Mia’nın Vincent’a “Burası Jack Rabbit Slim’s, Elvis seven birinin bayılması gerekir,” şeklinde betimlediği restoran sahnesi birçok referans içermektedir.

Vincent restorana girdiği an, ilk olarak Marilyn Monroe’yu görür.

Monroe’nun ardından James Dean görünür.

Biraz ilerlediğinde Dean Martin ve Jerry Lewis’in yanından geçer.

Zorro!

O sırada sahnede de Ricky Nelson…

Birçok referansın olduğu bu sekans Steve Buscemi’nin bir garsonu canlandırdığı sahneyle son bulur.

Buscemi’nin kısa bir süre göründüğü -sinema jargonuyla cameo yaptığı- bu sahnede canlandırdığı kişi ise rock ‘n’ roll müziğin öncü ismi Buddy Holly’dir.

Buddy, Vincent’ın siparişini aldıktan sonra Mia Wallace’a “Peggy Sue” şeklinde hitap eder. Bu da aynı isimli kendi şarkısına bir göndermedir.

Söz konusu sahnede bahsi geçenlerin çoğunun -belki de hepsinin- ismi bugün Buddy Holly’den daha çok bilinmekte, bilakis bunu en çok hak eden isim Buddy olmasına rağmen. Onu tanımak için zamanı biraz geriye saralım.

That’ll Be The Day

1930’larda Lawrence ve Ella Holley çifti Lubbock, Teksas’a yerleşti. Teksas doğumlu bir sanatçı olan Joe Ely, Lubbock’u şöyle hatırlıyor: “Lubbock, pamuk tarlasının ortasında büyük bir şehirdi. Lisedeyken zamanımın çoğunu nasıl dışarı çıkacağımı düşünerek geçirdim. Lubbock müzikal olarak yaratıcı bir alandı, belki de bunun nedeni yapacak başka bir şey olmamasıydı.”

Holley çiftinin dördüncü ve son çocukları Charles Hardin, 7 Eylül 1936’da dünyaya geldiğinde, Lawrence terzi olarak haftada 12 dolar kazanıyordu. Elektriği ve telefonu olmayan evleri birkaç odadan ibaretti. Ella, “Charles Hardin Holley”i küçük bir çocuk için büyük bir isim olarak gördü ve ona -onun için mükemmel bir isim olan- Buddy adını verdi.

Buddy 12 yaşına geldiğinde kardeşleri Larry ve Travis ona gitar çalmayı gösterdiler ve 1949 yılında Buddy My Two-Timin’ Woman isminde bir şarkıyı evde kaydetti.

Buddy sonraki yıllarda, KDAV radyo istasyonunda, genellikle arkadaşı Bob Montgomery ile bluegrass seslendirdi. Birlikte paten pistlerinde ve radyo istasyonlarının tanıtımlarında çaldılar. Buddy 18 yaşındayken, Elvis Presley ile tanıştığında onun yaptığı müziğe âşık oldu.

Buddy’nin repertuvarı, Shreveport’ta Stan’s Record radyo programında çalınan rhythm and blues parçaları dinledikçe genişledi. Müzisyenleri ve prodüktörleri kayıt yapma fırsatı için kolluyordu. Bu girişimleri sonuç verdi ve 1956 yılında Decca plak şirketinden Owen Bradley prodüktörlüğünde üç şarkı kaydetti. Sonuçlardan memnun değildi; muhtemelen çok az girdiye sahip olduğu ve gitar çalmasına genellikle izin verilmediği için Decca çok az promosyon yaptı. Ancak sonuçlar yine de başarılıydı. Blue Days, Black Nights ilgi çekici bir tekliydi.

Sonny Curtis’in yazmış olduğu Rock Around With Ollie Vee şarkısında Buddy ilham verici bir rockabilly performansı sergiliyordu.

Ve Midnight Shift bir seks işçisi hakkında bir şarkıydı ve o güne dek görülmemiş birkaç alışılmadık vokal barındırıyordu. (Holly’nin “car” ve “for” kelimelerini nasıl söylediğini dinleyin; Bob Dylan’ın 10 yıl sonra aynı şeyi yaptığını duyabilirsiniz.)

17 Haziran 1956’da Lubbock’un gazetesi Avalanche-Journal, rock ‘n’ roll‘un kötülükleri üzerine bir yazı dizisi başlattı. Holly’nin sahne aldığı Bambu Kulübü’ndeki dansçıları hedef gösterdiler. Gençler dirty bop dansı yapıyorlardı. Gazete, “Gitarist, anlaşılmaz ve boğuk bir şekilde ‘Hound Dog’un sözlerini bağırdı,” diye yazdı. Ella Holley, gazeteye gençleri savunmak için bir mektup yazdı, ancak mektubu yayımlanmadı.

