Akşam oldu sonunda. Saat yediye ne kadar kaldı? Çok az. Kesin geç kalacağım. Yetişirim. Hem Ankara’da yabancıyım, bahanem var. Anlar beni. Yedi buçuk mu desem? Ofistekilerin de iş kitleyeceği tuttu. Bugünü mü buldunuz? Hayatımın en güzel akşamını baltalamak için mi yapıyorsunuz?

Ofisten apar topar çıktım. Eve uğramam lazım. 15 dakika kaldı. Anahtar bile ilk denemede denk gelmek istemiyor. Geç kalmam için bütün olasılıklar birbirleriyle sözleşmiş. Hah oldu.

Cevapsız çağrı, ondan. Söylediği yalandan dolayı günahkar olduğunu düşünen bir çocuk gibi hissederek “Taksideyim” diye mesaj attım. En hızlı giyinme rekorunu kırarak evden çıktım. Allah’tan taksi durağı yakın. Umarım dünyanın en hızlı şoförüne denk gelirim.

Nefes nefese bindim taksiye. “Beşevler metro durağı” cümlesi ben daha koltuğa oturmadan şoförün kulağına ulaştı. Maltepe’nin bilmediğim bir sokağından bilmediğim bir caddesine çıkarak yola koyulduk. “Ne kadar sürer?” diye sordum. Taksici, yabancı olduğumu anladığını itiraf eder gibi gülümsedi. “Trafik yoksa 5 dakika” dedi. O an için, dünyanın en güzel cümlesini işittim.

Sohbet etmeyi seven, gereksiz sorular sormakta usta bir taksiciydi. Beş dakikalığına kesişmiş olan hayatlarımız için gereğinden fazla çaba sarf ediyordu. Acelemin sebebini sordu. “Kız arkadaşımla buluşacağım, geç kaldım.” dedim. Halbuki kız arkadaşım değildi. Neden öyle söyledim? Ne diyecektim başka? Sevdiğimdi sonuçta. Yani bambaşka bir şeydi aramızdaki, tarif edemezdim. Ya ne demeliydi? Onun, denk geldiğim için şükrettiğim en güzel varlık olduğunu nasıl anlayabilirdi bu adam? “Kız arkadaş” demek doğruydu. Oturup aşk hayatını anlatacak halin yok ya adama. Sonuçta beş dakikamız var. Neden bunun için bile kendime bir açıklama yapma gereği duyuyorum? Geldik.

Usulca sağa yanaştı taksi. İndim. Nerede bekliyor? “Beşevler metro durağı” demiştik ama neresi oluyor tam olarak? Sağıma soluma baktım. Gözlüğümü ne diye almadım ki? Gözlükle çocuk gibi görünüyorum, iyi ki almadım. En iyisi aramak. Telefonu kulağıma götürmemle ağır ağır indirmem bir oldu. Gördüm, orada işte. Metroya inen merdivenlerin başında duruyor. Hızlı adımlarla bir sağa bir sola yürüyor. Beni bekliyor. Benimle ilk kez görüşeceği için tatlı bir telaşı var. Benim için? Ne diye heyecanlanır ki insan beni görecek diye? Ama o, heyecanlanmış işte.

Ben bir süre ona bakakaldım. Onu dünya gözüyle görmek, o beni henüz fark etmeden onu doyasıya inceleyebilmek… Benim orada olduğumu bilmeksizin en doğal haliyle karşımda duruyor. Sırf bu an için bunca zaman beklemeye değermiş. Beklemek mi? Dünyaya sırf bunun için bile gelinirmiş.

Telefonum çaldı. Arıyor.

“-Neredesin?

-Karşıdayım, soluna dön.”

Beni görmesiyle birlikte yüzüne bir tebessüm yerleşti, telefonu kulağından usulca indirdi. Ben hayata karşı ilk adımımı, ona doğru attım. Ufak bir kalabalık eşliğinde karşıdan karşıya geçtim. Ona vardım. Kollarımız birbirimize doğru aynı anda açıldı, sarıldık. Birbirimizden ayrıldığımız gibi yüzüne dosdoğru baktım. Ardından yürümeye başladık.

