Güdül’de yapılan arkeolojik araştırmalar bölgeye, MÖ 2000’de Etiler’in, daha sonra Frigler’in hâkim olduğunu gösteriyor. Malazgirt Savaşıyla Anadolu Selçuklular ile Orta Asya’dan Anadolu’ya göç eden 24 oğuz boyundan birçoğu yerleşmiş. Kınık, Kayı ve Avşar boyları bunlardan birkaçı. Hatta bu isimlerde mahalleleri var Güdül’ün. Anadolu uygarlıkları giderken elbet kendilerinden izler bırakmış.
Görmek isteyenler için bunlardan birkaçını şöyle sıralayabilirim:

• Çağ Kasabasında bulunan Roma Tümülüsü,
• Kavaközü Köyü’nde bulunan Samutbeli Türbesi,
• Kirmir Çayı vadisindeki, Bizanslılardan kaldığı tahmin edilen kayalara oyularak yapılmış İn-önü Mağaraları.

Sorgun Yaylası

Sorgun kelimesinin anlamı; dalları sepet örmeye elverişli uzun yapraklı “sepetçi söğüdü”. Geçtiğimiz hafta sonu bu “sepetçi söğüdüne” kamp yapmak için gittik.(Size bunları taze bir kamp sever olarak yazıyorum. Eksiklerim, yanlışlarım olursa affedin.)

Yeşilöz Köyü mevkisinden Sorgun Yaylası’na ulaşılabiliyor. Yolu fazlaca keyifli, sağınız solunuz orman ve yayla evleri olunca yol çabucak bitiyor. Giderken Yeşilöz Köyü girişinde Çınaraltı Çay Evi’nde çay içip Akif Abi ile tanışın. Siz istemeden gölgesinde oturduğunuz 60 yıllık çınar ağacıyla fotoğrafınızı çekiyor. Annesinin yaptığı yaprak sarmalardan ikram ediyor. Akif Abi çok yardımsever, biz çok sevdik.

Sorgun Tabiat Parkı kamp alanına vardığımızda, deneyimli arkadaşlardan ayı görürsek tişörtümüzü kollarımıza kaldırıp bağırmamız gerektiğini öğrenirken, alanın tel örgüyle çevrili ve koruma altında olduğunu gördük. O an, hepimiz derin bir nefes aldık. Tel örgülerin içinde köpekler olmadığı için ayakkabılarınızı bıraktığınız yerde bulabiliyorsunuz. Dolayısıyla tedirgin edici herhangi bir sürprizle karşılaşmadık. Öyle ki, göl çevresinde sivrisinek dahi görmedik.

Kamp alanına en yakın market Sorgun Köyü içinde olduğundan alacaklarınızı önceden tedarik ederseniz avantajınıza olacaktır.

Doğa varsa yürüyüş vardır, fotoğraf vardır, huzur vardır.

Yürüyüş severler için göl çevresi 7 km, trekking severler için orman içinde 17 km’lik yürüyüş alanı birebir. Uzun yürüyüşü tavsiye ederim. Çünkü zaman zaman sizi Karadeniz’de hissettiren manzaralarla karşılaşacaksınız. Doğa fotoğrafçılarının da Sorgun Yaylasını; ormanını, göletini, yayla evlerini, gözlemeci teyzelerini seveceğine eminim. Yoga severleri de es geçmeyeceğim, matlarınızı serip kendinizi sessizliğe ve kuş cıvıltılarına bırakabileceğiniz yemyeşil düzlükler var. Gece, göl kenarındaki ahşap banklardan ayı, yıldızları ve ayın aydınlattığı gölü izlemek de çok keyifli.

Alternatif olarak ATV veya bisiklet kiralayıp göl çevresini ve ormanı gezebilirsiniz. Daha güzeli bu turu at ile de yapabilirsiniz. Hem de Ankara’daki at çiftliklerine oranla oldukça cüzi miktarlara. Gölde balık tutmak ise yasaklanmış.

Bölge özel güvenlikler tarafından korunuyor. Bu güvenlikler gece boyunca turluyor. Çok iç açıcı olmasa da ihtiyaçlarınızı karşılayabilecek kadar tuvaleti ve çeşmesi var. Kamp deneyimi edinmek isteyenler için hakikaten muhteşem bir başlangıç.