Yine Haziran 1956’da John Ford’un yönettiği ve John Wayne’in oynadığı bir western olan The Searchers, Lubbock’ta prömiyer yaptı.

Holly’nin yeni davulcusu Jerry Allison da oradaydı ve o gün hakkında şunları söyleyecekti: “Buddy ve ben The Searchers’ı görmeye gittik ve John Wayne’in ‘That’ll Be The Day’ repliği aklımıza kazındı.”

“Sonra şarkıyı yazdık ve ilk kez Decca Records için Nashville’de kaydettik. 1956 yazıydı. Yapımcı, ‘Bu hayatımda duyduğum en kötü şarkı,’ dedi. Hayat… Bu duygularımı incitti çünkü yazdığım ilk şarkıydı!”

Country yıldızı Webb Pierce, Buddy’ye “bir hit istiyorsa yüksek sesle şarkı söylemesini” tavsiye etmişti. Bu korkunç bir tavsiyeydi, ama Buddy’nin neden That’ll Be The Day‘i olabildiğince yüksek sesle söylediğini açıklıyor. Evet, şarkının kaydı pek iyi olmamıştı ama yine de Owen Bradley şarkının potansiyelini fark etmeliydi.

1957’de Holly, Decca Records’tan ayrılmak istedi. Norman Petty’nin, New Mexico’daki stüdyosunu duymuştu; çünkü Petty, Buddy Knox’un hit şarkısı Party Doll‘un yapımcısıydı. Holly, gençliğin verdiği güvenle Petty’ye gidip “Buddy Knox’a bir hit yaptıysan, bana da bir tane yapabilirsin,” dedi.

(Menajerleri ve yapımcıları olacak olan Petty, genellikle bir villain (kötü adam) olarak tasvir edilir ve örneğin, That’ll Be the Day için şarkı yazarı olarak kendi adını da ekler. Ancak Holly’nin yeteneğini takdir etti ve züğürt tesellisi olacaksa eğer günün diğer menajerlerinden daha kötü değildi.)

Buddy Holly ve 1957 yılının ocak ayında kurmuş olduğu grubu The Crickets, aynı yılın mayıs ayında That’ll Be The Day’i Norman Petty ile yeniden kaydetti. Şarkı potansiyelini ortaya çıkardı ve hem İngiliz hem de Amerikan listelerinde zirveye oynadı.

Buddy’nin popülerliği ve etkisi o günden sonra Birleşik Krallık’ta ve Birleşik Devletler’de giderek arttı.

O Bir Arketipti

Buddy, şarkılarının çoğunu kendi yazdı ve besteledi. (Dönemin en büyük yıldızı Elvis’in neredeyse hiç şarkı yazmadığını hatırlatalım.) Hem şarkı yazan hem de yazdığı şarkıyı söyleyen bir figür, başta Bob Dylan ve The Beatles olmak üzere müzisyenlere ilham veren en büyük şeydi.

Buddy’nin kurduğu The Crickets grubu dört kişiden oluşuyordu. Buddy vokal ve baş gitaristti; Niki Sullivan ritm gitarda, J.B. Mauldin bas gitarda ve Jerry Allison da davuldaydı. Bu dört kişilik ekip “klasik anlamda müzik grubunun” öncüsüydü. The Crickets’ten sonra çoğu grup bu enstrümanlardan oluştu (The Beatles, The Beach Boys, Led Zeppelin, The Who, Creedence Clearwater Revival ve yüzlercesi).

Buddy Holly ve The Crickets 1958 yılında İngiltere’ye gittiğinde Paul McCartney ve John Lennon, onlardan çok etkilendi – grubun ismine kadar. The Beatles’ın isminin “beetles” yani “böcekler” olmasının tek sebebi “crickets” yani “cırcır böcekleri”ydi. Dört kişilik grup ve kendi şarkılarını yazma fikrini o gün benimsediler. Buddy’nin aynı anda hem gitar çalıp hem de şarkıyı söylemesiyse onları büyüledi. Lennon sonraları, “İngiltere’de aynı anda hem çalıp hem de şarkı söyleyebildiğini gerçekten bildiğimiz ilk kişi Buddy’di, sadece tıngırdatmakla kalmayıp aynı zamanda notaları da çalabiliyordu. Harika ve çığır açıcı bir müzisyendi,” diyecekti. (Beatles ayrıca 1964 yılında bir Buddy Holly şarkısı olan Words of Love‘ı da coverladı.)

Buddy, Fender’in Stratocaster modelini kullanan ilk gitaristlerden biriydi. Bu gitarla özdeşleşen, tarihin en büyük gitaristlerinden Eric Clapton otobiyografisinde, Holly’yi ve Fender’ı ilk gördüğü anı şöyle anlatıyor: “Öldüğümü ve cennete gittiğimi sandım. Uzaydan gelen bir enstrüman görmek gibiydi ve kendi kendime şöyle dedim: İşte bu müziğin geleceği – işte istediğim şey!”

