Detaylara geçmeden önce yıllardır bu muazzam konserin gerçekleşmesini sağlayan Emrehan Halıcı’dan bahsetmemek olmaz. Müzik dışında daha birçok alanda oldukça başarılı bir isim olan Halıcı; matematik, zeka ve satranç alanında dünya çapında tanınıyor. Satranç sporunun devlete bağlanmasında aktif rol oynadı ve geçmiş dönemlerde Türkiye Satranç Federasyonu Başkanlığı ve Dünya Satranç Federasyonu asbaşkanlığı görevlerini yürüttü. Türkiye Zeka Vakfı’nın kurucusu ve yönetim kurulu başkanlığı yanında köşe yazarlıklarını da halen sürdürüyor. Siyaset dünyasının tanınmış simalarından da olan Emrehan Halıcı ayrıca 25 yıldır aralıksız “Halıcı Bilgisayarla Beste” yarışmasını düzenliyor.

Ankara Müzisyenleri Konseri fikri ilk olarak 2006’da ODTÜ’nün 50. yılı kapsamında planlanmış. Etkileyici sahne performanslarını art arda izleyebileceğiniz konser bu sene 14. kez yapılıyor.

Bu görkemli konserde ünü Ankara’yı fazlasıyla aşan 43 müzisyen sahne alacak. Daha önceki yıllarda Jazz&Rock konseptiyle de düzenlenmiş olan “Emrehan Halıcı ve Ankara Müzisyenleri Konseri” bu sene “60 Yılın Blues ve Rock Müziği” adı altında karşınızda olacak. Konser serisinin bu yılında Pink Floyd, Deep Purple, Queen, Metallica, Aeorosmith, Stevie Wonder, Santana, Sting ve Mike Stern”in eserleri seslendirilecek. Emrehan Halıcı’nın tükenmek bilmeyen enerjisiyle tüm gruplara davuluyla eşlik edeceği, yaklaşık üç saat sürecek konseri, “Modern Sabahlar” programıyla tanınan Ege Kayacan ve Fahir Öğünç birlikte sunacaklar. Gelenekselleşen konsere katılanlar müzik ziyafetinin yanında çok da anlamlı bir işe katkıda bulunmuş olacaklar. Çünkü etkinliğin tüm geliri her yıl olduğu gibi bu yıl da ODTÜ Burs fonuna yani öğrencilere aktarılacak.

Konserde bu sene yer alacak olan müzisyenlere gelince: Alara Canay, Alican Demirtaş, Alp Dündar, Aytaç Aydoğdu, Barış Çayır, Başak Kalkan, Burak Güven, Can Şenyüz, Canberk Hacıbaloğlu, Cem Güngör, Cemal Ali Bağlan, Çağın Çetinyürek, Deniz Sayman, Doruk Petekkaya, Doruk Balkaya, Ege Çakır, Eren Halıcı, Evren Kalaycıoğlu, Gerçek Dorman, Hakan Ertek, Hakan Küçükçınar, Halit Eren Akbaba, İzgi Gültekin, Kaan Sönmez, Kemal Çiftçi, Murat Bağcıoğlu, Mustafa Cihan Aslan, Mustafa Demireriden, Muzaffer Nezihi Egelioğlu, Onur Aymergen, Onur Işıklı, Ozan Deniz Özel, Ozan Erkal, Sadık Sağlam, Selçuk Eser, Sinem Yılmaz, Süleyman Bağcıoğlu, Şinasi Celayiroğlu, Toprak Barut, Tuğçe Aslan, Uğur Ersoy, Yunus Boyraz ve Emrehan Halıcı.

Eşsiz bir müzik ziyafeti yaşanacak olan bu gecede birbirinden değerli müzisyenleri sahnede bir arada görmek ve öğrencilere anlamlı bir katkıda bulunmak için yılda bir kez düzenlenen bu konseri kaçırmayın.