Çok güzel, sandığımdan da güzel. Böyle bir güzelliğin yanımda yürümesine şaşırıyorum. Yanına yaraşmaya çalışmalıyım. Ama neden hiç yabancı gelmiyor yüzü, yürüyüşü, kendisi? Neden onu doğduğumdan beri tanıyor gibiyim? Uzun zamandır bana verilmeyi bekleyen bir armağan sanki. İşte, onun ile benim aramda olup biten her şeyin özetiydi bu his. “O an Ankara’ya, ona ve hayata inandım.” [1]

Gerginliğimi atmama yarayan gündelik bir sohbet eşlik ediyordu yürüyüşümüze. Bahçeli’ye doğru gittiğimizi söyledi. Hızlı yürüyor. Hayata karşı alacaklıymışız, bir yerlere yetişmemiz gerekiyormuş gibi yürüyor. Adımlarımı doğru atmaya çalışıyorum. Ayaklarım birbirine dolanıyor. Rahat görünmeliyim. Bütün bunların farkında mı? Karşısında küçülüyor muyum? Bu saçma kaygıların anlamı yok artık. Artık sadece heyecan ve sevgi. O kendisi olarak burada, ben de kendim olarak. Ve “biz” Ankara’nın sokaklarında yürüyoruz. Edimlerin en güzeli. Nefesim tükendiğinde yeniden yoluma devam edebilmem için bir soluk olmuştu bana. O gün yanımda attığı ilk adımdan itibaren, bende olacağı ve olduracaklarından ne benim ne de onun haberi vardı.  Oruç Aruoba söylediklerinde haklıymış. Birlikte yürümekten daha ulu bir şey yokmuş:

“Ve tabii, ‘yürümek’ – bu konuda kafamı nasıl bozmuş olduğumu biliyorsun: yürüme-birlikte yürüme… -Daha ulu bir şey bilmiyorum.-

Sevişmek bile, bütün yakınlığıyla, yüceliğiyle, güzelliğiyle; ama, patlayan ve sönen tutkusuyla, heyecanıyla, doyumuyla, birlikte yürümekten daha üstün değil- hele, bir de, birlikte gidilecek bir yer (bir amaç, bir erek) varsa…

Yürüyüş —– Ne kavram ama!…” [2]

Ankaralı olmasının omuzlarına yüklediği ev sahipliği göreviyle güzel bir mekân arıyor.

“Ya bir yer vardı.”

“Önceden gelirdim.”

“Aylardır gelmiyorum Bahçeli’ye.”

“Aylar sonra ilk defa seninle…”

Benimle…

Bizim için güzel bir yer bulamazsa mahcup olacak diye korkuyor, belli belirsiz bir sürü cümle çıkıyor ağzından. “Korkma insancık korkma” demek geliyor içimden. Ama hiç bozmadan anın tadını çıkarıyorum. Her hali ayrı güzel, dışarıdan hiçbir müdahaleyi kaldırmayacak durulukta bir güzelliği var.

Bahçeli 3. Cadde’ye girdik. Onunla olduğum için mi bana öyle geliyor, yoksa o cadde o gün için bize iltimas mı geçiyor bilmiyorum ama Ankara’nın en güzel caddesindeymişiz gibi hissediyorum. Aradığı mekânı hatırlasın diye mekânları ağır ağır geçiyoruz. Ağaçlar göğü örtmüş, gölgeler dağınık bir güzellikle asfalta ve kaldırımlara dökülüyor. Ağaçlar bizi dünyanın kötülüklerinden korumaya çalışıyor. “Siz bunu hak ettiniz” diyor.

Aklındaki mekânı bulamadığımız, kuvvetle muhtemel kapandığı için bu durum üzerine üç beş cümle kuruyoruz. Onun içini rahatlatmak için gülümsemeyle bitiriyorum bu gereksiz mahcubiyeti. “Hadi buraya girelim” diyor. Varuna Gezgin’e giriyoruz.

Boş masa yok. Olasılıklar yine bizden taraf olmamaya devam ediyor. Herhangi bir masa boşalana kadar bar kısmına oturmaya karar veriyoruz. Sonrasında boşa çıkan masa olmasına rağmen oradan kalkmak istemeyecek kadar benimsiyoruz o bar taburelerini. Orası, yan yana oturduğumuz ilk yer. Bu dünyada, varlıklarına teşekkür ettiğim ilk ve son tabure oluyor o iki sıradan tabure.