Taktığı gözlüklerle özdeşleşen ve gözlükleri imzası hâline gelen İngiliz müzisyen Sir Elton John’un gözlük takmaya başlamasının sebebi Buddy Holly’e bir saygı duruşuydu. Keza aynı şekilde Elvis Costello’nun da.

The Rolling Stones’un ilk hitlerinden biri olan Not Fade Away bir The Crickets coverıydı.

60’ların en büyük pop rock gruplarından The Hollies’in ismi, grup üyelerinin Buddy Holly’e olan hayranlığından gelmekteydi. Grup 1980 yılında Buddy Holly isminde, tamamen Buddy coverlarından oluşan bir albüm de yayımladı.

Günümüzün başarılı indie rock gruplarından The Raveonettes de ismini bir Buddy Holly şarkısı olan Rave On ve 60’ların popüler kız grubu The Ronettes’in bileşiminden aldı.

30 yıldır yoluna doludizgin devam eden alternatif rock grubu Weezer, 1994 tarihli ilk albümü için Buddy Holly isminde bir şarkı kaydetti ve şarkı o günden beri grubun en büyük hitlerinden biri oldu.

Müzik tarihinin en büyük söz yazarlarından biri olan ve 2016 Nobel Edebiyat Ödülü’ne layık görülen Bob Dylan, ödül konuşmasına şu cümlelerle başladı: “Her şeyin doğuşuna geri dönseydim, sanırım Buddy Holly ile başlamam gerekecekti. Onu ilk duyduğum andan itibaren kendimi ona yakın hissettim. Bir ağabey gibi, akraba gibi. O bir arketipti. Olmadığım ve olmak istediğim her şey.”

Dylan konuşmasında Buddy’yi “Winter Dance Party Tour” kapsamında, 31 Ocak 1959’da Minnesota’da gördüğü günden de bahsetti: “Onu sadece bir kez gördüm. Güçlüydü, heyecan vericiydi ve büyüleyiciydi. Sadece altı metre uzaktaydım. Sonra birdenbire en esrarengiz şey oldu. Tam olarak gözlerimin içine baktı ve bir şey aktardı. Ne olduğunu bilmediğim bir şey.”

Müziğin Öldüğü Gün

Bu, Buddy’nin son turnesiydi. Turneye The Crickets katılamamıştı ve Buddy’nin beraber sahne alacağı müzisyenlere ihtiyacı vardı. Buddy, davul için Carl Bunch ve gitar için de Tommy Allsup ve Waylon Jennings ile anlaştı. Jennings, daha sonraları otobiyografisinde, Buddy’nin bir gün ona bir bas gitar uzattığını ve “O şeyi çalmayı öğrenmek için iki haftan var,” dediğinde çok şaşırdığını yazacaktı.

Winter Dance Party Tour’a Buddy ile beraber; La Bamba’yı dünya çapında bir hite dönüştüren Ritchie Valens, Chantilly Lace ile tam yirmi iki hafta boyunca listelerde kalan The Big Bopper ve I Wonder Why ile üne kavuşan Dion and The Belmonts katıldı.

Turnenin ismi “kış dansı partisi” olmasına rağmen müzisyenler için pek de bir parti sayılmazdı. Buddy ve diğer müzisyenler, günlerinin ve gecelerinin çoğunu, tıka basa dolmuş buz gibi bir otobüste, yolculuğa hiç ara vermeden bir sonraki konsere doğru yola çıkarak geçiriyordu.

Tur otobüsü, 31 Ocak’ta gerçekleşen Minnesota’daki konserin akşamında, Wisconsin’e doğru giderken bozuldu. Otobüste ısınmak için gazeteleri yakan müzisyenler saatlerce yardım bekledi. Carl Bunch donmuş ayakları nedeniyle hastaneye gitmek zorunda kaldı.

2 Şubat 1959 Pazartesi sabahına tüm vücudu ağrıyarak uyanan ve koşullardan bıkan Buddy bir uçak kiralamaya karar verdi. Beraber sahne aldığı arkadaşları Jennings ve Allsup; şehre erken varış, hotelde konaklama ve çamaşırlarını yıkama fırsatı bulacakları için bu fikre katıldı. Ancak, Clear Lake’deki sahneleri sırasında, Perry “The Big Bopper” Richardson, Jennings’i kendisine uçaktaki yerini vermesi için ikna etti. Oldukça iri biri olan Big Bopper, halihazırda bir otobüs koltuğuna zar zor sığabiliyordu ve ağır geçirdiği griple savaşmak için biraz uykuya ihtiyacı vardı. Jennings, “Buddy için bir sakıncası yoksa benim için sorun değil,” dedi. Ritchie Valens da Allsup’a aynı teklifle gitti, hatta uçağa binebilmek için neredeyse yalvardı. Allsup başta bu teklife yanaşmasa da uçaktaki son koltuk için yazı tura atmayı kabul etti. Valens “tura” diyerek kazandı ve “Vay canına, hayatımda ilk kez bir şey kazandım,” dedi.