Detaylı bilgi için tıklayınız. 

Not: 20.ODTÜ Sanat Festivali kapsamında düzenlenen konser 28 Mart 2019, Perşembe günü saat 20.00’de ODTÜ Kültür ve Kongre Merkezi Kemal Kurdaş Salonu’nda gerçekleştirilmiş ve tüm geliri Odtü burs fonuna aktarılmıştır.

<span class="reading-mode-buttons"></span>Emrehan Halıcı ve Ankara Müzisyenleri Konseri<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Hazy Hill… Belki de günümüzde kimsenin duymadığı ama 80’ler 90’lar Ankara’sında fırtına gibi esen, yurt dışında adını duyuran ilk heavy metal grubu. İstanbul Açık Hava Tiyatrosu, Ankara ve İzmir’de birçok konser veren grup İzmir’de verilen konserlerinden birinde Norveçli grup Mayhem’le sahneyi paylaşır ve Türkiye’deki ününü daha da pekiştirir. En büyük konserlerinden birini Mayıs 91’de ODTÜ’de gerçekleştiren grup, stadyum konserinde 4 bin kişiye seslenir. Bu konserin hemen ardından Hazy Hill ilk yurt dışı konserini vermek üzere Avusturya’ya gider. Viyana’daki bu konser hem grubun isminin Avrupa’da duyulmasını sağlar hem de Hazy Hill’e yurt dışında konser veren ilk Türk heavy metal grubu unvanını kazandırır. Grubun üyeleri: Ufuk Önen – vokal/gitar (1988-2000), Zafer Altundağ – gitar (1994-2000), Barış Tarımcıoğlu – gitar (1988-1992), Ekim Can Bayram – bas gitar (1989-2000), Mete Kuteş – davul (1992-2000), Gültekin İrengün – davul (1988-1990), Metin Atahan – davul (1991), Atakan Özer – davul (1988).

Hazy Hill gibi o dönemde ismini duyurmuş pek çok rock-metal grubunu ağırlayan Gri Değil, Siyah: Ankara Rocks!‘ın yapımı 10 sene sürdü. Bu süreçte birçok evreden geçen belgesele asıl yön veren belgeselin yönetmeni Ufuk Önen’in çalışma odasındaki unutulmuş tozlu bir kutudan çıkan Hazy Hill’in video kayıtları oldu. Belgesel de bu kayıtlar üzerinden o dönemin hikayesini samimi bir şekilde günümüze taşıyor. Ufuk Önen’in de dediği gibi Ankara Rocks, “Ankaralı rock müzisyenlerinin 70’li yıllardan başlayarak 90’lı yılların ortasına kadar uzanan bir dönemde Ankara’nın doğal dokusu, türlü imkansızlıklar ve sınırlamalar gibi çeşitli engellere karşı en büyük tutkuları olan müziğin peşinden gitme hikayesini anlatıyor.”

Bu denli kapsamlı bir şekilde işlenen belgeselde emeği geçen pek çok isim ve hikayenin gizli kahramanları var: Öncelikle bu belgeselin yapım ve yönetmenliğini üstlenen Ufuk Önen, Ufuk Önen’in en büyük yardımcısı ve destekçisi editör Aycan Yücel, hem metnin yazımında hem de  Hazy Hill şarkılarında da emeği geçen Neslihan Atcan Altan ve senaryo yazarı Gülden Treske, fotoğraf direktörü Yusuf Akçura, müzikleriyle belgesele can veren Gürbüz Barlas ve Süleyman Bağcıoğlu, yardımcı yönetmen Andreas Treske ve en önemlisi de Hazy Hill kayıtlarını çeken Cenk Erdil.

Bu başarılı belgeselde imzası olan Ufuk Önen ve Aycan Yücel ile Ankara ve belgesel üzerine çok keyifli bir sohbet ettik.