Bir tavsiye, bir rica;

Bir tavsiye: Giderken yanınıza kalın bir şeyler almayı unutmayın, malum rakım 1440 m.
Bir rica: Dönerken cam şişe, çöp ve toplanmış yakacaklarınızı (odun, kömür, kozalak vs.) lütfen bırakmayın.

Kapak görseli için Görkem Yeni‘ye çok teşekkürler.

<span class="reading-mode-buttons"></span>Ankara Çadır Kaçamakları: Sorgun Yaylası<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Hitit Güneşi’nin dairesel biçimi Güneş’i simgeler. Bazılarında ses çıkarması amacıyla çeşitli sallanan objeler bulunur. Kimilerinde kuş, kimilerinde ağaç, kimilerinde ise geyik vardır. Kuş ve ağaç üremenin, geyik ise barışın timsalidir. Tunçtan yapılan Hitit Güneşleri ahşap asaların üzerine takılıp dini törenlerde kullanılırdı. Tören sonunda ise kral mezarlarına hediye olarak bırakılırdı. Alacahöyük’te yapılan kazılarda çokça Hitit Güneşi örneği bulunmuştur. Bunlar Anadolu Medeniyetleri Müzesinde sergilenmektedir.

Anadolu’nun simgesi haline gelmiş bu Hitit Güneşlerinden birini de Ulus tarafından Kızılay’a giriş yaptığınızda görebilirsiniz. Sanırım göreceğiniz en büyük Hitit Güneşi budur. Eser 1978’de heykeltıraş Nusret Suman tarafından yapılmıştır. Barışı simgeleyen geyiklerinin yanından 39 yıldır Ankara’nın en yoğun trafiği akar. Kimimiz dönüp bakarız, kimimiz merak ederiz, belki de çoğumuz bilmeyiz hikayesini. Ama Hitit Güneşi anıtını bir vincin ucunda gördüğümüz zaman midemizde bir ekşime, kafamızda bir “Neden?” oluşacaktır.

Sıhhıye’de bulunan Hitit Güneşi Anıtı 4250 yıllık Hatti eserinin bir kopyasıdır. 1973 yılında dönemin Belediye Başkanı Vedat Dalokay tarafından şehrin sembolü yapılmıştır.

Esere, İslam Öncesi ve Anadolu’da yaşayan Türk Devletleri öncesi bir dönemin simgesi olduğu için birtakım çevrelerce karşı çıkılmıştır. İdeolojik çatışmaların öznesi olmuştur ve olmaya da ne yazık ki devam etmektedir. Bu zorlu tartışmaların sonunda nihayet tamamlanmış ve 15 Ağustos 1978 günü açılmıştır. Esere bir acıklı hikaye de sanatçısı Nusret Sulman tarafından eklenmiştir. Nusret Suman 15 Ağustos 1978 günü İstanbul’dan Ankara’ya açılış için gelirken İzmit yakınlarda aracı kaza yapmış ve bu kazada hayatını kaybetmiştir.

Hitit güneşi, 1995 yılına kadar da Ankara Büyükşehir Belediyesinin simgesi olmuştur. 1995 yılında belediye meclisinde alınan kararla simge değiştirilmiştir. Anıtın çevresi ise zamanla yollarla çevrilmiştir. Düşünüyorum da parkın içinde insanların fotoğraf çektirebileceği bir konumda olsa ne kadar güzel olurdu.

Theodore Zeldin İnsanlığın Mahrem Tarihi kitabında kısaca şöyle der:

“Modern botaniğe göre kökler besini içeri almayı sağlayan kanallardan öte bir şeydir, çünkü aynı zamanda hormon üretirler. Kendimizi bitkilerle karşılaştıracak olursak köklerin sürekliliği sağlamaktan başka bir işlevi olmadığı varsayamayız. Ama solunumu yapan ve bitkiye hayat veren şey yapraklardır.”

Hitit Güneşi Anıtının da kökleri Alacahöyük ise yaprakları Ankara’dır.