Buddy konserin ardından, Jennings ile son konuştuğunda, Jennings uçak yolculuğundan kaçtığı için ona takılıyordu. Gülümseyerek “Umarım kahrolası otobüsün tekrar donar,” dedi. Jennings, o günden sonra bir daha peşini hiç bırakmayan sözlerle cevap verdi: “Umarım eski uçağınız düşer.”

Dylan, Buddy’yi gördükten üç gün sonra, 3 Şubat 1959’da; Buddy Holly, Ritchie Valens ve The Big Bopper’ı taşıyan uçak, kalkışından birkaç dakika sonra yere çakıldı. Modern müzik tarihini en çok etkisi altında bırakan isimlerden biri olan Buddy, hayatını kaybettiğinde henüz sadece 22 yaşındaydı. (The Big Bopper 28 ve Ritchie Valens da yalnızca 17’ydi.)

Bye Bye Miss American Pie

Kazadan on iki yıl sonra, 1971 yılında, Don McLean, American Pie isminde bir şarkı yazdı.

Yaklaşık 9 dakikalık bu şarkı, zaman içinde tarihin en büyük kültlerinden birine dönüştü. Şarkıda üstü kapalı şekilde kimleri ima ettiğini ve atıfta bulunduğu kişilerin kim olduğunu McLean hiçbir zaman açıklamadı. James Dean’den ödünç aldığı paltoyla kral ve kraliçe için şarkı söyleyen soytarı kimdi? Zevkle gülen şeytan kimi temsil ediyordu? Yosun tutan yuvarlanan taş derken neyi kastediyordu? Bunlar hakkında yüzlerce yazı yazıldı, sırf bu şarkıyı incelemek için web siteleri bile açıldı. Çoğunluk, hangi isimlerin hedef alındığına dair fikir birliğine de vardı. Yine de McLean bu soruları her zaman geçiştirdi.

Şarkıda kesinliği bilinen tek şey var: McLean’in -sonraları literatüre geçecek olan- “the day the music died” yani “müziğin öldüğü gün” ifadesini, 3 Şubat 1959 tarihinde gerçekleşen uçak kazası için kullanmış olduğu.

I can’t remember if I cried
When I read about his widowed bride
But something touched me deep inside
The day the music died

Bugün Google’a “müziğin öldüğü gün” (the day the music died) yazdığınızda karşınıza gelen tarih 3 Şubat 1959 oluyor. Don McLean, Buddy Holly’nin ölümünü müziğin öldüğü gün olarak adlandırmış olabilir, ancak belki de onun ölümü, müziğin doğduğu gün olmasını sağladı. Cause that’ll be the day when I die (çünkü o gün öleceğim gün olacak) diyerek öleceğinden bahsettiği şarkıyla kariyerinin doğuşu gerçekleşen biri için hiç de garip değil ha?

Mike Batt’in sözleriyle bitirelim: “Well, i feel like Buddy Holly ’cause it’s raining in my heart.”

Kaynakça

[1] The Independent, Oh boy: Why Buddy Holly still matters today
[2] Udiscovermusic, Buddy Holly
[3] Nobelprize, The Nobel Prize in Literature 2016
[4] Faroutmagazine, John Lennon sing Buddy Holly songs 1972
[5] Biography, The Day the Music Died: Rock’s Great Tragedy
[6] Biography, Waylon Jennings’ Close Call on ‘The Day the Music Died’
[7] Waylon Jennings, Lenny Kaye – Waylon: An Autobiography
[8] Rollingstone, How Waylon Jennings Survived the Day the Music Died
Kapak fotoğrafı: Liveabout

Buddy Holly’nin başlıca eserlerini ve yazıda bahsi geçen diğer şarkıları dinlemek için:

<span class="reading-mode-buttons"></span>Müziğin Doğduğu Gün<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

John Lennon. Paul McCartney. George Harrison. Ringo Starr. Yani müzik tarihinin seyrini değiştiren The Beatles. Peki Paul McCartney bu dünyadan 1966 yılında geçirdiği bir trafik kazasıyla ayrılmış olabilir mi? İddialar, McCartney’in öldüğünü ve yerine ona çok benzeyen birinin geçtiğini söylüyor. Paul’un ölümüyle ilgili bir iddia ilk kez bir üniversite dergisinde yayımlandı. Ardından bir dinleyici katıldığı radyo programında Paul McCartney’in ölümüyle ilgili elinde kanıtlar olduğunu söyledi.