Ayşe: Bu belgeseli izlerken hem güldük hem ağladık, böyle bir etki bekliyor muydunuz?

Ufuk Önen: Biz kendi çapımızda gülüyorduk aslında, ama bu kadar eğlenceli geleceğini fark etmemiştim. Hüzünlü olan kısmı ise işin gerçekliği ve tüm yaşananları günümüze taşıyamamış olmamız.

Nil: Peki belirli bir hedef kitleniz var mıydı, kimlere hitap etmek istediniz?

U.Ö: Başta, bir nevi kutlama amacıyla hedef kitlemiz Ankara’da bu dönemi paylaşmış insanlardı. Ankara Türkiye’nin kalbi sonuçta, sadece kendi içimizde kalmasını istemedik, uluslararası bir boyuta getirdik.

Ayşe: Sizce de gerçekten Ankara gri bir şehir mi? Ankara kitlesi ikiye ayrılıyor, Ankaraseverler var gerçekten ve Ankaralı olduğu halde sevmeyenler. Siz buna nasıl bakıyorsunuz?

Aycan Yücel: Biz de öyleyiz, ikisi birden, “love-hate relationship”.

U.Ö: Evet Ankara ile ilgili her zaman bir aşk ve nefret ilişkisi vardır. Ben de burada doğdum büyüdüm, bir yandan gerçekten çok seviyorum kendimi buraya ait hissediyorum. Bazen de Ankara beni çok kızdırıyor. İster istemez memur şehri kafası olabiliyor, olduğu zaman da bazı yerlerde seni engelliyor. Şöyle bir şey var, bir endüstri olabilmesi için müzik olabilir reklam vs. orada para dönmesi gerekiyor. O sektörün ticareti varsa ilerliyor, gelişiyor. Ankara eskiden beri müzik için, müzik yapmak adına baktı. Bu işten para kazanmak isteyenler de İstanbul’a gidiyor ve bu sanki Ankara’da bazen ayıpmış gibi görülüyor. Bir dönem mesela, Ankara’da rock festivallerinde bedava yapma amacı vardı, böyle olunca sanatçı da para kazanamıyor, en azından enstrüman alacak kadar para kazandıramıyorsan bu işin gelişmesini bekleyemezsin, maalesef benim Ankara’da bununla ilgili sorunum var. Para dönmemesi ve işin ticaretinin yapılmaması, endüstri haline gelememesi.

Ayşe: O zaman şunu diyebilir miyiz, bir ticaret olmadığı için de belki gerçek müzisyenler yetişiyor ve kendini kanıtlayabiliyorlar.

A.Y: Gerçek müzisyenin gelişmesi için ticaret olması gerektiğine inanmıyorum, bu tutkuyla alakalı bir şey, sadece o müzisyenler kendilerini geliştiremiyorlar ve ev gitaristi olarak kalıyorlar. Bence rock camiasındaki Ankaralıların özellikle bu şehri sevmesinin özelliklerinden biri de imkansızlıklardan keyif alıyor olmaları, “that’s the spirit of rock’n roll” mevzusu var ya, imkansızlık olsun, onlara ilham versin. Bence azınlık olmayı da seviyorlar, klasik Ankara kitlesinden farklılar, öyle kabul görüyorlar.

U.Ö: Müzisyenlik olarak da şöyle bir şey var, Ankara’da yapacak çok fazla acayip cazip şey olmadığı için oturup gitar çalışıyorsun (gülüyor). Grup olarak da şöyle bir etkisi var, özellikle rock ve metal için, o zamanlarda bu işi yapan insanların olduğu bölgeler çok belli o zamanlarda 80-90’larda, Tunalı, Ayrancı, Bahçeli, Çankaya civarı. O yüzden grup arkadaşların aynı zamanda her gün buluşup görüştüğün arkadaşların oluyor, grup arkadaşlarınla aranda çok değerli bir bağ oluyor, bu Ankara’ya has bir şey, gruplar için çok önemli. Benim grup arkadaşlarım da ilkokul dörtten mahalleden arkadaşım, o kadar eski. Davulcumuz da liseden arkadaşım. Beraber büyüdük onlarla bunu sana Ankara veriyor. Ankara insanı disiplinli bir hale sokuyor, bir düzen var Ankara’da.

