Atakule arşivleri - Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı

Çocukluğumun Gölgesinde: Yeni Atakule

yaprak — Tue, 09 Feb 2021 06:40:50 +0000

Dersimin olmadığı bir bahar sabahı. Erkenden kalkıp Atakule’nin yolunu tutuyorum. Uzun bir yolculuk: Çayyolu ve Atakule. Şehrin iki ucu. Ama hiç de şikayetçi değilim. Zeki Müren’in Kahır Mektubu kulaklarımda. Yolu bu şarkıyla ölçüyorum. Dolmuşa bindiğim andan itibaren bu şarkı tam olarak Gökkuşağı’nda son buluyor. Meclis’te inip kestirme olduğunu iddia ettiğim lakin hiç de kestirme olmayan yollardan Atakule’ye yürüyorum. Bir kahve alıp terasa çıkıyorum. Hafif bir soğuk, tatlı tatlı yüzüme vuran bir rüzgâr. Saçlarım uçuşuyor. Güneşin altında aşağı yukarı sallanarak parlayan kırıklarım çarpıyor gözüme. Yine de kuaföre gitmek aklımın ucundan dahi geçmiyor. Bir bahar sabahı sonuçta, gözlerimin altından Botanik Park’ı yalayan bir Ankara manzarası. Kulaklarımda Zeki Müren. Gözlerim eski Atakule’yi yenisine giydirmekle meşgul. İşte karşımda, çocukluğumun gölgesinde kalmış yeni Atakule!

Eski Atakule. Görseller, summa.com.tr’den alınmıştır.

Çocukluğumun Atakule’si

Çocukluğumun Atakule’si benim için ilahi bir yerdi diyebilirim. Kuleyle ne zaman tanıştık hatırlamıyorum. Hatırladığım, bir ritüel olarak Hoşdere’yi yokuş yukarı koşa koşa çıktığımız, Jose Marti Parkı’nda saatlerce oynadığımız ve eğer babaannemle dedem uygun görürse zıplayarak Atakule’ye gittiğimiz. Bazen içeriye girmeden sadece aşağıdan yukarı bakmak için, bazen de içeride vakit geçirmek için.

Babam ve amcam bizi Atakule’ye oyun oynamaya götürürdü. Hayatımda ilk defa oynadığım ama oynayamadığım oyunlar. Kardeşim ve benim boşa jeton harcadığımız gerekçesiyle jetonlarımıza el konur, babam ve amcam Dreamland’in keyfini çıkartırken Yağmur ve ben bacak kadar boylarımız, kıyafetlerimizi utanç içinde çekiştirerek onlara salça olmaya çalışsak da o anda görünmez iki çocuk oluverirdik. Belki de hayatımda ilk kez görmezden gelindiğim yerdir Atakule. Ne dersiniz?

İlk sinema deneyimim Atakule’de olmasa da oldukça uzun bir süre beyaz perdedeki tüm çocuk filmlerini buradan takip ettim. Halamın bir elinde ben, diğer elinde kardeşim; Hoşdere’deki evimizden çıkar, Atakule’ye giden yokuşu artık kocaman olduğumuz için büyük bir ağırbaşlılıkla tırmanırdık. Üst kata çıkar, biletlerimiz bir elimizde, diğer elimizde kolalarımız ve dünya üzerindeki belki de en güzel kokan patlamış mısırlar ile salona girerdik. En ön koltuktan film izlenmeyeceğini, Harry Potter ve Sırlar Odası’nı sadece en ön sırada kalan koltuklardan izledikten sonra öğrendiğim yer Atakule.

Eski Atakule’nin Son Yılları

Yıl 2007’ydi sanırım. Atakule’nin artık son zamanları. Ergenliğe girmişim, kimsede olmayan objeleri istiflemeye bayılıyorum. Atakule’nin en alt katında her şeyin ucuz olduğu bir dükkân var. Cam ve ayna kombinasyonu tuhaf biblolar, sert bir şekilde salladığım vakit kaleme dönüşen ilginç bir obje, çocukluk takıntım Ay Savaşçısı’nın oyuncakları, büyüklü küçüklü bir sürü kutu. İleriki yıllarda Brecht’in Üç Kuruşluk Roman’ını okuduğum vakit, hep bu dükkânın içi canlandı gözümde.