“Turn me on, dead man”

Radyo yayınına bağlanan dinleyicinin iddiasına göre “Revolution 9” isimli şarkı tersten dinlendiğinde “Turn me on, dead man” sözleri duyulur. O “ölü adam” Paul McCartney’dir. Bu dakikadan sonra ortaya pek çok komplo teorisi atılır.

İddia edilen kaza nasıl gerçekleşti?

Hikaye oldukça trajik. Söylenene göre Paul bir gün stüdyo çalışmaları sırasında ekip arkadaşlarıyla tartışır. Kaza 9 Kasım Çarşamba sabah saat 5’te gerçekleşmiş ve Paul McCartney trafik ışıklarını fark etmemiştir. Ölümü, grubun geleceği için basından saklanır.

Paul McCartney’in yerine kim geçti?

Paul artık aramızda olmadığına göre yerine ona çok benzeyen birini bulmak gerekiyordu. Seçilen isim William Shears Campbell, yani Billy Shears oldu. Anlatılana göre kısa sürede Shears, küçük estetik ameliyatlarla gruptaki yerini alır. Tabii Paul McCartney gibi şarkı söylemeli ve çalmalıdır. The Beatles üyeleri ona bu konuda eğitimler verir. Beatles’ın o dönem turneleri bırakmış olması ve yeni bir konseptle ilerlemesi Campbell’in işini kolaylaştırır. Fotoğrafta iddialara konu olan Campbell’i sağda, McCartney’i solda görebilirsiniz. Sizce fark var mı?

Paul’un öldüğü iddiaları giderek yayılmaya başlayınca grup bir açıklama yapmak durumunda kalır ancak McCartney açıklama yapmayı kabul etmez ve bu iddiaların zamanla azalacağına inanır. Yalnız iddialar bırakın azalmayı daha da artar. Evine gizlice giren muhabirleri gördükten sonra Paul McCartney pes eder ve bir röportaj verir, Life dergisinin o sayısı “Paul is still with us” kapağıyla çıkar.

Beatles’ın Paul McCartney’in ölümüyle alakalı ipuçları bıraktığına dair iddialar

İddialar der ki Beatles üyeleri Paul McCartney’nin ölümünü saklamaktan dolayı pişman ve mutsuzdu dolayısıyla arkalarında ipuçları bıraktılar. Yani hayranların ‘anlamasına’ izin verdiler.

İddia 1: Sgt Pepper’s Lonely Hearts Club Band

Bu oldukça kalabalık kapak fotoğrafının bir cenazede çekildiği söylenir. Gördüğünüz gibi sadece Paul McCartney’in yüzü kameraya dönük. Diğer Beatles üyeleri ise Paul’a bakıyor. Davulun biraz altında mezara bırakılmışa benzeyen çiçekler yer alıyor. Beyaz çiçekler sol elle çalınan bir gitar formunda yerleştirilmiş. Grupta sol elle gitar çalan tek kişiyi tahmin etmek zor değil…

Paul o kalabalık fotoğrafta siyah renkte bir enstrüman taşıyan tek kişi. Fotoğraftaki davulu ortadan ikiye böler ve ayna efekti uygularsanız ortaya 9 Kasım, yani kazanın olduğu iddia edilen gün ve “He Die” yazısı çıkıyor.

Albümün içindeki fotoğraflardan birinde de Paul McCartney’in kıyafetinde bir etiket var. Üstünde O.P.D. yazıyor. Yani “Officialy Pronounced Dead”. Üstelik albümün arka kapağındaki fotoğrafta da arkası dönük tek kişi Paul McCartney. Albümün ilk şarkısının sonunda ekibi “Billy Shears” derken duymak da mümkün.

İddia 2: Magical Mystery Tour

Albümdeki “I Am The Walrus” şarkısı tersten dinlendiğinde “Paul is dead. Ha-ha” sözlerini duymak mümkün. İddialara göre “I’m So Tired” şarkısı tersten dinlediğinde John Lennon, “Paul is dead man. Miss him, miss him” diyor. Albümün kapağında da siyah kıyafetli tek bir kişi var: Paul McCartney.

Albümün içindeki fotoğraflardan birinde ayakkabısı olmayan tek kişi yine belli.

Herkesin yakasına kırmızı çiçek taktığı bir fotoğrafta Paul, siyah çiçek taşıyan tek kişi.

İddia 3: Abbey Road

Meşhur albüm kapağını bilirsiniz. Beatles üyeleri arka arkaya yaya geçidinden karşıya geçer. Peki o fotoğrafta Paul McCartney’in ayaklarının çıplak olduğunu fark etmiş miydiniz? John Lennon fotoğrafta “İsa’ya benzer” saçlarıyla ve beyaz kıyafetiyle karşımıza çıkar. Hemen arkasından yürüyen siyah takım elbiseli Ringo Starr, cenaze levazımatçısına benzetilir. Paul sağ elinde bir sigara tutar oysa kendisi solaktır. George Harrison’ın rahat kıyafeti, onun mezar kazıcı olduğu iddiasını doğurur.

