İnsanlar ikiye ayrılır: İnsanları kategorize edenler ve bu kategorileri saçma bulanlar… Ben kendimi ikinci grupta görüyorum. Ancak bugün bir hikaye anlatmak için ben de insanları ikiye ayıracağım. İnsanlar ikiye ayrılır: Yürürken karşıya bakanlar ve yürürken yere bakanlar. Ben kendimi yine ikinci grupta görüyorum. Ve yürürken Berlin’de kimi zaman tarihe tanıklık ettiğim hissine kapılıyorum.

Berlin ve Ankara’nın -sanırım sadece benim gördüğüm– ortak özelliklerinden bir tanesi de SOĞUK! Ankara için şehri ile ünlü bir ayaz derler, Berlin de aynısının hafif nemlisi. Spree Nehri yüzünden, kış aylarında bazen yolda yürürken içime işliyor bu soğuk. Bakışlarımı yere dikiyorum, A noktasından B noktasına hızla ilerlemeye çalışıyorum. Bu durumda da gözlerimi yerden kaldıramıyorum. Yerdeki tarih işte böyle günlerde karşıma çıkıyor.

Tarihi hep kitaplarda okumaya, müzelerde görmeye alışmışız sanki… Alışılmadık bir yerde karşımıza çıkınca şaşırıyoruz. Berlin bu anlamda insanı şaşırtan bir şehir. Çünkü tarih her an her yerde ve kelimenin tam anlamı ile “yerde”, ayaklarımızın ucunda. Yerdeki tarih işte bana bunu ifade ediyor. Bakın neler görüyorum yürürken.

Yanan Kitaplar Anıtı: Bebelplatz

Tarihten ders almak, onun üzerini örtmek değil, onu görünür ve unutulmaz kılmakla mümkün. Ayakkabılarımızın ucundaki tarih de işte böyle bir yerde karşımıza çıkıyor. Berlin’in merkezinde yer alan Mitte semtinin Unter den Linden isimli geniş bulvarındaki bir anıt; görkemle göklere yükselmek yerine, utançla yerin dibine geçiyor.

Takvimler 1933’e döndüğünde, Alman Nasyonel Sosyalist Partisi, büyük bir takipçi kitlesi kazanmıştı. Nazilerin takipçisi gençlerin oluşturduğu Alman Öğrenciler Birliği, Propaganda Bakanı Goebbels’in ateşli konuşmasından etkilenip, tarihin en utanç verici protestolarından birine imza attılar. 10 Mayıs 1933 günü bu üniversite öğrencileri, ari ırk mensubu olmayan yazarların kitaplarını Bebelplatz’da yaktılar. Heinrich Heine, Karl Marx ve Albert Einstein kitapları yakılan yazarlardan sadece birkaçıydı.

O gün kitapların yakıldığı bu yerde, bugün bir anıt yer alıyor. Sanatçı Micha Ullman tarafından yapılan bu anıt, Humboldt Üniversitesi’nin Hukuk Fakültesi önünde konumlanıyor. Yerin altındaki bu boş kütüphane, bu yerdeki tarih anıtı, insanlığın utanç verici bu dönemini hatırlatıyor.

Tavşan Tarlası: Kaninchenfeld

İkinci Dünya Savaşı sonrası… Berlin ikiye bölünmüş halde, Müttefik Kuvvetler tarafından yönetiliyor. Doğudaki Alman Demokratik Cumhuriyeti ile batıdaki Almanya Federal Cumhuriyeti arasında geçişleri önlemek adına, Berlin duvarı kenti ikiye bölüyor. Pasaportsuz, izinsiz geçmek yasak. Ancak şehirde kural tanımaz yaratıklar var: Tavşanlar!

O zamanlar iki tarafın sınır bölgesini oluşturan Berlin Duvarı çevresi, tavşanların yaşam alanıydı. Bu tatlı hayvanlar, duvarın altından kazdıkları tünellerle; doğudan batıya ya da batıdan doğuya gönüllerinin istediği gibi seyahat edebiliyorlardı. 1989 yılında duvar yıkılıp Berlin birleşince, tavşanlar da doğal yaşam alanlarını bırakmak zorunda kaldılar. Kentin yeşil alanlarına göç ettiler.

1999 yılında sanatçı Karla Sachse, duvar kenarında yaşayan bu tavşanların anısını ölümsüzleştirmek istedi. Bir zamanlar özgürce gezdikleri bölgeye, onların anısına 120 adet tavşan silüeti yerleştirdi. Kaldırım üzerinde yer alan bu silüetler, zamanla inşaat ve yenileme çalışmalarının kurbanı oldular. Ancak kimileri hâlâ yerli yerinde. İşte, yerdeki tarih sıkıcı bir mahallenin sıradan bir kaldırımında bu şekilde karşınıza çıkabiliyor!

Takılıp Düşmek İçin: Stolperstein

Berlin’de kimi evlerin önünde, pirinçten minik kareler var. Önce bunların üzerinde durmadım, bulunduğum sokakta rasgele yer alan bir şey olduğunu sandım. Zamanla şehri keşfettikçe pek çok farklı mahallede karşıma çıkmaya başladılar. Bir gün bu yerdeki tarih anıtı hakkında sorup soruşturmaya başladım. Ve öğrendim ki bu minik pirinç karelerin bir adı varmış: Stolperstein.

