

4213 izmarit ile müzeye girer girmez karşılaşıyorsunuz. Kemal’in Keskinler’e gittiği akşam yemeklerinde Füsun’un söndürüp attığı izmaritler, toplandığı gün ile ilgili küçük notlar düşülerek duvara sabitlenmiş. Müzenin ikinci katında zamanda yolculuk başlıyor. Kitaptaki 83 bölüm, küçük vitrinlerin içinde hayat bulmuş. Hikâyenin başlangıcı olan Şanzelize Butik’in vitrinindeki çanta, Kemal’in Merhamet Apartmanı’nda biriktirdiği tuzluk, ayva rendesi, Keskinler’in televizyonunun üstünde duran köpek bibloları, Füsun’un küpeleri… Her şey oradaydı. Okurken hayal ettiğim her şey gözlerimin önündeydi. Masumiyet Müzesi romanı yaşamak kadar, eski İstanbul’u da yaşamaktı.

Müzeye kitabın sayfaları arasına gizlenmiş bir biletle giriyorsunuz. Siz siz olun, Orhan Pamuk’un seslendirdiği rehberlerden alın. Koleksiyonun parçalarının hikâyelerini yazarın sesinden dinlemek, size romanı baştan yaşatacak. “Müzegezer zaman duygusunu unutacaktır, hayatta en büyük teselli budur,” diyor yazar satır aralarında. Ben müzeyi gezerken zaman duygusunu unutmak ile aşkın peşinde geçmiş zamanı derinden hissetmek arasında gidip geldim. En büyük teselli hangisidir, henüz bilmiyorum.

Masumiyet Müzesi çıkışında İstiklal Caddesi’nde yavaş yavaş yürüdüm. Mevsimlerden bahardı, İstanbul her zamanki gibi kalabalıktı. İnci Pastanesi’nde sokağa bakan masalardan birine oturdum, profiterol yiyip çay içerken gelen geçeni izledim. Yazarın da dediği gibi “Bu, evden çıkmanın, divan şiirindeki şarabın, sevgiliyle yan yana oturmanın mutluluğu kadar, sokaktaki kalabalıkla birlikte olmanın da mutluluğuydu.” Ve bana kalırsa şehre karışmak, kaba oyalanmaların en güzeliydi. Hatta oyalanmadan da fazlasıydı.

<span class="reading-mode-buttons"></span>Masumiyet Müzesi: Bir Romanı Yaşamak<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.