Gülmenin ona ne kadar yakıştığının farkında olmamasına rağmen gülmesi hiç eksik olmuyor. Uzun bir zaman boyunca o akşam için biriktirmiş sanki en güzel gülmelerini. O an, hep gülmesini diledim içimden. Eğer bir dilek hakkı verilseydi bana, gülmesinin hiç eksik olmadığı bir ömür dilerdim onun için. Bu hakkın bana verilip verilmediğiyle ilgilenmeden, bunu çoktan dilemiştim.

“Bir sözcük olsaydık, sence ne olurduk?” diye sordum.

“Bizim bir sözcüğe sığamayacak kadar çok sesimiz var.” diye karşılık verdi. Her korkumu böyle sevgiyle yatıştırıyordu. [3] Gelmesi kaçınılmaz olan, onun özlemiyle dolup taşacak günler için bana güç verecek cümleleri şimdiden cebime dolduruyordu.

Bir ara, bar taburesinde oturuyor olmamızdan dolayı klişe bir filmin tanışma sahnesini canlandırdık.

“Siz de mi sıkıldınız?”

“Birini mi bekliyorsunuz?”

“İsminiz?”

“Memnun oldum.”

“Ben de.”

 O akşam haddini bilen iki birayla, değişen duyguların denk düştüğü sigaralarla ve kavuşmanın verdiği esenlikle geçti.

Akşamın aksine o esenliğin yanımızdan hiç gitmeyeceğini biliyorum. Esenlik o günden bu yana şuracığımda duruyor. Hep de duracak. Haziran’ın sıradan bir günü, Ankara’nın güzel sokakları, yürüdüğümüz kaldırımlar, sen ve ben buna şahidiz.

“O bir güne sığdırılan aşkı görüp ‘bizim hiç olmazsa bir yazımız oldu’ diye düşünür seviniriz…” [4] 

[1] Yiğit, Şükran. (2021). Ankara, Mon Amour! İstanbul: İletişim Yayınları. s. 167.
[2] Aruoba, Oruç. (1999). İle. İstanbul: Metis Yayınları. s. 55.
[3] Özakman, Turgut. (1994). Korkma İnsancık Korkma. İstanbul: Mitos Yayınları. s. 55
[4] Yiğit, Şükran. (2021). Ankara, Mon Amour! İstanbul: İletişim Yayınları s. 149.

Kapak Görseli: Mehmet Kürşat Değer

<span class="reading-mode-buttons"></span>Bahçeli, Mon Amour!<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Denk ajansının kurucusu ve sahibi olduğu İrfan Demirkol’un, Kızılırmak Sineması ve Kavaklıdere Sineması’nın ardından 1996 yılında Büyülü Fener’i inşa etmesiyle başlıyor serüven. Salon isimleriyse, halka açık düzenlenen bir yarışma sonrası verilmiştir. Salon isimlerinin yanı sıra sinemanın ismi de halk oylamasıyla verilmiştir. Bu yüzden mahallenin sineması olmaya layıktır.

Bahçelievler Büyülü Fener sinemasında, Türkan Şoray, Şener Şen, Tarık Akan, Yavuz Turgul, Atıf Yılmaz ve Atilla Dorsay’ın isimlerinin verildiği 6 salon bulunmaktadır.

Giriş katta kafe ve Tarık Akan salonu bizleri karşılamaktadır. Yeşilçam sinemamızın uzun boylu ve karizmatik jönünü, masalardan birinde otururken hayal edip film saatini beklerken bir kahve yudumlamak keyiflidir.

Alt katta Şener Şen ve Yavuz Turgul salonları bulunmaktadır.

Üst katta ise isimleri verilen diğer sanatçılarımızın salonları yer almaktadır. Salon kapılarının önünde çekilmiş sanatçıların fotoğraflarına rastlamaktayız. Setlerin tozunu yutup, filmleriyle bize yıllar yılı unutulmaz bir tat bıraktıkları için adlarının Büyülü Fener’de yaşayacak olması ne mutlu! Halk oyuyla karar verilmesi yüzlerindeki mutluluktan okunmaktadır.

Eh, yolunuz Bahçelievler’e düşerse Aşkabat Caddesi’ne uğrayıp eski günleri yad etmekte fayda var.