Stolperstrein, tökezletecek bir taş anlamına geliyor. Ve yerdeki bu minik tarih anıtı için daha iyi bir isim olamazdı herhalde diye düşündürüyor. II. Dünya Savaşı döneminde Nazi terörüne kurban giden kişilerin son ikamet adreslerinin önünde yer alıyorlar. Kimi zaman bir ev, kimi zaman işyeri… Stolperstein’lar Berlin’de her yerde karşınıza çıkabiliyor. Bazı apartmanların önünde sadece bir tanesine rast gelirken, bazılarında büyük bir aileyi anmak için konmuş olanları görebiliyorsunuz.

Stolperstein ile soykırım kurbanlarının anılması, 1990’larda Almanya’da başlamış. Günter Demnig  isimli Alman bir sanatçı, ilk anıt taşını Köln’de Belediye Meclisi önüne yerleştirmiş. Daha sonra tüm Almanya’ya yayılan bu uygulama, günümüzde Avusturya, Hollanda, Macaristan, Çekya, Belçika, Ukrayna ve İtalya gibi pek çok ülkede gerçekleştiriliyor.

Bizim özgürce dolaştığımız sokaklarda bir zamanlar bir trajedi yaşandığını, belki kiracı olarak yeni taşındığımız bir apartmandan bazı kişilerin zorla ölüme götürüldüğünü anlamış oluyoruz böylece. “Bir daha asla!” denen bir tarihi hatırlamanın en zarif yolu bu olsa gerek!

Kim bilir, belki bu minik yerdeki tarih anıtları, sizi de kentinizi keşfetmeye yönlendirir!

“Türkiye’den yeni gelenlerin Berlin’de kurduğu paralel evren, “New Wave” ya da üçüncü yaka, kendine bir yaşam alanı yaratıyor.” Kurulan bu alternatif hayatı anlattığımız Üçüncü Yaka yazı dizisinin ilk bölüme buradan ulaşabilirsiniz. Berlin’de ikinci el kültürünü merak ediyorsanız, bu yazıya da bir göz atmalısınız.

<span class="reading-mode-buttons"></span>Üçüncü Yaka: Yerdeki Tarih<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Hitit Güneşi’nin dairesel biçimi Güneş’i simgeler. Bazılarında ses çıkarması amacıyla çeşitli sallanan objeler bulunur. Kimilerinde kuş, kimilerinde ağaç, kimilerinde ise geyik vardır. Kuş ve ağaç üremenin, geyik ise barışın timsalidir. Tunçtan yapılan Hitit Güneşleri ahşap asaların üzerine takılıp dini törenlerde kullanılırdı. Tören sonunda ise kral mezarlarına hediye olarak bırakılırdı. Alacahöyük’te yapılan kazılarda çokça Hitit Güneşi örneği bulunmuştur. Bunlar Anadolu Medeniyetleri Müzesinde sergilenmektedir.

Anadolu’nun simgesi haline gelmiş bu Hitit Güneşlerinden birini de Ulus tarafından Kızılay’a giriş yaptığınızda görebilirsiniz. Sanırım göreceğiniz en büyük Hitit Güneşi budur. Eser 1978’de heykeltıraş Nusret Suman tarafından yapılmıştır. Barışı simgeleyen geyiklerinin yanından 39 yıldır Ankara’nın en yoğun trafiği akar. Kimimiz dönüp bakarız, kimimiz merak ederiz, belki de çoğumuz bilmeyiz hikayesini. Ama Hitit Güneşi anıtını bir vincin ucunda gördüğümüz zaman midemizde bir ekşime, kafamızda bir “Neden?” oluşacaktır.

Sıhhıye’de bulunan Hitit Güneşi Anıtı 4250 yıllık Hatti eserinin bir kopyasıdır. 1973 yılında dönemin Belediye Başkanı Vedat Dalokay tarafından şehrin sembolü yapılmıştır.

Esere, İslam Öncesi ve Anadolu’da yaşayan Türk Devletleri öncesi bir dönemin simgesi olduğu için birtakım çevrelerce karşı çıkılmıştır. İdeolojik çatışmaların öznesi olmuştur ve olmaya da ne yazık ki devam etmektedir. Bu zorlu tartışmaların sonunda nihayet tamamlanmış ve 15 Ağustos 1978 günü açılmıştır. Esere bir acıklı hikaye de sanatçısı Nusret Sulman tarafından eklenmiştir. Nusret Suman 15 Ağustos 1978 günü İstanbul’dan Ankara’ya açılış için gelirken İzmit yakınlarda aracı kaza yapmış ve bu kazada hayatını kaybetmiştir.

Hitit güneşi, 1995 yılına kadar da Ankara Büyükşehir Belediyesinin simgesi olmuştur. 1995 yılında belediye meclisinde alınan kararla simge değiştirilmiştir. Anıtın çevresi ise zamanla yollarla çevrilmiştir. Düşünüyorum da parkın içinde insanların fotoğraf çektirebileceği bir konumda olsa ne kadar güzel olurdu.

Theodore Zeldin İnsanlığın Mahrem Tarihi kitabında kısaca şöyle der:

“Modern botaniğe göre kökler besini içeri almayı sağlayan kanallardan öte bir şeydir, çünkü aynı zamanda hormon üretirler. Kendimizi bitkilerle karşılaştıracak olursak köklerin sürekliliği sağlamaktan başka bir işlevi olmadığı varsayamayız. Ama solunumu yapan ve bitkiye hayat veren şey yapraklardır.”

Hitit Güneşi Anıtının da kökleri Alacahöyük ise yaprakları Ankara’dır.

<span class="reading-mode-buttons"></span>Hattilerden Ankaralılara 4250 Yıllık Bir Simge: Hitit Güneşi<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.