<span class="reading-mode-buttons"></span>Hattilerden Ankaralılara 4250 Yıllık Bir Simge: Hitit Güneşi<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Kısaca CSO Binası

Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası binası, 154 bin metrekarelik arazi üzerinde 5 bloktan oluşuyor. 2500 kişilik büyük salon, 1000 kişilik küçük salon, 1500 kişi kapasiteli fuaye, sanatçı çalışma binası, koro çalışma ve idare binası ile kapalı garaj yapısını içeriyor. Salonların biçimi küre şeklinde ve bu şekli verebilmek için günlük hayatta pek rastlamadığımız bir yöntem kullanıldı. Meslekten doğru bir refleksle bu yöntemi anlatmak için bu yazıya başladım. Fakat araştırma yaparken yapının Ankara’daki konumunun seçimi ile proje oluşum sürecinin de ilgi çekici olduğunu fark ettim. Tüm bunları harmanlamak istedim.

Fiziksel ve Görsel Aks

1992 yılında, AKM CSO Konser Salonu ve Koro Binaları Mimari Yarışması ilan edildi. Yarışmaya 46 adet proje katıldı. Kazanan ise Uygur Mimarlık idi. Yapı, Anıtkabir ve Ankara Kalesi ile aynı aks yani; aynı doğru üzerine oturtuldu. Projenin mimarları Sema Uygur ve Özcan Uygur; Atatürk’ü “gelecek” olarak gördükleri için, geçmiş ve gelecek arasında bir es olarak görmüşler yapıyı. Bizlere, bu şehirde bir durak bırakmayı amaçlamışlar. Yapıya bir zaman biçmemişler ve “eskimeyen”, şehrin simgesi niteliğinde bir yapı olsun istemişler. Dolayısıyla yapının projelendirilmesi uzun emekler sonucu ortaya çıkmış. Yapının bulunduğu diğer aks ise Adliye ile Gençlik Parkı aksı yani; müzik yolu. Bu şekilde hem bir görsel hem de bir fiziksel aksa sahip olmuş. Anıtkabir’i gören tek açık alana kondurularak, yarışma şartnamesi de yerine getirilmiş. Böylece kentin hikayesinde yeni bir paragraf açmış.

Balon Kalıp

1997 yılında yapımına başlanıyor. Konser Salonları, pnömatik balon kalıp sistemiyle yapılıyor. Pnömatik balon kalıp adında da geçtiği gibi, gerçekten balon gibi şişirilerek içeriden betonarme işlerin yapılmasını sağlıyor. Böylece büyük hacimler, kolon ve kirişler olmadan elde edilebiliyor. Büyük salonun şişmesi 3 saat, küçük salon şişmesi ise 1,5 saat sürmüş. Beton katmanlar halinde püskürtülerek yapılmış ve her katmanda ayrı demir donatı yerleştirilmiş. Böylece büyük salonda beton kalınlığı 60 cm küçük salonda 38 cm genişliğe ulaşılmış. Oldukça emek ve sabır isteyen bu iş büyük uğraşlar sonucu tamamlanmış. Hatta mobil vinç kalıp şişirmeden önce zemine yerleştirilmiş ve içeride çalışması sağlanmış.

AKM CSO Konser Salonu’nun 25 yıldır yapımı zaman zaman ivmelenerek zaman zaman ara verilerek sürüp gidiyor. Ne yazık ki tamamlanamadı. Umarım sahiplenilerek bir an önce tamamlanır. İnsanı insan yapan üretimlere bir yenisi daha eklenir. Ankara’ya bir renk getirir, biz de bu rengi sonsuzca dilediğimiz gibi paylaşabiliriz.

Sanat ile hoşça kalın,

Pnömatik balon kalıp imalatını merak edenler için:

Kaynakça

www.arkitera.com
www.mesaholding.com.tr
www.protamuhendislik.com.tr

<span class="reading-mode-buttons"></span>CSO: 1992 Yılından Süregelen Bir Serüven<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

“Dışarı mı çıksak?” cümlesiyle başlayıp, “Ama alışveriş merkezine gitmeyelim” cümleleriyle gelişen konuşmaların sonu Eymir’de bitmeli. Doğa yürüyüşlerini, balık tutmayı, temiz havayı sevenler için oldukça elverişli.  Çam kokularıyla, köpekleri, kuşları, balıkları hatta son yıllarda kurulan at çiftliğiyle şehir merkezine yarım saat uzaklıkta bir doğal yaşam alanı.