Adres: Yukarı Bahçelievler, Aşkabat Cad. (7. Cad.) 66.Sk (18.Sk), 06490 Çankaya
Telefon: (0312) 212 9296

Facebook / Twitter / Instagram

Büyülü Fener, bağımsız sinema salonları ve Türkiye film endüstrisindeki tekelleşme için “Bağımsız Sinemalar için Birleşin: Gişeleri Kapatıyoruz” yazısına göz atabilirsiniz.

<span class="reading-mode-buttons"></span>Mahallemin Sineması Büyülü Fener<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Aslında 7 gün 7 yeni kahveci kuşağının bugünkü yazısına başlarken duygularım tamamen bu şekilde ama ayrımcılık yapamam yazmak zorundayım. Kendileriyle, güzel bir Mayıs akşamı Sendromsuz Pazartesiler yazımızda bahsettiğimiz Getto’ya doğru yürürken tesadüfen tanıştım ve o günden itibaren Bahçelievler’deki “gizli bahçem” oldu diyebilirim.

Mekandan içeri ilk adımınızı attığınız anda sizi güler yüzlü sahibesi Nihan Hanım karşılıyor. Kendisi uzun süre özel sektörde çalışmış bir Gıda Mühendisi. Peki nasıl karar vermiş bu sektöre adım atmaya? Kendisine bu soruyu yönelttiğimizde bize hemen uzun süredir iyi bir kahve tutkunu ve ev demleyicisi olduğunu söylüyor. Akabinde ise, “aslında yeni nesil olmayan” üçüncü nesil dalga ile tetiklenen isteği, cesareti ve özel sektörün zorlukları,  onu eskilerin ev demleyeciliğinden günümüzün şirin Rispetto sahibeliğine taşıyor.

İyi hoşta “Rispetto” nereden geliyor diyenleri duyar gibi oldum sanki? Rispetto, İtalyanca saygı, hürmet anlamına gelen bir kelime. Nihan Hanım’da kahveyi kahve yapan şeyin iyi bir çekirdek olduğunu biliyor ve çekirdeğe çok önem veriyor. Bu yüzden bu konudaki en büyük emekçi olan çiftçiye, kahve toplayıcısına saygı duyulması, hürmet edilmesi gerektiğine inanıyor. İtalyanca kısmı ise, espresso denince hala ilk akla İtalya’nın gelmesinden.

Peki neler yapabiliyoruz bu gizli bahçede? Bir yandan her damak tadına hitap edecek formasyonu ile Probador ve Baristocrat güvencesinin Nihan Hanım ile buluşmasının tadını çıkarırken, öte yandan arkadaşlarınızla veya Nihan Hanım ile hoş sohbetler yapabilir ya da sadece kitap okuyup kahve-müzik keyfisi yapabilirsiniz. Ayrıca şanslı gününüzdeyseniz dönem dönem yurt dışından gelen dünyaca ünlü kahvecilerin kahvelerini de tatma fırsatınız var. Benim tabirimle “misafir kahveler” olan bu kahveler Rispetto’yu sevmemde de ayrı bir etken diyebilirim.

Editör Bey! Editör Bey! Peki kahve bazlı şeyleri bir türlü sevemiyorsak ne olacak?  Öncelikle belirtelim Nihan Hanım el yapımı ve öznellikten yana olduğu için kendinden bir şeyler katmadığı ürünleri müşterilerine vermiyor. Bu yüzden mekanda çay yok. Evet bildiğiniz çay yok. Ama kahve sevemeyenler üzülmesinler çünkü Nihan Hanım’ın ev yapımı özel bir buzlu çayı var ki içen bir daha istiyor buna garanti verebilirim. Benim gibi kahve bağımlısı biri bile kahve içmek için geldiği bir mekanda yeri geliyor buzlu çay içmek istiyor.

Eee şey ben kahve içebiliyorum ama yanında tadımlık bir şeyler olsa hiç fena olmaz hani? diyeceğinizi de önceden tahmin ederek cevabımızı hazırlamıştık. Tamamı ev yapımı olan Kasekuchen (Alman Cheesecake), Rispynuts  ve Havuçlu Kek tek kelimeyle enfes ve hafif. Kahvelerin ve buzlu çayların yanında denenilesi. Ayrıca kahvelerin yanında ikram edilen minik, yine ev yapımı olan kurabiyeler de değinilmeyecek gibi değil. Aşırı lezzetli .. Kısacası Rispetto’nun menüsü az ama bir o kadar öz ve başarılı !