Nil: Belgeselde dikkatimi çekti, Tunalı o zamanlar yokuşmuş, git gide düzleşmiş.

U.Ö: Tunalı çok değişti, Demirören, Bulvar… Eskiye değer vermiyoruz, Cinnah çok güzeldi, yarış pisti gibi oldu. Belgeselde de 80’lerden bu yana Ankara’nın değişimini görebiliyoruz zaten.

Nil: Ankara sokaklarının bir sound’u var mı? İstanbul’da o keşmekeşin içinde her şeyi hissedebilirsiniz mesela, Ankara’nınki nedir?

A.Y: Ankara daha sert bence, daha keskin. Ankara’ya o karışıklığı, oryantale reggaeyi karıştırmayı yakıştıramıyorum. Sound’ları karıştırma mevzusu İstanbul’a has biraz, Anadolu ezgileri katalım, oryantal vs.

U.Ö: O dediğin aslında MTV Türkiye’ye girdiğinden beri olan bir şey, İstanbul’da da punksa punk, thrashse thrash’ti. Sonradan herkes MTV’ye çıkmak için tarzını değiştirdi.

Nil: Şimdilerde müzik tarzları çok değişti, bu yeni müzik tarzına bakışınız nedir?

A.Y: Başta güzel gelse de çok çabuk eskiyor, geçici oluyor bu tarz ama bana kalırsa kolay tüketiliyor.  Kolay ulaşılınca çok değerli olmuyor. Artık müziğin alt yapısı daha az mı doyurucu sanki? Eski popu daha çok dinliyoruz mesela. Eskiden Britney Spears’ın bile müzikal alt yapısı dolu doluydu.

U.Ö: Bana daha çok ezber geliyor. Eskiden müziğe ulaşım da zordu, hacim olarak da bu kadar müzik yoktu. Bu kadar çok albüm ve beste yapılmıyordu. Şimdi kolay ulaşılınca dediğin gibi çok da çabuk tüketiliyor. Prodüksiyon süreci kolaylaştı ama bence bu akım da miadını doldurmak üzere çünkü her şey çok mükemmelleşti. Şu anda yok ama çok yakın bir zamanda eskiye dönüş olacak, o “human feeling” geri gelecek.

Belgeselin şimdilik ne zaman ve nerede gösterime gireceği belli değil. Hedefleri üniversite gençliğine ve meraklısına ulaşabilmek. Bu konudaki çalışmaları devam ediyor. Sizler de takip etmek isterseniz: twitter, youtube

Belgeselden ufak kesitler için buraya tıklayabilirsiniz.

Röportaj ve yazı: Ayşe Nur Akıncı – Nil Koza 

<span class="reading-mode-buttons"></span>Gri Değil Siyah: Ankara Rocks!<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Bir zamanlar bu şehirde Hard Rock Cafe vardı, ne oldu ona beraber bakalım.

1998’in sonları, Michael Jackson ve Metallica’nın 45 bin insanı havalara uçurduğu zamanlardan 5 yıl, Deep Purple ve Rolling Stones’un aynı sayıda insanı mest ettiği zamanlardan 5 ay sonrası.

Vatandaşımızın rock’n’roll sevgisini yeraltından çıkarıp, statlara sığdıramayıp, ulu orta yaşadığı zamanlar. Siyah tişörtler, siyah makyajlar, omuz boyunu geçen saçlar, yarı baygın gözler, ama güzel gözler, sağ kulağa takılan cüretkar küpeler ve geri kalan her ne varsa.

