Toprağa dokunmanın öze dokunma hissini perçinlediğine dair çok şey duydum ve okudum ama Mehmet Eren Eskikan sayesinde deneyimlemiş oldum. Onun sözlerine kulak vermeden önce bana bu fırsatı verdiği için teşekkür etmek isterim.

Başçavuş Sokak’ta bir apartman dairesinde bulunan atölyesine girdiğinizde muhakkak keyifli bir müzik ile karşılanıyorsunuz. Mehmet Eren Eskikan, bir şeyler öğretmenin ona verdiği heyecanla gülümseyerek kapıyı açıyor. Ben öncelikle üretimde onu besleyen şeylerin neler olduğunu soruyorum. “Tabi ki hayatımın tamamı,” diyor. Beslediği çiçeğin, o gün yaşadığı herhangi bir olayın, hayatın iniş çıkışlarının ve bizlere sunduğu her şeyin onun üretimlerini beslediğini söylüyor.

Etrafa biraz dikkatli bakınca göz göze geldiğim gergedan figürlerinin çokluğunu fark edip soruyorum. Neden kedi, köpek, at, kuş, yılan değil de gergedan? Teknik bir sebebi mi var yoksa, merak ediyorum.

Çok da özel bir nedeni olmadığını söylüyor ve gülümsüyor. Yuvarlak hatlara sahip olması teknik açıdan onu çekiyormuş. Ayrıca vakur yalnızlığı ve tek arkadaşının kuşlar olması Mehmet Eren Eskikan’ın hoşuna gitmiş sadece.

“İyi yoğrulmayan bir çamur fırında paramparça olabilir, objeniz ne kadar güzel olursa olsun en ufak bir sırlama hatası sizin günlerce, bazen haftalarca üzerinde çalıştığınız işi yok edebilir. Kili şekillendirmekle olay bitmiyor, kuruma esnasında her aşamada müdahale edip ona gereken ilgiyi göstermelisiniz çünkü bazen geri dönüşünüz çok zor oluyor.”

Teknik detayları bana deneterek anlatıyor ama tabi onları yazıya dökmek benim için oldukça zor. Fakat Mehmet Eren Eskikan’ın dünyaya geliş amacının insana bir şeyler öğretmek olduğunu şıp diye anlıyorsunuz. “Workshoplar hakkında biraz bilgi verebilir misin? Sana niye gelelim,” diyorum aslında cevabı çoktan öğrenmiş olmama rağmen: “Workshoplar genelde kısa zamanda da olsa insanları rahatlatmak ve kullanabilecekleri veya evlerinde sergileyebilecekleri işler üzerinden yürüyor. Bu bir tabak olabilir, kupa olabilir veya bir duvar panosu olabilir,” diyor ve ekliyor: “Tabii ki hiç seramik yapmayan kişilerle çalıştığımda biraz ön yargılı davranıyorlar. Süreci anlattığımda kafaları karışıyor bazen. Ama başlayıp bitirdikten sonra zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorlar ve atölyeden her defasında rahatlamış ve mutlu ayrılıyorlar.”

Gerçekten de toprağa şekil vererek öğrendiğiniz şeylerden sonra mutlu olmamak, rahatlamamak mümkün değil. Sokağa ve insanlara kavuşacağınız ilk gün birikmiş enerjinizi mutlu bir şekilde atabilmek için çamura sarılmanızı gerçekten içtenlikle öneriyorum. Mehmet Eren Eskikan, çamur ile iletişim kurma konusunda gerçekten usta. Bu meditatif süreçte dingin ve öğretici tavrı size gerçekten rahat ve iyi hissettiriyor.

Mehmet Eren Eskikan‘ı yakından tanımak isterseniz Instagram hesabını ziyaret edebilir, ürünlerini daha yakından incelemek için de online mağazasını ziyaret edebilirsiniz.

Bu güzel fotoğraflar için Emre Şahinkaya’ya teşekkür ederim!

Seramiğin büyülü dünyasından bir başka isim: Seramiği Günlük Hayata Dahil Etmek: Duygu Seramik

<span class="reading-mode-buttons"></span>Şehrin Üretenleri IV: Mehmet Eren Eskikan<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Pınar genellikle sulu boya tasarımlar yapan bir sanatçı. Modern sanat ile postmodernizm arasında ama aslında bu kavramlardan çok daha uzak, çağın 3. yenisi insanlarından… Geçtiğimiz günlerde Müjgan’da ve Coffee Lab Tunalı’da ”Uzay Hoşluğu” adlı sergisini açmış olan Pınar, gezegenler ve anlamlarından esinlenerek özgün eserler yaratmış ve ay takımı diye adlandırdığı bir seri yaratmıştı.

Pınar ”Uzay Hoşluğu” sergisi için ”Gezegenlerden ve enerjilerinden esinlenip kafamdakileri aktarmaya çalıştım fakat tabii bu serginin astrolojiyle alakası yok, resimler uzayın ve uzayı oluşturan her şeyin benim enerjimle bütünleşmiş hali…”  ifadelerini kullanıyor.

Pınar’ın çizimleri estetik olarak çok güzel fakat Pınar asıl derdinin bu olmadığını söylüyor: ”Çizim elbette bir yetenektir. Bu yetenek sonradan geliştirebileceği gibi doğuştan da gelebilir ancak hayal ve ötesi, insanın özüyle alakalıdır ki bunun da üzerinde çalışmak gerekir. Anlattığım şeyler herkesin kafasında başka şeyler uyandırıyorsa ufak bir rüzgara sebep olmuşum demektir, sonrasında ise rüzgarlar belki büyük bir beyin fırtınası oluştururlar ve sanat adına daha çok konuşabiliriz!”

Sanatçı şimdilerde ise sosyal sorumluluk temelli organizasyonlar düzenleyen bir ekibin temel parçası ve resim dersi veriyor.

Aslında felsefe öğretmeni olan Pınar tam bir vintage aşığı! Aldığı vintage parçalar gibi düşündüğü resimlerinin üzerindeki tabuları alıyor ve beynini özgür bırakmaya çalışıyor! Fırçana sağlık Pınar!

Pınar’a ve yaptığı işlere göz atmak isterseniz Sulu Tasarım hesabına tıklayabilirsiniz!

Serinin ilk iki bölümü: Düş Dükkanı Tasarım, Bir Değişik Deneme İki Kadın

<span class="reading-mode-buttons"></span>Şehrin Üretenleri III: Sulu Tasarim<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.