1.Evre: Ailelerimizin ardı arkası kesilmeyen vaatleri!
Üniversiteye hazırlanan gencimiz belirli aralıklarla şu sözleri duymaktadır “sen üniversiteyi bir kazan, araban hazır”. İyi bir üniversiteyi kazanma ve araba hayaliyle dolu bir sene çok çalışarak geçip gidiverir.

2. Evre: Fırtına öncesi sessizlik!
Gencimiz nihayet üniversiteyi kazanmıştır ve ailesinden bir araba beklemektedir. Ailemiz başlarda biraz direnir, birinci sınıf geçer ikinci sınıf da geçecek derken tutkulu gencimizin karşısında bu direniş çok uzun sürmez. Gencimizin ayaklarını yerden kesecek o araba sonunda alınır fakat başına geleceklerden habersizdir…

3. Evre: Is this the real life? Is this just fantasy?*
Arabasına kavuşan gencimiz çok mutludur. Artık duraklarda bekleme, otobüs-metro saatine göre hareket etme gibi bir derdi yoktur. Arkadaşlarına verdiği, “hafta sonu kahvaltı için Beypazarı’na gidelim”, “bir Yedigöller kaçamağı yapalım” sözlerini de tek tek yerine getirir. Bu mutluluk sarhoşluğuyla benzine/mazota ne kadar çok para harcadığının farkına varmaz, ta ki ay sonuna doğru harçlığının sadece kaşarlı kare tosta yettiğini fark edene kadar!

*Queen – Bohemian Rapsody

4. Evre: İbrahim Tatlıses Sendromu
Farkındalık evresidir. Arabası vardır ama huzuru yoktur. Tek kişi benzin/mazot giderini karşılamakta zorlanan gencimizin araba hayali bir kabusa dönüşmüştür. Yakıta her gün bir yeni zam gelmektedir. Arabasına tüp taktırma hayalleri kurar ama o da kar etmeyecektir. Benzinden daha fazla zamlanan bir şey olamayacağını düşünürken yeni  okul döneminde araba sticker’ına gelen zammı görür ve gencimiz acı bir gerçekle daha yüzleşir. Her dönem okula araba sticker’ı için ödediği para da yüreğini dağlamaya başlamıştır, İbrahim Tatlıses misali “kaç para bir sticker!!!” diye isyan eder ama boşunadır…

5. Evre: Benzin, zam ve gidilen yol denklemini kurarken Da Vinci’nin şifresi bile çözülür.
En sancılı evredir, artık tüm acı gerçekler gün yüzü gibi ortadadır. Arabasına yakıt yetiştirme derdiyle boğuşurken bir yandan da hayatı sorgular: “gittiğimiz yer aynı ama yollarımız neden ayrı?”. Arkadaşlarıyla arası açılır çünkü artık onlardan kaçar olmuştur. Yakıt derdi üzerine kafa yormak gencimizi adeta küçük bir filozof haline getirmiştir. Her gün aynı yere giden sayısız aracı ve içlerindeki aynı dertten muzdarip insanları düşünmeden yapamaz.

6. Evre: “Yemin ederim ben bunu daha önce düşünmüştüm” anı.
Hem yakıt masraflarını azaltmak, hem de arkadaşlarını geri kazanmak için harekete geçilen evredir. Bu evrede gencimiz ortak ulaşım uygulamaları ile tanışır. Bunca zamandır kafasında dönüp duran yakıt paylaşımı fikrini gerçekleştirebilecektir. Arabasıyla barışır, özlemini çektiği sosyal ortamına geri döner. Artık onun için güneş daha parlak, gökyüzü daha mavidir.

Eğer siz de bu gencimizle aynı dertlerden muzdaripseniz ve bir çözüm yolu arıyorsanız tek araba giderek yakıt masraflarını paylaşabileceğiniz TAG uygulamasını buradan indirebilirsiniz.

Gördüğünüz üzere Ankara’da ulaşım zor, toplu ulaşım daha da zor! Ankara’daki toplu taşımayla ilgili hislerinize tercüman olacak yazımıza da şuradan göz atabilirsiniz.

<span class="reading-mode-buttons"></span>Araban Var Mutlusun Sanıyorlar!<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

1) Gop’ta/Çayyolu’nda otobüse binen bakımlı teyzeler, adeta Beverly Hills sakinleri olup Paris Moda haftasına hazırlık yapan bu tatlışlar,  ”Çok bakımsızım, çok çirkinim!” diye kendinizi kötü hissettirirler. Bir an önce otobüsten inmek istersiniz.