Yine ergenliğim zamanları, Atakule’nin giriş katında bir tane takı dükkânı, dükkânın kapısındaki neon tabelada yanlış hatırlamıyorsam “tarot” yazıyor. O dükkândan takı beğeniyorum kendime, babaannem oranın çok dandik takılar sattığı ve gereksiz bir şekilde pahalı olduğu iddiasında. Güç bela kendime pembe taşlı, çok güzel olduğunu düşündüğüm 5 liralık bir çift küpe aldırıyorum. 5 lira o zaman çok para. 5 lirayla en alt kattaki ucuzcudan birçok şey alınabilir. İki hafta sonra 5 liralık küpelerim paslanıyor. Babaannem görmesin diye saklıyorum. O küpeler hâlâ bende. Eski bir nikah şekeri kutusunun içinde, şifonyerimin en alt çekmecesinde. Babaannem görmesin.

Yeni Atakule oldukça şaşaalı. Mimarından değişiklik izni dahi almadan yenilenen, gözlerimin değdiği her zerresinde eskiyi arayıp durduğum yeni Atakule. Kurşun askerlerin size kapı tuttuğu, kalitesi dünya genelinde ispatlanmış pahalı mağazalarla bezeli, yataklı ve cep yakan bir sineması olan, en alt katındaki yeni eğlence dükkânı, eski yerinde olmayan Burger King’iyle yüzünüze değişimin kendine tezat olarak kalıcı tek şey olduğunu bir tokat gibi çarpan yeni Atakule. İlk hamburgerimi yediğim yerde, yeni nesil bir hamburgerciye oturup bir hamburger sipariş ediyorum. Arkadaşım günün şanslı içeceğini seçtiği için alkışlar eşliğinde masamıza gelen yemeğine gömülüyor, biraz mutlu biraz şaşkın. Hiç de fena değil ha? Yeni Atakule’de yeni anılar biriktiriyorum. Aklıma düşmeden olmuyor, kim bilir kaç çocuğun anıları arasında yer bulacak Atakule. Beni çok mutlu etmiştin diyorum kuleye, umarım başka çocukları da edersin. Kule çocuklara emanet!

Mekânın peşinde bir başka okuma için: Dört Kişi Parkta Çektirmişiz.

Çocukluğumun Gölgesinde: Yeni Atakule yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Luigi’s Ristorante Bar: Şehrin Yeni İtalyanı

Eliçe Kılıç — Sun, 10 Mar 2019 06:45:33 +0000

Alışveriş merkezlerinin içinde yemek yemeyi bir türlü sevemedim. Yemek katlarındaki aşırı kalabalık, sinema bileti kuyrukları, kata hüküm süren beklemiş yağ kokusu… Yemek katından sıyrılıp alışveriş merkezine yayılmış restoranlar ise fiyat performans olarak beni hep hayal kırıklığına uğrattı, onlardan da kaçındım. Atakule geri dönüşünü muhteşem gerçekleştirip yeniden Ankaralıların hafta sonu uğrak noktası haline geldi. Ben de soluğu orada aldım ve alışveriş merkezinde yemek yemeye bakış açımı değiştiren bir yer ile tanıştım: Luigi’s Ristorante Bar.

Şehrin en yeni İtalyan restoranı Luigi’s, girişinde masmavi bir kapının iki yanındaki porselen tabaklarla dolu vitrinle sizi karşılıyor. Restoran girişinin mağaza vitrini gibi olması ve ilk bakışta tabak çanak dükkanını andırmasını, alışveriş merkezinin içinde konumlanmış olmasına yorup merakla içeri giriyorum. Burası adeta bir müze! Dekorasyon mavi ve tonlarını en naif desenler ile kullanma odaklı, duvarlar ilginç portrelerle dolu. Sağınızda açık mutfak, pizza hamuruna domates sosunu sürüp rende peyniri serpiştiren şefler, solunuzda o yükseklikten bakıldığında uçsuz bucaksız görünen Ankara manzarası. Dış tarafta manzaraya nazır oturmak isterseniz rezervasyon şart gibi duruyor. Ben işimi şansa bırakmam derseniz içerisi için de önceden aramayı ihmal etmeyin.