Gelelim mekanla ilgili diğer detaylara.. Öncelikli olarak mekan küçük, cici ve samimi. Yine aynı şekilde huzurlu bir bahçesi var. Mekan dizaynının tamamı Nihan Hanım’ın Avrupa seyahatlerinden edindiği izlenimlere ve kendi zevkine dayalı. Gayet sade, şık ve modern. Benim favorim içerideki bar tabi kii.. Ayrıca kendileri tüm bardaklarına aşık olduğum bir mekan. Hatta aşık olmakla kalmayıp bazı ürünlerinden kendi evim için de edindim diyebilirim. Bununla birlikte bir çok butik kahvecinin ortak sorunu sayılabilecek “tuvalet bulunmama” probleminin aksine oldukça modern bir tuvalete sahip. İyi kahveleri ve sahibesinin güler yüzlülüğü dışında en sevdiğim özelliği ise sakinliği ..

Velhasıl kelam, Rispetto kendi adıma Bahçelievler’in o yoğunluğundan ve gürültüsünden uzaklaştığım gizli sığınağım, meditasyon noktam ve sakin sakin güzel yazılar çıkardığım yer. Eğer henüz kendisiyle tanışmadıysanız bir an önce uğrayın derim. Pişman olmayacaksınız..
Kahve dolu güzel günlere.. Yazılarda ve yarın “Tozpembe Perşembeler‘de“ buluşmak dileğiyle.. Esen kalın!

İletişim Bilgileri :
Adres: Bahçelievler 7.Cadde 59.Sokak No:15/C Çankaya – Ankara
Telefon: 05337602066
Facebook
Instagram

<Reklam değildir>

<span class="reading-mode-buttons"></span>Hafta Ortası Huzuru: Rispetto!<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Peki nasıl başladılar ve neden prod? Kanımca, deyim yerindeyse kahveyle tutkulu bir ilişki yaşayan iki ortak veya iki kuzen aslında uzun süredir kahveciliğin içindeler diyebiliriz. Çünkü uzun yıllardır kendi kahvelerini kendileri demliyorlarmış ve birçok ekipmana zaten önceden sahiplermiş ve bunların büyük çoğunluğunu da hala Prod’da kullanıyorlar. Arkadaşlarının bir mekan açmaları yönünde ısrarları ve kendilerinin de Ankara’da iyi bir kahve kültürü ve farkındalığı yaratmak istemeleri sonucu işler bu boyuta taşınmış. Akabinde ise Bahçelievler’de ve Ankara’da kısa sürede adlarından söz ettirmeyi başarmışlar. Prod kısmına gelecek olursak da farkındalık yaratmayı çok önemsiyorlar ve bunun üzerinde basa basa duruyorlar. O yüzden de “Prod’u” tercih etmişler.

Dilerseniz yavaştan menüye birlikte bir göz atalım. Öncelikle iki kuzen Baristocrat, Probador ve Kronotrop’un kalitesine güvenenlerden ve geniş bir kahve yelpazeleri var. Ayrıca Arif Bey misafir kahvelerinin de sık sık olduğunu belirtiyor. En sevdiğim yanlarından birisi ise müşterilerine sevdirdikleri tatları özlettirmeyi ve iyi bir kahve kültürü için yeni tatlar denetmeyi seviyor olmaları. Tıpkı çiftçinin toprağa her dönemde farklı mahsul ekmesi gibi Prod’un kahve çeşitleri de bittikçe değişiyor ve bir sonraki dönem tekrar eskiye dönüş yapılıyor. Bu sayede geniş bir yelpaze de tatmış oluyorsunuz. Ama ..

Şimdi gelelim zurnanın zırt dediği yere.. Kimileri tarafından beğenilen, takdir edilen, kimileri tarafından ise tepki gösterilen ve sahiplerine göre farkındalık ve gerçek bir kahve damağı için dik bir duruş olan Prod’un mottosuna.. ŞEKER Yok! Evet evet şeker yok! Kahvelerin yanında şeker vermiyorlar ve bu konuda çok kesinler.. Tercihen kahve sonrası verilen minik kurabiye toplarını saymazsak eğer kahvenin yanında tatlı türevli herhangi yardımcı bir unsur veya mekanda herhangi tatlı bir ürün de bulunmuyor.