Fotoğrafa dikkatlice bakmaya devam edersek arkadaki arabanın plakasının “28 IF” olduğunu görürüz. Paul McCartney ölmeseydi 28 yaşında olacaktı!

İddia 4: Yesterday and Today

Albümün kapağına baktığınızda herhangi bir gariplik görmek söz konusu değil ancak yan çevirdiğinizde sanki Paul McCartney bir tabutun içinde oturuyormuş gibi görünüyor.

Gerçekten kaza oldu mu?

Evet, Paul’un arabası bir kazaya karıştı ancak Paul arabada değildi. Paul McCartney daha önce bir trafik kazası geçirmiş ve dudağı yarılmıştı, zaten bıyık bırakmasının sebebi de buydu.

Her şey bir tesadüften ibaret olabilir mi?

Fotoğraflar, simgeler, sinyaller, şarkı sözleri… Aslında her şey bir tesadüften ibaret. Albümdeki fotoğraflar için pek çok kare çekildi, aralarından en iyi olanlar seçildi. O karelerde Paul McCartney farklı açılardan kameraya bakıyor, farklı yerlerde duruyordu. Ayakkabısız Paul ölüm imasından ziyade uzun çekimlerde bunalan Paul’un bir yansımasıydı. Stüdyodaki kırmızı çiçekler bitmişti ve Paul yakasına siyah bir çiçek takmak zorunda kalmıştı. Şarkıları tersten dinleyenler duymak istediklerini duyuyorlardı.

İddialar neden durdurulmadı?

Çünkü The Beatles çok satıyordu! Hayranlar ipuçları bulmak adına kapakları incelediğinde, plakları tersten dinlediğinde ürünleri yıpratıyor ve yenisini almak zorunda kalıyorlardı. Üstelik bu iddia The Beatles’ın gündemde kalmasına yardımcı oluyordu.

Birinin Paul’un yerine geçmesi, bunu bilenlerin yaklaşık 60 yıl boyunca sır saklaması, Paul’un yerine geçen kişinin Beatles sonrasında da başarılı bir müzik kariyerine sahip olması oldukça zor. Kanıtlar Paul’un öldüğüne inanarak bakarsanız anlamlı geliyor.

Hatta Paul McCartney albümlerinden birinin kapağında bu olayla dalga geçiyor. “Paul Is Live” albümünün kapağında Paul köpeğiyle birlikte yaya geçidinde yürüyor, arkasında bir araba var ve plakası “51 IS”; albümün çıktığı yıl Paul 51 yaşında ve hala hayatta. İddianın ortaya atılmasının ardından geçen onca yıldan sonra üretmeye, çalışmaya, müzikle yaşamaya devam ediyor.

Paul McCartney ile The Beatles’ın dünyasına girmişken okumaya devam etmek isterseniz Imagine şarkısının hikayesine şuradan ulaşabilirsiniz.

<span class="reading-mode-buttons"></span>Paul McCartney yıllar önce ölmüş olabilir mi?<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Birçok şarkı, iki erkek ve bir kadın. Yakın arkadaşlar Eric Clapton, George Harrison ve Pattie Boyd çevresinde dönen bir aşk üçgeni. Hazırsanız şimdi o üçgenin içinde bir yolculuğa çıkıyoruz.

George Harrison ve dünyalar güzeli Pattie Boyd, 1966 yılında evlendi. The Beatles’ın efsane dörtlüsünün en genç üyesi George Harrison kariyerinin en parlak dönemini yaşıyordu. Pattie Boyd’un ise başı The Beatles hayranları yani “Beatlemania”lar ile dertteydi. Bir konser sonrası hayranlar Pattie’yi yakaladı, kolundan tuttu, savurdu, saçlarını çekti. Kızlar Pattie’den hem nefret ediyor hem de onun gibi giyiniyor, ona benzemeye çalışıyordu. Pattie Boyd, George Harrison’a aşık olduğunda sadece 19 yaşındaydı. Üstelik bir başkasıyla birlikteydi. Bu yüzden George Harrison’ın ilk buluşma teklifini reddeti. Birkaç gün sonra sevgilisinden ayrıldı ve George Harrison ile görüşmeye başladı.

The Beatles çılgınlığının zirve yaptığı zamanlarda grup, dünya turnelerine son verme ve stüdyo çalışmalarına odaklanma kararı aldı. Bu sırada Harrison ve Boyd, Hindistan’da 6 hafta geçirdi. Döndüklerinde vejetaryen olma kararı almış, yogaya başlamışlardı. George Harrison ve Pattie Boyd, Doğu kültürüne hayranlık duyuyordu.