Aynı zamanlarda, Beatles’ın topraklarından başlayıp tüm dünyaya yayılan Hard Rock Cafe furyası da son sürat devam etmekte. Açığa çıkmış bu sevgi, akıllara güzel bir soruyu getiriyor: “Hard Rock Cafe? Türkiye’de?”

Gerekli görüşmeler yapılıyor, İstanbul’un en cafcaflı yerlerinde mekanlara bakılıyor, efendime söyleyeyim yurdumuzun en iyi barmenleri, en yakışıklı garsonları tek tek bulunuyor. Demem o ki her şey hazır iş sadece bir iki imzaya, bir de onay mailine bakıyor. Beklenen cevap çok geçmeden geliyor. Mr.İstanbullu yatırımcı diye başlayan yazıda büyük puntolarla ANKARA yazıyor,  kırık bir Türkçe ile başkent ANKARA!

Hard Rock Cafe Kanunları Madde 3: Bir ülkede Hard Rock Cafe açılacak ise ilk olarak o ülkenin başkentine açılmak zorundadır.

Ankara, 78 yıldır başkent olmasının gerçeği ile İstanbul’a sağlam bir gol atıyor. Mr.Ankaralı Yatırımcılar hemen devreye giriyorlar ve 1998 yılının sonlarına doğru Hard Rock Cafe Ankara’yı şehrimize konduruyorlar.

Çankaya’da açılan Hard Rock Cafe, girişindeki devasa gitar heykeli, büyüklerimizin söylediğine göre Ozzy Osbourne’un ceketi ve Michael Jackson’ın saç tokası gibi pahada inanılmaz değerli parçaları ile dünya standartlarına yakın bir mekan konumuna geliyor. Ankaralı müzik ve güzel mekan severler de fiyatlarının yüksek olmasına rağmen Hard Rock Cafe’ye büyük ilgi gösteriyor.

Ancak zamanla beraber Mr.Ankaralı Yatırımcılar daha çok müşteri, daha çok para inancıyla konseptin dışına çıkmaya başlıyorlar. Tarihler 2002’yi gösterdiğinde Hard Rock Cafe Ankara kapılarını kapatırken içeriden gelen son seslerin bir disko müziğine ait olduğu işitiliyor.

Hard Rock Cafe’nin dünyada kapattığı ilk şubesi de böylelikle Ankara oluyor. Bu üzücü bir durum gibi görünse de Güvenpark’taki dayı ve ben halimizden pek şikayetçi değil gibiyiz.

Çünkü Ankara’da, Hard Rock’lara bin basacak güzellikte mekanlar aramızda. Bu yazıda bulabilirsiniz.

<span class="reading-mode-buttons"></span>Hard Rock Cafe Ankara<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Hepimizin bildiği Metallica, AC DC, Black Sabbath, Motörhead, Judas Priest, Megadeth, Slayer, Deep Purple, Iron Maiden, Manowar, Accept, DIO, Helloween, Scorpions ve diğer efsanelerin unutulmayan müthiş şarkılarının bünyemizde yaratacağı hoşluk dışında, ekipteki konuk solistleri aynı sahnede dinlemek de bir ayrıcalık. Çünkü çoğu, Ankara mekanlarında sahne alan ve hatırı sayılır bir dinleyici kitlesine sahip olan  Rock-blues-metal gruplarının vokalistlerinden oluşmakta. Asena Özçetin (Kara Kedi/Cats), İzgi Gültekin (The Madcap/İzgi), Aylin Çınar (Wicca), Batu Akdeniz (Heavy Sky), Bora Biçer (Büyük Birader, Mojo Town, The Doors Tribute Band), Murat Zümrüt (Knightmare, Fresh), Zafer Mutlu (Tenor), Murat Çayır (Mojo Town, The Doors Tribute Band) Ankara rock/metal müzik camiasının duayeni Hicri Bozdağ’ın fazlaca katkısının olduğu projede Ozan Erkal (Elektro gitar), Bülent Başara (Elektro Gitar), Koray Ergünay (Bas Gitar), Kemal Hatipoğu (Davul) da sahnede olacak.  Tabi koroya değinmeden geçmek olmaz. Yorumu ve sesi güzel sıkı rock dinleyicilerinden oluşan bir korodan bahsediyoruz ki şarkıları ne kadar hissederek söyleyeceklerini gelin siz düşünün.