Eee abi başka hiç bir şey mi yok bu mekanda der gibi oldu sanki bir kısım? Yola çıkış amaçları iyi bir kahve kültürü ve farkındalığı olduğu için kahve bazlı sıcak ve soğuk ürünler dışında menüde çok fazla çeşit yok diyebiliriz. Ama özellikle yaz ayları için çok ideal olan lezzetli limonatası denenilesi. Ayrıca bir süre önce başlayan ve şimdilik daha çok deneme amaçlı olan “Çin Çayları” köşesi, çok yakında heyecanlı ve güzel bir soluk getirecek gibi. Henüz bende deneyemedim ama en kısa sürede deneyeceğimin garantisini verebilirim. Çünkü genellikle uzak doğu filmlerinde, dizilerinde gördüğümüz Çin çay takımlarıyla full set şeklinde servis ediliyor. Bunların dışında Musab ve Arif Bey’in söylediğine göre uzun süredir denedikleri ve her geçen gün mükemmele yaklaşan, özellikle sabahları kahvelerin olmazsa olmazlarından sayılabilecek ev yapımı kruvasanları çok yakında tezgahtaki yerini alacakmış.

Gelelim Prod ile ilgili diğer detaylara.. Mekan çizim ve tasarımın tamamı kendilerine ait. Hatta yazımızın başında da belirtiğimiz gibi ekipmanların çoğu kendi evlerinde kullandıkları. Bunun dışında Arif Bey’in sürekli dile getirdiği “Gelin içeceğiniz kahvenizi birlikte demleyelim, öğrenelim.” mottosu da oldukça hoş. Kahve-severlerin yeni nesil demleme tekniklerine ilgisi oldukça fazla ve bunu gittikleri butiklerde dile getirdiklerinde genellikle izleme ve öğrenme fırsatları olabiliyor ama burada durum bir tık daha fazla gibi. Gelen müdavim ekipten midir yoksa başka bir sebepten midir? bilinmez ama tadım çarkıyla da birlikte interaktif bir hava ortama çok hakim diyebiliriz. Bununla birlikte ne yazık kii bir çok butik kahveci de yaşadığımız sorun burada da hakim gibi. “Tuvalet problemi” Tuvalet mevcut ama gidenler de bilir ki tuvalete giden merdivenlerde tehlikeli bir tuvalet yolculuğu yaşamak içten bile değil lakin birazdan vereceğimiz müjde ile bu sorun kökünden çözülmüş olabilir.

Müjdeyi vermeden önce son güzel deyatı da verelim ondan sonra müjde sizindir merak etmeyin. Prod’u diğer kahvecilerden ayıran keskin çizgisinin dışında son bir özelliği daha var ki.. Müzik – Sokak Geceleri ! Evet yanlış duymadınız. Belirli dönemlerde gayet başarılı sokak etkinlikleri yapılıyor. Hem kahveye doyup hem de arkadaşlarınızla eğlenceli güzel bir akşam geçirip, yeni insanlarla tanışabilirsiniz.  Detaylar için Prod’un instagram sayfasını takip edebilirsiniz ve önümüzdeki etkinlik haberleri için sitemizi de takip edebilirsiniz.

Ve sıra geldi müjdeye ! Çok yakın bir zamanda Prod’u artık eski yerinde bulamayabilirsiniz. Evet evet çünkü kısa bir süre sonra yine aynı sokakta daha büyük bahçeli, daha büyük bir mekana taşınıyorlar. Öğrencilere yönelik bir çalışmaları da olacak. Detaylar yakında ..

Eğer içimizde daha henüz yolu Prod’a düşememiş olan güzel insanlar varsa bir ara kesinlikle uğrayıp doktor beyin keyifli kahvesini tadarken gün batımı deneyimi yaşayın diyoruz ..

Kahvelerde, yazılarda ve yarın “Hafta Ortası Huzuru’nda”  buluşmak dileğiyle .. Esen kalın !

