Nil Koza, Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı sitesinin yazarı.

Sahne 367, Şehrin Dumanı Üzerinde Sahnesi

Nil Koza — Wed, 31 Oct 2018 05:59:30 +0000

Maceraları onlar daha öğrenciyken başlayan Sahne 367, Ankara’ya yepyeni bir soluk kazandırmak için perdelerini açtı. “Tiyatrocu olmamız Ankara’yla olan ilişkimizi değil, Ankaralı olmamız tiyatroyla olan ilişkimizi etkiliyor; çünkü hepimiz yaşadığımız şeylerden besleniyoruz,” diyen 4 arkadaşın hikayesini ve şehirle olan ilişkilerini bir de onlardan dinleyelim.

Sizi takip edenler hikayenizin 367 numaralı sınıfta başladığını biliyor fakat bir de sizden dinleyelim. Nasıl başladı bu macera?
Aslında maceranın daha biz öğrenciyken başladığını söyleyebiliriz. Kafamızda hep mezun olduktan sonra kendi istediğimiz tiyatroyu yapma isteği ve düşüncesi vardı. Okulda temel oyunculuk eğitimimizi aldığımız ve en çok vakit geçirdiğimiz yer olan 367 numaralı sınıf da bu hayallere ev sahipliği yaptı. Biz de bu hayali gerçekleştirdikten sonra bu heyecanı bizimle paylaşan mekânın ismini gittiğimiz her yere taşımak istedik.

367 numaralı sınıf

Tiyatro çocukluk rüyanız mıydı?
Faysal: Ben zaten çok küçük yaşlarda oyuncu olmaya karar vermiştim. Benim için bir rüyadan daha somut bir şeydi. Bir hedefti. İşin rüya kısmına gelecek olursak, bu meslekte çok başarılı olmak, gezici bir kumpanyayla (Sahne 367) ortaya çıkardığımız eserleri önce kendi şehrimizde, sonra Anadolu’da sonra da dünyanın farklı yerlerinde sergilemek diyebilirim.
Alper: Ben tiyatroyla çok geç tanıştım aslında. O yüzden benim için bir çocukluk rüyası değildi ama tanıştıktan sonra benim için vazgeçilmez bir şeye dönüştü. İşimi gerçekten çok seviyorum ve layığıyla yapabilmek için elimden geleni yapıyorum. Umarım biz de bir gün istediğimiz tiyatroyu yapabilmek için her türlü imkana erişebiliriz. Bu da benim rüyam.

Yer çekimini kaybeden günümüz kentleriyle biz insanlar arasındaki ilişkinin gerilimli seyrine kendimizi kaptırdığımız şu günlerde yavaş yavaş üretkenliğimizi kaybediyor; boşluklarda savruluyoruz. Bu süreçte Ankara’yla aranızda nasıl bir ilişki var? Tiyatrocu olmanız Ankara’yla olan ilişkinizi nasıl etkiliyor?
Biz hepimiz Ankaralı olduğumuz için aslında şehirle aramızda çok özel bir bağ var. Burası bizim evimiz. O yüzden tiyatrocu olmamız Ankara’yla olan ilişkimizi değil, Ankaralı olmamız tiyatroyla olan ilişkimizi etkiliyor. Çünkü hepimiz yaşadığımız şeylerden besleniyoruz.

Ankara bürokrasi kokan sokaklarına inat hep sağlam tiyatro severlere sahip bir kent oldu. Bu durum hakkında ne düşünüyorsunuz? Hâlâ öyle mi?
Ankara’da gerçekten sağlam bir tiyatro kültürü olduğunu söyleyebiliriz. Ama seyircinin tercihi genelde Devlet Tiyatrosu’ndan yana oluyor. Ama bunun günümüz dünyasında Devlet Tiyatrosu’nun tekelinde olmaması gerekir. Tabii ki bunun en önemli sebebi de Ankara’daki özel tiyatro sayısının çok az olması. Sanatta çok seslilik adına özel tiyatro kültürünün de Ankara’da yaygınlaşması gerekiyor. Bu kültürü geliştirecek olanlar da bizleriz.