SenfoRock’ı yöneten ve bu projeyi uluslararası platforma da taşıyacak olan Orkestra Şefi ve Besteci Musa Göçmen; büyük ölçekli senfonik eserler besteleyen, operalar yazan ve özel senfonik projelere imza atan oldukça tanınmış bir sanatçı. Avrupa’nın en önemli rock festivallerinden olan “Masters of Rock” festivalinin açılışını yaptı, Canada Sol Music Management’in çatısı altına kabul edildi ve çeşitli projelerinde yer aldı. 2011 Japonya depremi için tüm dünya sanatçılarının katılımıyla gerçekleştirilen Shine isimli şarkı için ülkemizden davet alan tek sanatçı oldu. Eserin orkestrasyonlarını yaptı ve şefliğini üstlendi. Mevlana’ nın 800. yılı için yazdığı ‘Senfonik Sema’ gösterisiyle adından söz ettirdi. “Göçmen Senfonik” projesi kapsamında Avrupa ve Asya’da konserler verdi. Yurt içi ve yurt dışında 5 solo albüm yapan, belgesel, film ve medya müziği de besteleyen Göçmen halen çalışmalarını kendi senfonik orkestrası GocSo ile Ankara’da sürdürmektedir.

Hem Türkiye’de hem de dünyada yapısı itibariyle bir ilki gerçekleştiren SenfoRock’ı, Şef Musa Göçmen şöyle anlatıyor: ‘Senfonik orkestra müziğe inanılmaz büyük bir güç katar. Rock müziğin gücü de tartışılmaz. Bu iki güç birleşince ortaya ne çıkar, SenfoRock. Senfonik Müzik ve Rock müziğin buluşması fikri bile kaçırılmayacak bir şey. Efsane grupların efsane şarkıları… Tabi ki tek konsere sığmayacak. Her konserde yeni düzenlemeler ile bu efsane daha da büyüyecek.”

18 Aralık 2016’da Ankara’da ilk konserini gerçekleştiren ve yalnızca fantastik afişiyle bile merak uyandıran Senforock konserler serisi; Ankara’daki rock-metal severler için asla kaçırılmaması gereken bir müzik hareketi olarak izleyicilerini bekliyor.

Facebook / Instagram

KAYNAKLAR:    

http://www.musagocmen.com
http://urbanista.com.tr/2016/12/15/senforock/

<span class="reading-mode-buttons"></span>Fantastik Bir Müzik Projesi: SenfoRock<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Müzik en genel tanımı ile sesin biçim ve anlamlı titreşimler kazanmış hâlidir. Ancak müzik nasıl olur da bir tanıma sığar ki? Müzisyen müziğine duygularını katar, duygular yanına düşünceleri de alır ve düşlerle birleşerek ulaşırlar duyulara… Müziğin en özgün halleriyle icra edildiği kaliteli mekanların ve yapılan müziği hakkını vererek dinleyenlerin şehri Ankara’da doğan bir grup: Büyük Birader.