İletişim Bilgileri :
Adres: Bahçelievler Mah. 49. Sok. No: 10/B – Ankara
Telefon: 0551 712 0574
Facebook
Instagram

<span class="reading-mode-buttons"></span>Sallanılası Salılar: Prod!<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Merhaba Güzel İnsanlar

Ankara’da sayıları her geçen gün artan 3.nesil kahvecilere “lavarla ailesi” olarak hızlarına yetişip siz değerli okuyucularımıza sunabilmek için 7 gün 7 yeni kahveci konseptli bir çalışmaya imza atmış bulunmaktayız. Öncelikle şunu belirtmek isterim ki içinizden “ne bu reklam kokan hareketler” , “niye sürekli mekan tanıtılıyor yaa arkadaş” diyenler olabilir ama kendi şahsım adına söylemek istiyorum ki bu ciciş yerler şehri kesinlikle güzelleştiren şeylerden birisi. Böyle ciciş, butik mekanlar arttıkça ben mutlu oluyorum ve insanların öğrenmesini istiyorum.

Hepsi kahveci aynı şey işte diyebilirsiniz ama her birisinde ayrı bir yaşanmışlık, apayrı hikayeler, apayrı bir hüner bulunmakta. Ayrıca sizin arkadaş çevrenizde de Ankara’ya önyargılı bolca insan vardır. Şehir dışından gelen herkesin ağzına pelesenk olduğu gibi eminim ki onlar da Ankara için “abi deniz yok” , “abi gri, kasvetli” , “abi sadece avm var” diyorlardır. İşte ben herkese alın size tonla ciciş yer demek istiyorum ve Ankara dışından gelecek olan yerli ve yabancı misafirleri de düşünmemiz gerektiğine inanıyorum. Onların da öğrenmeye hakkı var. Kaldı kii halkımızın büyük çoğunluğu da hayat zorluklarından, tembellikten ya da zorlu çalışma saatlerinden ne yazık ki oturdukları semtteki gelişmelerden bile pek haberleri olamıyor.

Siz Ankara aşığı çok sevgili okuyucularımızdan, arkadaşlarımızdan, koca yürekli ailemizden istirham ediyorum. Maalesef herkesler sizin kadar merak edip, ilgili olmayabilir – olamayabilir. Ama ben bu ciciş yerleri herkesler bilsin istiyorum. Hep birlikte desteklerinizle güzelleştirelim Ankara’mızı ! Umarım birlikte keyifli bir hafta geçirebiliriz. Teşekkürler .. #lizoğlan

Veee geldik haftanın ilk konuğuna.. İşte geliyor.. Sendromsuz Pazartesiler’in Bahçelievler’deki sessiz sakin duruşu Getto!

Getto, Kayseri’de dikilen tohumların, Ankara’da çiçek açması gibi bir şey… Kayseri’de liseyi beraber okuyan üç arkadaşın üniversitede  Ankara’ya ve İstanbul’a dağıldıktan sonra Ankara’da yeniden bir araya gelip ama bu sefer üç mühendis arkadaş olarak gençlik hayallerinin peşinden koşmalarını anlatıyor.

Sahiplerinden ilki ve işleri gereği daha çok mekanda durabilen Volkan Bey, Boğaziçi Üniversitesi – Makine Mühendisliği Bölümü mezunu,  diğer iki ortak Mehmet ve Emre Bey ise ODTÜ – Elektrik ve Elektronik Mühendisliği Bölümü mezunu. Hepsi halihazırda büyük yerlerde çalışıyor diyorum ve sizin de öğrendikten hemen sonra kendi kendinize sorduğunuz “peki kahveci ne alaka abi?” sorusunu Volkan Bey’e yöneltiyorum. Volkan Bey de bize “Her beyaz yakalının hayali“ diyerek gülümsüyor ve çocukluktan beri hep bir mekan açmak istediğini dile getiriyor. Diğer arkadaşlarının da aynı hayale sahip olduğunu ve  üniversiteden sonra Ankara’da yeniden bir araya geldiklerinde bu hayallerinin peşinden  gidip neler olacağını görmek istediklerini ekliyor. Neden kahveci kısmına gelince de Mehmet Bey’in kahveye olan ilgisinden, merakından dolayı olduğunu söylüyor. Kısacası Getto, üç hayalin bir çatı altında isim bulmuş hali ..

Peki isim demişken neden mi Getto? Üç ortak olunca tabi isim olayı birazcık uzamış. Çok değil canım! Yaklaşık bir aycık kadar.. Her mühendisten çılgın fikirler ortaya çıkmış. En sonunda kısa ve kolay olduğu, fonetik olduğu ve kolay şekillenip her yere çekilebilen bir kalıp olduğu için “ Get to “ olmasına karar vermişler.