2) Eğer ki toplu taşımaya Kızılay’dan bindiyseniz, bir an için Matrix deneyimlemiş olabilirsiniz. Ama burada ne beyler Neo, ne de hanımlar Tirinity’dir. Koyu renklerden vazgeçmeyen memurların kentine hoşgeldiniz.

3) Ayakta gitmemek için sıra savaşları veren Gölbaşı mağdurları vardır duraklarda. Yol uzundur. O kadar yolu ayakta gitmeye de kimsenin hali, gücü yoktur. Hayat mücadelesi otobüs durağında başlar. Otobüs geldiğindeyse iyi olan kazanacaktır…

4) Kulaklıkla son ses müzik dinleyen gencin hayranıyız. Genellikle Batıkent metrosunda ortaya çıkar. Kendisi Snapchat’ın gerçek hayat versiyonudur. Bütün yol boyunca ne dinliyorsa duyarsınız. Müslüm Baba ile ‘kederli’ bir akşam yaşarken aniden Bruno Mars ile ‘don’t believe me, just watch’ moduna girebilirsiniz.

5) İnmek istediği yer yaklaşınca heyecanlanıp ”İnecek var!” diyemeyen Bilkent istikametindeki Pelinsu’dan bahsedelim. İnecek var demenin neden stres yarattığını anlamış değiliz, toplu taşıma olayından uzak olduğu her halinden bellidir bu Pelinsu’nun. Bir de o gerginlik size de yansır. Allah ki ne Allah.

6) Yanınıza oturup bir saniye olsun susmayan muhabbetçi Ulus yolcusu amcalar. Politik olarak önemli bir şehirde olduğumuzdan sanırız ülkeyi kurtarma senaryoları havalarda uçuşur. Siz kafayı cama dayayıp melankolik Candan Erçetin klibi çekmek isteseniz de o muhabbetten kaçamazsınız.
7) Dolmuşta en ön koltuğa oturan bıçkın delikanlı (Muhtemelen şoförün arkadaşıdır.) Ön tarafta koyu bir sohbet döner, öne oturan şoförün arkadaşı olan kişi de her nasılsa muavinlik görevini otomatikman üstlenir. Durum kanıksanır, ücretler direkt olarak kendisine uzatılır.

8) En önde kabanı ceketi çıkarıp rahat rahat arabayı kullanırken sizin klima sıcağından buharlaşmanıza sebep olan Ego şoförü beylere selam olsun. Kibarlıktan ses etmeyip kış kıyametin ortasında buharlaşıp uçan tatlı yolculara da bir alkış!

9) Polis görünce ‘rica etsem ışıkları geçene kadar eğilebilir miyiz?’ diyen Dikmen şoförü. Kibardır ve teşekkür etmeyi de ihmal etmez.

10) Fazla egosu olan var mı ücretini vereyim? diyenler. Yerli turistlerde bir sessizlik! Kuzuların sessizliği gibi. Türkçe’de yalınlık tercih edilir de bu kadarına da pes… 

11) Ego kartına her ay esaslı miktarda yükleme yapılan memur. Bu kişiler her yerdedir. Havalarından geçilmez. Bir de kartında bakiye olmayanlara dünyanın en şirin insanlarıdır. O yüzden seviyoruz onları <3

12) Ekmek almak için evden çıkan 65 yaş üstüler. Belki de bir şehir efsanesidir, bilemiyoruz ama ays çaklıt moka içmeye gitmedikleri kesin. Bi dakika, yoksa!?!

13) Ücreti uzatırken bile ”hocam” kelimesini kullanan Odtü / 100. Yıl sakinleri vardır. Ankara’nın ‘la’ sı gibi en çok da Odtülülerin diline pelesenk olmuştur.

14) Tüm bunları sabah akşam izlerken ansızın cama gözünüz ilişir ve sol şeritte “tek araba gidenleri” görürsünüz. Onları izler, derin bir ah çeker ve toplu taşımaya yeni bir anlam yükledikleri için imrenirsiniz.

Toplu taşımanın yalnızlığına son veren “tek araba gidelim”cilere, yani TAG topluluğuna katılmak için uygulamayı buradan indirebilirsiniz.

<span class="reading-mode-buttons"></span>Şehrine Münhasır bir Yolculuk: Ankara’da Toplu Taşıma<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.