Güzel bir masaya yerleştikten sonra sıra en heyecanlı kısma geliyor: İtalyan yemekleri ile kavuşmak! İtalyan mutfağı üzerine sayfalarca güzelleme yapabileceğim bir kültür benim için. Hal böyle olunca Türkiye’de İtalyan restoranları denemek beni hem heyecanlandırır hem de hayal kırıklığına uğrama endişesi ile tedirgin eder. Luigi’s, geleneksel İtalyan yemeklerine modern dokunuşlar yaparak yemekte lezzeti ve yaratıcılığı başarı ile bir araya getirmiş. Lezzet ve yaratıcılığı, sunumun farklılığı ile taçlandırmış. 3 farklı sosla servis ettikleri İtalyan klasik makarna çeşidi gnocchiyi çok beğendim. Pizza hamurunda İtalyan standardını yakalayamamış olsalar da lezzet beni tatmin etti.

3 soslu gnocchi

Restoran lezzetli yemeklerine ek olarak, isminin “bar” kısmının hakkını vererek, geniş bir içki yelpazesi sunuyor. Yemeğe gelmeseniz bile, kokteyllerini ve İtalyan şaraplarını denemek için bir akşam ayırmak pişman etmeyecektir.

Luigi’s beni lezzet ve sunum anlamında oldukça memnun etse de, fiyatlar ne yazık ki Ankara ortalamasından çok yüksekti. Ödenen hesaba değip değmeyeceği göreceli olmakla birlikte, müdavimi olunacak bir restoran olmaktan çok; özel günlerde uğrayıp hakkını vererek vakit geçirilecek bir yer bana kalırsa.

Siz de gidip denerseniz, şimdiden afiyet olsun!

İtalyan mutfağına doyamıyorum derseniz, Ankara’daki diğer alternatifler için bu yazımıza göz atabilirsiniz.

Luigi’s Ristorante Bar: Şehrin Yeni İtalyanı yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Şehrin Göbeğindeki Huzur Botanik Park

Deniz Akdemir — Mon, 11 Jul 2016 07:09:40 +0000

Çankaya’da oturduğumuz zamanlarda en yakın sinema Atakule’deydi bizim için. Her karne günü güzel bir animasyon seçilir, sinema sonrasında kalan harçlıklarla en alt kattaki oyun salonu ‘Dreamland’ da fişleri toplar küçük hediyeler alır geri eve dönerdik. Atakule’ye gelip giderken arkasına gizlenmiş, dibi görünmeyen bir park hep dikkatimi çekerdi ama hiç girmemiştim. Pek giren çıkanın görülmediği, korkutucu bir park olarak kalmış aklımda.

Yıllar sonra merakımdan bu parka gitmek için yola çıktım. Çankaya Caddesi ve Cinnah Caddesi arasındaki o park Ankara’nın Botanik Parkıydı. İçeri girdikçe fark ettim ki yalnız değilim. Etrafta birçok konsolosluk bulunmasından dolayı yabancı aileler tadını çıkartıyor buranın. Biraz daha aşağıda bulunan Seğmenler Parkına göre yaş ortalaması yüksek ama sessiz ve sakinliği arayanlar için ideal bir yer. Fotoğraf çekenlerin sayısı ise hayli fazla malum düğün zamanı.

65 bin m² bir alan üzerinde kurulu parkta; bir havuz, çocuk bahçesi ve şuan harabe durumda bir çiçek serası bulunuyor. Eskiden bu havuzun içinde büyük kırmızı balıkların olduğu, çiçek serasının ise rengarenk olduğuna dair söylentiler olsa da biz kaçırdık, elimizde olsa da düzeltebilsek.

Piknik masalarının aralarına Ankara’nın nadir çalınmayan heykelleri saklanmış bu güzel parka. Ben farkına geç vardım fakat bu gizli yeşilliğin keyfini çıkartanlar hayli çok. Toplu taşıma ile ulaşılabileceği gibi, araba ile gelenler için kenarında ücretsiz bir park yeri mevcut.

Düşünüldüğü gibi korkutucu olmayan Botanik Park, sessiz sakin vakit geçirmek isteyenler için Ankara’nın kıymetli parklarından birisi, bizden söylemesi…

Tekrar görüşünceye dek hoşça kalın!

Başlık Görseli: Ersan Atar / Instagram

Heykel Görseli: www.mehmetakinci.com.tr

Şehrin Göbeğindeki Huzur Botanik Park yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.