Neler mi yapabiliyoruz peki? Öncelikli olarak Getto’nun çok mu çok geniş bir kahve yelpazesi var diyebiliriz. Kronotrop’tan Probador’a Penta’dan Origin’e Coffee Department’tan Coffee Break’e kadar piyasadaki büyük kahve firmalarıyla çalışıyorlar. Hatta şanslı gününüzdeyseniz Blue Bottle bile bulabilirsiniz.. Ayrıca benim de çok sevdiğim artı bir tarafı var ki yemeyip yanında yatın.. Sahiplerinin ve arkadaş çevrelerinin yurt dışı bağlantıları çok olup, sık sık yurt dışına gittikleri için bol bol “misafir kahveleri” oluyor. Hiç ummadığınız kahvelere, Ankara’da Getto’da denk gelebilirsiniz. Şaşırmayın yani şimdiden söyleyelim.. Vee özellikle V60’ları oldukça başarılı. Bunun yanında Getto’nun kendisine has özel bir espresso blendi de var.

Dilerseniz bir de  kahve dışında menüye göz atalım? Öncelikle kahve dışında sıcak olarak çay ve bitki çayları mevcut. Soğuk olarak ise frozen, smoothie ve daha çok espresso bazlı frappeler var. Ama baristaları, oldukça başarılı isteğe bağlı denemeler de yapabiliyor bunu da ekleyelim. Bununla birlikte kan şekeri düşenleri, karnı acıkanları bir görebilir miyim? Getto tatlı – kahve uyumuna çok önem veriyor diyebiliriz. Bu yüzden genellikle kahveyi bastırmayacak, hafif bazlı ve ev yapımı tatlıları müşterilerine vermeyi tercih ediyorlar. Tatlılar içerisinden sade cheesecake en çok tercih edilen diyebiliriz ve bu konuda oldukça iddialılar. Bunun dışında bitter çikolatalı pasta ve portakallı cevizli mozaikimsi de gayet başarılı. “Ama bunların hepsi tatlı yaa” demeyin karnı acıkanları da unutmamışlar. Rezeneli cevizli kete, gül böreği ve isteğe bağlı sandviçler de Getto’da sizleri bekliyor. Ayrıca ileride çocuklar için de bir çocuk menüsü hazırlamayı düşünüyorlar.

Gelelim diğer detaylara.. Öncelikle Getto’nun dizayn konusunda diğer kahvecilerden ayrılan bir yönü var. Sahipleri, mekanı mimar bir arkadaşlarıyla birlikte ortak dizayn etmişler. Tuğla duvarına, sarı-gri renk uyumuna ve özellikle sevilesi masif masalarına ayrı bir tırnak açmak lazım galiba. Ama o güzel tuğla duvar biraz daha dolmalı sanki. Bununla birlikte oldukça modern bir tuvaleti ve 08:30 – 23:00 arası, geniş bir çalışma saatleri var. Unutmadan! Bunların dışında bisikletle gelenlere indirim yapılan bir mekan. İlerleyen zamanlarda ise değişik sosyal etkinlikler, atölyeler ve workshoplar yapmayı planlıyorlar.

Sendromsuz Pazartesiler’den aktaracaklarımız şimdilik bu kadar.. Eğer kii daha önce hiç Getto’ya gelmediyseniz bir an önce uğrayıp, geniş kahve yelpazesinin tadını çıkararak, huzur dolu sakinliğinde dersinizi çalışıp, işlerinizi tamamlayabilirsiniz ya da kitap veya maillerinizi okuyabilirsiniz. Kim bilir belki de Bahçeli’de arkadaşlarınızla sakin, kahve kokulu bir şeyler yapmak istersiniz. Söylemesi bizden denemesi sizden güzel insanlar ama pişman olmazsınız bunu söyleyebiliriz ..

Kahvelerde, yazılarda ve yarın “Sallanılası Salılar’da” buluşmak dileğiyle.. Esen kalın !

İletişim Bilgileri :
Adres: Yukarı Bahçelievler Mah. 60. Sokak No:11 Çankaya/ANKARA
Telefon: (0312) 212 67 38
Facebook
Instagram

<Reklam değildir>

<span class="reading-mode-buttons"></span>Sendromsuz Pazartesiler : Getto!<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.