ODTÜ arazisi içinde bulunuyor ve özenle korunuyor. 1960’lı yıllardaki ODTÜ rektörü Kemal Kurdaş’ın özel çabalarıyla yeşillendirilip, Ankaralılara miras bırakılıyor. 160 kuş türüne ev sahipliği yapıyor. Sessizce akan bir “Barış Çeşmesi” bile var. Gitmek isterseniz, buradan ulaşabilirsiniz.

4 mevsim ayrı bir güzelliği var buranın.

Kar altında ve göl donmuşken kısa bir yürüyüş yapabilirsiniz. Kış şartlarında yaşam mücadelesi veren hayvanlara artan yemeklerinizi verebilir ya da bir paket mama satın alıp dağıtabilirsiniz. Ama manzaranın büyüsüne kapılıp çantanızı ortalıkta bırakmayın, ilk kapkaççınız aç bir köpek olabilir. Tecrübeyle sabit. Yürüyüşünüz sonrası üşürseniz (ki kuvvetle muhtemel) Orfoz’da sobanın yanına oturup, kendinize göle nazır güzel bir çay ısmarlayabilirsiniz.

Yazın sabah birazcık erken kalkarsanız ilk işiniz spor ayakkabılarınızı giymek ve sonu Eymir’e çıkan bir yola koyulmak. Göl çevresinde bir tam tur yaklaşık 12-13 km. Yürümeyi seviyorsanız gerçekten kolay bir parkur. Yürüyüş sırasında tanımadığınız insanlar size “Günaydın” derse ‘acaba nereden tanıyordum’ diye düşünmeyin. Çünkü buranın çok güzel bir “Günaydınlaşma” geleneği var.  Turunuzu bitirdikten sonra Yelkenci Büfe’nin mercimekli gözlemesini tavsiye ederim. 12 km’nin boşa gitmesini istemezseniz kahvaltı tabağı da oldukça doyurucu.

İlkbahar canım ilkbahar! Herkese yaşam enerjisi sunan ılık güneş içimizi kıpır kıpır ederken, ilkbaharda yapılacak en güzel şey, bence bisiklet turudur. Hafta sonu içeriye araç alınmıyor, hafta içi yalnızca ODTÜ kimliği olanlar araçlarıyla girebiliyor. Bu sayede stressiz bir şekilde ve keyifle bisikletinizi sürebilirsiniz. Dilerseniz at çiftliğinde zaman geçirebilirsiniz. Romantizm severler kayık kiralayıp gölde açılabilir. (Şu an yapılabildiğinden emin değilim ama birkaç sene evvel yapılabiliyordu. Yine de yazmak istedim, sizin için hayal kırıklığı olursa, umutlandırdığım için affedin.)

Sarıdan kırmızıya sonbaharın tüm renklerini bu ormandan izleyebilirsiniz. Biraz daha dingin olur bu mevsimde Eymir. Sarı çınar ağacı yaprakları üzerinden yürüyüp fotoğraf çekebilir veya balık tutabilirsiniz. Şanslıysanız ODTÜ kürek takımının antrenmanlarını izleyebilirsiniz.

Eymir, Ankara’da yapılaşmaya açılmayan tek vadi. Arazinin yıllardır süren bir mücadelesi var bu konuda; ODTÜ’den alınıp imara açılmaya çalışılıyor. Tüm mezunlarıyla ODTÜ ve sivil toplum kuruluşları ise bu çabaya karşı mücadele veriyor.

Eymir Gölü rant alanı olmasın. Şantiye olmasın. Betonlaşmasın. Hayvanlarıyla, kayıklarıyla, sazıyla, yeşiliyle Eymir kalsın. Nefes alsın, nefes aldırsın.

Doğayı sevelim, Eymirimizi koruyalım.

Ankara’nın diğer doğal güzelliklerini keşfetmek için: Fotoğraf Makinelerini Kapın, Ankara’nın Doğal Güzelliklerini Keşfediyoruz!