Adını Goerge Orwell’ın kült romanı 1984’teki herkesi izleyen, totaliter sistemi temsil eden karakter Büyük Birader’den alan grup ilk albümleri “Yol” u 2016’da çıkardı. Grubun  tarzı genelde rock tınlasa da içinde yer yer funk, blues ve country tarzlarından da esintiler taşıyor. Gelelim müziği yaşam biçimi haline getiren ve Büyük Birader’i oluşturan grup üyelerine:

Grubun solisti ve gitaristi olan Bora Biçer aynı zamanda albümdeki tüm şarkıların da yaratıcısı. Üniversitede Sanat Tarihi eğitimi alan müzisyen özel ders almamış, kendi kendine birçok metot bitirerek akustik ve elektro gitar tekniklerini geliştirmiş ve blues, funk, jazz, country, rock ve heavy metal gibi türlerde kendi özgün gitar tekniğini oluşturmuştur. Halen üyesi olduğu “Mojo Town” ve “Blues Makers” gruplarıyla da sahne alan müzisyenin 40’ın üzerindeki bestesi grubun sonraki albümlerinde yerini almayı beklemektedir.

Grupta bas gitar ve çello çalan M.Ulaş TERCAN konservatuvar eğitimi süresince viyolonsel, oda müziği, koro ve orkestra gibi alanlarda tecrübe edinmiş, bütün bunlara paralel olarak kendi kendine bas gitar çalmaya ve bu enstrümanın kullanıldığı başta rock olmak üzere blues, funk ve modern kültürün ürünü birçok müzik üzerinde çalışmaya başlamıştır. Halen “Mojo Town”, “A Kind of Vision Queen tribute band” ve “Blues Makers” gruplarında da yer alan TERCAN, Müzikoloji bölümünde yüksek lisans yapmaktadır.

Grubun davulcusu ve perküsyonisti olan Gerçek DORMAN ise; Berklee College of Music’de Rock, Funk ve Caz davulculuğu üzerine eğitim almış olup  Büyük Birader‘in yanı sıra Etnik müzik grubu Maya’nın, Yunan müzik grubu Thallassa Band’in üyesidir. International Internet Orchestra, Connection of Rhythms, Rhythm Kitchen gibi projeleri yöneten ve oyun – film müzikleri yapan DORMAN aynı zamanda ritim, dans ve sporu bir araya getiren “RhythmGym”in de yaratıcısıdır.

Albümlerinde sistem eleştirisi, içsel hesaplaşmalar, yalnızlık ve sulandırılmamış aşktan bahseden Büyük Birader ilk klibini  “İki Teker Bir Ruh” şarkısına, sözlerindeki gibi ruhun özgürlüğe uçtuğu bozkırlarda çekti. Onu; Zeytinli Rock Festivaline katılan grubun konser görüntülerinden oluşan Yol parçasının eğlenceli klibi izledi.

Büyük Birader, dinleyicilerini baştan sona içsel bir yolculuğa çıkarıyor. Şarkıları dinlerken;  kendinizi bazen Ankara ayazında yalnız bir adamın hikayesinde, bazen de içine sığınarak daha fazla yaşamak için güç topladığınız derin bir kuyuda bulabilirsiniz. “Yol” ile dünya seyahatine çıkmayı planlayabilir, “Uçurum” un kenarındayken “Hayat”a daha sıkı tutunmaya çalışabilirsiniz.

https://youtu.be/zfwX6KM3was

Kendilerinin de dediği gibi “Büyük Birader sizi izliyor. Siz de Büyük Birader’i izlemeye devam edin.”

Websitesi / Facebook / Twitter / Instagram / Spotify

GÜNCELLEME:

Büyük Birader 2019 yılında Gerçek Dorman yerine Gökhan Çimen (Davul, Geri Vokal) ile müzik yaşantısına devam etme kararı almıştır. 2019 yılında Budur isimli karma albüm içerisinde yer alan “Dostlarım” şarkısını yayınlayan grup,  Aşk Yapım etiketiyle 2019 yılında “Kötü Çocuk” , 2020 yılında “Ölümün Efendisi”, 2021 yılında “Bazen” ve 2022 yılında “Senin İçin” teklilerini müzikseverlerle buluşturmuştur. 

<span class="reading-mode-buttons"></span>Büyük Birader, Hepinizi İzler<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.