“Something in the way she moves
Attracts me like no other lover.”
-Something, The Beatles

Yıl 1970 olduğunda birtakım anlaşmazlıklar başladı. Bir türlü “aile” olmayı başaramıyorlardı. Spiritüel konularda da ayrılık yaşamaya başlamışlardı. O günlerde Harrison’ın inançlarına ters düşecek şekilde Pattie Boyd modellik kariyerine geri döndü. 1974’te Boyd, Harrison’dan ayrılmaya karar verdiğinde gerekçe olarak “George Harrison’ın sadakatsizliğini” gösterdi. Harrison, grup arkadaşı Ringo Starr’ın eşi Maureen Starkey ile birlikte olmuştu. Pattie Boyd ise Rolling Stones’un Ronnie Wood’uyla. Bunlara rağmen o döneme tanık olanlar diyor ki: “1977’de gerçekleşen ayrılık örnek bir ayrılıktı; saygılı, kimseyi kırmadan, iyi atlatılmış.”

Dönelim Eric Clapton’a. 1960’larda George Harrison’ın en yakın arkadaşlarından biri. Birlikte şarkılar yazıp besteliyorlar. İşte tam da o günlerin birinde Eric Clapton, Pattie Boyd’a aşık oluyor. Gözünü kör eden bu aşkı görmezden gelmek için kısa bir süre Pattie’nin kız kardeşiyle bile birlikte oluyor. Ve karşılıksız aşkını şarkılarda anlatıyor… Meşhur “Layla” şarkısı ilhamını Nizami’nin “Leylâ ile Mecnun”undan alıyor. Eric Clapton kendisini aşktan deliye dönen Mecnun’a benzetiyor. 1970’lerde Boyd tarafından reddedildiğinde ise kendini uyuşturucu maddelere veriyor. Aradan geçen 4 yıl sonrasında, Harrison ve Boyd ilişkisinin bozulmaya başladığı zamanlarda Eric Clapton bir hamle daha yapıyor. Bir kıvılcım daha. Ve ateş! Eric Clapton ve Pattie Boyd aşkı başlıyor.

“Like a fool, I fell in love with you,
Turned my whole world upside down”
-Layla, Eric Clapton

Aşk başlıyor başlamasına ama pek de hayal edilen gibi gitmiyor. Eric Clapton da Pattie Boyd da o dönem çok içiyor. Olumsuz etkileri ilişkilerine de yansıyınca 1989’da boşanıyorlar. Gerekçe, sadakatsizlik ve Clapton’ın alkol alışkanlığı. Bu ilişki neden böyle kötü gidiyor diye sorarsanız Pattie Boyd her şeyi özetliyor: “Eric sadece George’da olanı istedi.”

Pattie’ye bir gün “Hayatının aşkı kim?” diye sorulduğunda şöyle yanıtlıyor: “Sanırım George. O her zaman sevgi doluydu. Ayrıldıktan sonra arkadaş kaldık. Ölmeden önce beni görmeye geldi. Zannediyorum beni her zaman sevdi.”

Eric Clapton hakkındaysa şöyle diyor: “Eric sadece kendini seviyor. George’la ayrılmak konusunda kararsız olduğum zamanlarda beni ayrılığa ikna etti. Onu suçlamak istemiyorum ama bence davranışı yanlıştı. Tabii ben de suçluydum. Eric tarafından yönlendirilmeye fazlasıyla açıktım.” Bu arada aynı kadına aşık olmak Eric Clapton ve George Harrison arkadaşlığına en ufak bir zarar dahi vermiyor. Hatta Harrison, Clapton’a “husband-in-law” (üvey kocam) diyor.

“It’s late in the evening; she’s wondering what clothes to wear
She puts on her make-up and brushes her long blonde hair
And then she asks me, Do I look all right?
And I say, “Yes, you look wonderful tonight”
-Wonderful Tonight, Eric Clapton

2007 yılında Rolling Stone dergisi Pattie Boyd’dan “Legendary Rock Muse” (Rock’ın İlham Perisi) olarak bahsediyor. Haksız sayılmazlar. Pattie Boyd bugüne kadar pek çok şarkıya ilham verdi. Onlardan biri de Wonderful Tonight. Hikayesini Pattie anlatıyor: “Bir gün bir davete katılacaktık. Bir sürü kıyafet deniyordum ve bir türlü olmuyordu. Eric yan odadaydı ve müzikle uğraşıyordu. Geç kaldığımız için bana kızacak sandım ve yanına gittim. ‘Kıyafetim olmuş mu?’ diye sordum. O da bana dakikalar önce yazdığı şarkıyı çaldı: Wonderful Tonight.”