<span class="reading-mode-buttons"></span>Şehirde Bir Pazar: Eymir Gölü<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

“İnsanlar hep aynı gözle bakmamışlardır dünyaya”

Konu sanat olduğunda çoğumuzun eskittiği bir tartışma “sanat ne içindir?” Toplum için midir, ifade aracı mıdır yoksa bir “için” olmak zorunda mıdır? Hepsini bir kenara bırakıp, olmakta olan mıdır? “Sanat bir fikri, düşünceyi, duyguyu aktarımın bir aracı olarak düşünüldüğünde, öncelikli olarak sanatçının kendi yaşantısıyla kurduğu diyalektik ilişki içerisinde etrafına nasıl yaklaştığı ile bağlantılıdır”, diyor Tanzer Arığ. İnsanın dünya üzerindeki gerçeklik algısının sosyal, kültürel, teknolojik, bilimsel vb. alanlardaki gelişmelerle paralel olduğunu söylüyor. Wölffin’in “insanlar hep aynı gözle bakmamışlardır dünyaya” söyleminde de belirttiği üzere, her dönem insanın dünyaya başka bir gözle baktığını, değişen dünyanın değişen gerçeklik algısıyla birlikte ona yönelttiği bakışının da değiştiğini ifade ederken, çalışmalarında da dönemsel olarak farklı biçimsel arayışlar ve sembolik figürler öne çıkardığını belirtiyor.

Sanatçı, çalışmalarını yaşadığı olaylardan, çevresinden ve benzeri birçok argümandan faydalanarak gerçekleştiriyor ve bireysel bir ifadenin aracı olarak ele aldığını söylüyor.

Yurt içi ve yurt dışında kamusal alanlarda yer alan çalışmaları bulunuyor.

• Ulucanlar Cezaevi Müzesi önünde, 2008 yılında gerçekleştirdiği “Yolculuk” isimli çalışma,
• Ankara Üniversitesi Cebeci kampüsünde yer alan “Bavullarım” isimli çalışma,
• Hacettepe Üniversitesi Beytepe Kampüsünde yer alan “yolcu”,
• Bolu’da gerçekleştirdiği “Sütun”,
• Çek Cumhuriyetinde gerçekleştirdiği “Evler” adlı çalışması ise 2011 yılına ait Hradec Kralove Meydanında bulunuyor. Bunun gibi birçok eseri kamusal alanlarda sergilenmekte.

Sanatçı, bu çalışmalar bulundukları şehrin kültürel belleğine katkı sağlaması açısından kendisi için olduğu kadar kent ve yaşayanları için de önemli olduğunu da belirtiyor.

Gaston Bachelard’ın da belirttiği gibi ev “hem beden, hem de ruhtur”

Tanzer Arığ, Bir varmış bir yokmuş sergisiyle ilgili,

“Bir varmış bir yokmuş” aslında benim geçmişim ve bugün üzerinden kurduğum bağın bir göstergesi. Serginin çıkış noktası yakın zamanda art arda kaybettiğim annem ve babamla birlikte gelişmeye başladı; bellek, düş, anılar gibi farklı kavramların ele alındığı sergide bunların korunduğu saklandığı yer olan “ev” üzerinden bir anlatım hedeflendi. Gaston Bachelard’ın da belirttiği gibi ev “hem beden, hem de ruhtur”. Geçmiş ve bugün arasında kurduğu bağ ile içerisinde yaşamın sürdürüldüğü bir örtü olmanın ötesinde, belleğe uzanan, neyin gerçek olup olmadığını sorgulamamıza neden olan metafiziksel bir yapı olarak “ev” serginin temelini oluşturdu.” diyor.

“Hepsi çocukluğumun birer tanığı, geçmişin bir ifadesinden çok bizatihi kendisi.”

Serginin bir bütün olarak ele alınması gerektiğini belirten sanatçı kimi çalışmalarla diğerlerinden farklı bir bağ kurulabildiğini söylüyor. “Bir varmış bir yokmuş” sergisinden “Biz” adlı çalışmasıyla daha farklı bir bağ kurmuş. Bu çalışmadaki oyuncaklar çocukken oynadığı oyuncaklarmış ve onları geçmişinin birer tanığı hatta geçmişin kendisi olarak tanımlıyor.

“Annem ve Ben”

İlk defa bir sergisinde eski fotoğraflardan yararlanan Tanzer Arığ “Annem ve Ben”, “Duvar Resmi” gibi fotoğraflı çalışmalarını birer belge, geçmişin dondurulmuş anları olarak görüyor ve bu anlarını çalışmalarıyla kalıcı kılmayı amaçlamış.

Kent estetiği söz konusu olduğunda heykel ve anıtların etkisi elbette yadsınamaz. Ankara’da doğup büyüyen ve yaşantısını bu kentte sürdüren sanatçıya kent estetiği için heykel sanatının etkisini sorduğumda ise bana Atatürk ve Cumhuriyet anıtları ile heykelin, kent estetiği ve toplumla buluşmaya başladığını söyleyerek devam etti.

“Ankara’da Cumhuriyetin ilk yılları ile birlikte heykel, kent estetiği ve toplumla buluşmaya başladı diyebiliriz. Bu buluşma daha çok anıtlar bağlamında gerçekleşirken Atatürk ve Cumhuriyet anıtları bunda önemli bir yer tutuyor, yakın zamana kadar da heykel dediğimizde toplumda daha çok bunlar akla geliyordu ancak bu algı yavaş yavaş da olsa kırılmaya başladı, artık daha farklı çalışmalarla da karşılaşmak mümkün, tabi bundan kastım kesinlikle fincan, robot, kedi vs gibi “şeyler” değil, çağın dinamiklerine uygun yapılmış çalışmalar. “

Ankara için ne yapmalı?

Ankara estetiği için görüşü ise bolca zamanın ve iyi bir planlamanın gerektiği yönünde.

“Bütün bunlara rağmen doğup, büyüdüğüm ve yaşantımı sürdürdüğüm kent olarak Ankara belleğimin, hatıralarımın mekânıdır. “ diyor.

Ankara kent estetiği açısından bakılırsa Avrupa’daki birçok başkente göre sınıfta kalmış durumda desek yanlış bir söylemde bulunmuş olmayız, özellikle etrafını estetik açıdan daha duyarlı şekilde gözlemleyen biri olarak çarpık yapılaşma, kimliksiz binalar, estetikten uzak sokaklar, parklar ve kent imgesini oluşturan daha birçok ögenin zevksizliği beni de birçok insan gibi rahatsız etmekte. Peki, biz bunu nasıl değiştirebiliriz? diye kendime sorduğumda önümüzde uzun bir süreç olduğu gerçeğini ortaya koyuyor, bir kent ve onun kimliğini oluşturmak öyle birkaç yılda olacak bir şey değil malumunuz. Öncelikle iyi bir planlama gerektiriyor, mesela bir meydanımız yok aslında. Adı var kendisi yok; mesela Kızılay Meydanı bir meydan değil aslında çünkü yaya öncelikli değil araç öncelikli bir yer. Ulus Meydanı, Tandoğan Meydanı da aynı şekilde. Halbuki meydan dediğimiz kavram “geniş alan” anlamına geliyor, Ankara’da böyle bir alandan bahsetmemiz pek de mümkün değil. Örneğin bir başka sorun da şehir merkezi başta olmak üzere gelişigüzel yerleştirilmiş reklam panoları, tabelalar… O kadar şuursuzca yerleştiriliyorlar ki görüntü kirliliğinden başka bir şeye yaramıyorlar. Mesela Atatürk Bulvarına çıkıp kafanızı yukarı kaldırıp baktığınızda üzerinize düşecek gibi duran eskimiş, estetikten uzak, zevksiz, kaba tabelaları görüyorsunuz, şehrin aydınlatmaları zevksiz ve özensiz, kaldırımları keza öyle, işte bütün bu ve benzeri şeyleri değiştirmeden, düzeltmeden bir kent estetiğinden bahsetmek pek de olası görülmüyor. Bütün bunlara rağmen doğup, büyüdüğüm ve yaşantımı sürdürdüğüm kent olarak Ankara belleğimin, hatıralarımın mekânıdır.

Tanzer Arığ’a teşekkürlerimle,

Kaynakça

http://tanzerarig.blogspot.com.tr/

Yazar: Ezgi Çimen

<Bu yazı lavarla.com için hazırlanmıştır, tüm hakları Lavarla’ya aittir.>

<span class="reading-mode-buttons"></span>Tanzer Arığ: Bir Ankara Sanatçısı<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.