Müzik dünyasının en çok konuşulan aşklarından biri Pattie Boyd, Eric Clapton ve George Harrison aşkını bir de şarkıların penceresinden görmek isterseniz, Pattie Boyd’a Yazılan Şarkılar Spotify Listesi huzurlarınızda. İyi dinlemeler!

<span class="reading-mode-buttons"></span>Herkes Ona Aşık: Pattie Boyd<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Imagine all the people, living for today

Paul McCartney, tanıştığı insanlar “Neler yapıyorsun?” diye sorduğunda, “Beste yapıyorum, şarkı yazıyorum,” dediğini fakat bir sonraki sorunun, “Hangi takımı tutuyorsun?” olduğunu söylüyor. John Lennon’la aynı konuşmayı yaptıklarında ise Lennon şöyle cevap veriyor: “Ben de beste yapıyorum.” Böylece Paul McCartney ve John Lennon çok güçlü bir takımın ilk adımlarını atıyor. Sonraları aralarına, ekibin ruhani tarafı George Harrison ve sessiz, sakin, yetenekli çocuğu Ringo Starr katılınca takım tamamlanıyor: The Beatles.

“Arkadaşlarınızla birlikte yapabileceğiniz en iyi şey nedir?” sorusunun cevabı olarak tanımlıyorlar The Beatles kendini.

Imagine there’s no countries, nothing to kill or die for

Dünyayı kötülüklerden arındırmak istemekle aşık olmak, aynı temele dayanıyor olmalı. İkisi de biraz uçuk, ikisi de biraz gerçekten uzak, ikisi de biraz yapabileceklerinizin sınırlarının sizi aştığı durumlar…

The Beatles isimli biyografik kitabın yazarı Hunter Davies, bir gazeteci. Bir gün Yoko Ono isimli bir kadın ona telefon ediyor. Bir proje için gazetecileri çıplak fotoğraflamak istediğini söylüyor. Davies, sırf bu davet ona çok acayip geldiği için gazeteci merakıyla gidiyor. Hunter Davies, bu şekilde Yoko Ono’yla John Lennon’dan önce tanışıyor. Yıllar sonra The Beatles’ın stüdyo kayıtlarından birine uğradığında Lennon’ın yanında Ono’yu görüyor. Bildiğiniz gibi John Lennon, 1980’de bir hayranı tarafından vurulana kadar da yanında hep Yoko Ono vardı.

Imagine no possessions

John Lennon ve Yoko Ono aşkı, müzik dünyasının en tartışmalı konularından biri. Yoko Ono nasıl bir kadın, nasıl bir aşık, bunlar tartışılır belki ama tartışmasız bir gerçek var ki Yoko Ono sağlam bir aktivist.

John Lennon, Yoko Ono’yla tanıştığı dönemlerde “ünlü olmaktan” gerçek anlamda bunalmıştı. Ve Yoko Ono, biraz değişik, biraz bu dünyanın dışında bir kadın olduğu için Lennon’ın ne derece ünlü olduğunun farkında bile değildi. Onu, John olarak tanıdı. İlk defa Lennon olmayan John, eksik kalan “John” yönlerine Yoko Ono sayesinde bir şeyler ekledi: Dünyayı güzelleştirmek için çabalamak, insan hakları konusunda duyarlı olmak, herkes için eşit yaşam hakkı talep etmek ve barış istemek…

And no religion, too

“Imagine”, 1971 yılında yazıldı. Şarkının en can alıcı sözü: ”And no religion, too”… Elbette ki bu sözler birilerini rahatsız etti. World Church, sözlerin “one religion” olarak değiştirilmesini istedi ancak John Lennon, şarkının ruhuna ters düşeceği için kabul etmedi. 2012 Londra Olimpiyatları’nda “Imagine”ın sözlerini Türkçeye çeviren TRT spikeri, “no religion too” cümlesini “dinler de olmasın” diye çevirmekten kaçındı ve sessiz kalmayı tercih etti.

Imagine all the people, living life in peace

John Lennon, 8 Aralık 1980’de Mark David Chapman isimli bir hayranı tarafından evinin önünde öldürüldü. Chapman, bir Beatles hayranıydı ve “Beatles, İsa’dan daha popüler” açıklamasına çok sinirlenmişti. Dini ritüellere katıldığı grupta bir gün bir espri yapıldı: “Imagine, imagine John Lennon was dead.” Ve Mark David Chapman, John Lennon’ı öldürmeyi aklına koydu. Her şey hazırdı. 5 el ateş etmeden yalnızca 6 saat önce bir hayranı olarak yaklaştı yanına ve John Lennon’dan imza aldı. Yalnızca 6 saat sonra tak-tak-tak-tak-tak!

Geride barışa dair hayaller kurarken içimizden söylediğimiz şarkılar kaldı.

<span class="reading-mode-buttons"></span>John Lennon’la kurduğumuz hayaller: ‘Imagine’<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.