Lavarla’da kent kültürüne, kentli olmaya ve şehrin bilinmeyenlerine dair paylaşımlar yapmaya çalışıyoruz. Görüyoruz ki şehirde vakit geçirmeyi sevdiğimiz manzaralar gitgide sırrını yitirmeye başlıyor. Sizlerin de aynı şekilde düşündüğü manzaralar, mekânlar var mı?
Böyle bir soruda ilk akla gelen Seymenler Parkı oluyor. Tabii ki insanlar şehirde nefes alınacak fazla yer kalmadığı için kalan birkaç yerde vakit geçirmek istiyorlar. Ancak çocukluğumuzda huzur bulduğumuz, sakin ve ferah bir mekân olan Seğmenler Parkı’nın devamlı olarak adım atılamayacak bir kalabalığa ev sahipliği ediyor olması biraz üzücü. Keşke Ankaralıların tek eğlencesi alışveriş merkezleri ve bir avuç park olmasa.

En son sahnelediğiniz Edith Piaf’ın hayatından kesitleri bugüne taşıyarak günümüze dair adeta bir durum sorgulaması yapan Madam’ı Ankara seyircisi nasıl buldu?
Şimdiye kadar oyunla ilgili hep güzel tepkiler aldık. Daha sezonun başındayız ve umuyoruz ki “Madam” mümkün olduğunca fazla seyirciye ulaşır.

Bizleri bu sezon Sahne 367’de neler bekliyor?
Şu an üzerinde çalıştığımız bir proje var. Kasım ayında sahnelemeye başlayacağız. Bunun dışında bu yıl içerisinde mümkün olduğunca fazla projeye imza atmak ya da ev sahipliği yapmak istiyoruz. Bir yandan da yurtdışı ve yurtiçinden farklı eğitmenlerle workshoplar düzenleyeceğiz.

Ankara seyircisine söylemek istediğiniz bir şeyler var mı?
Yeni kurulan bir tiyatro olarak seyircinin desteğine çok ihtiyacımız var. Onları kaliteli işlerle buluşturmak istiyoruz. Bu kumpanyanın sadece bizim değil herkesin tiyatrosu olmasını istiyoruz. Seyircinin burayı sahiplenmesi bizim için en büyük ödül olacaktır.

Bize zaman ayırdığınız için çok teşekkür ederiz…

Takip etmek isterseniz:
www.sahne367.com
Instagram
Facebook

Sahne 367, Şehrin Dumanı Üzerinde Sahnesi yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

90’larda Ankara’da Çocuk Olmak

Nil Koza — Thu, 10 Aug 2017 08:15:33 +0000

90’larda çocuk olmak hemen hemen her çocuk için ne kadar değerli ise bu çocukluğu Ankara’da geçirmiş olmak daha da değerlidir. 95 Ankara doğumluyum… Listenin bir kısmını 90’ların yarısında geçirdiğim 5 yıllık çocukluk anılarımın bıraktıklarından yola çıkarak derlemeye çalıştım. Geriye kalan, yetişemediğim ve kaçırdıklarımı ise o meşhur 10 yıl boyunca çocukluklarını Ankara’da doya doya yaşamış arkadaşlarımdan dinlerken kimi zaman hayallere daldım kimi zamansa erken evlenmelerine rağmen beni geç kucaklarına alan aileme sitemle geçirdim.

Ankara’da geçen çocukluğunuza dair kendi unutamadıklarınız varsa lütfen yorum olarak bırakmayı unutmayın.

Sokak oyunları ve evlerdeki oyuncaklarla büyümeye başlamış bir nesil için Atakule’deki Dream Land büyülü bir dünyaya açılan kapı gibiydi.

Dream Land çıkışı ya Pizza Hut’ın günümüz ile alakası olmayan pizzasının şimdilerde özlediğimiz lezzeti ya da meşhur Atakule Kumpircileri biz oynamaktan acıkan çocuklar için en güzel seçeneklerdi.

90’larda Ankara dışından misafir geldi mi birçok kimse için ilk durak Anıtkabir ziyaretiydi. Aslanlı Yol’da fotoğraflar çekilir, misafirler şehirlerine döndükleri zaman gururla anlatırlardı.

Hafta sonları Hayvanat Bahçesine, sonrasında Atatürk Orman Çiftliği’ne gidip taptaze süt içip dondurma yemek 90’lar çocuklarının vazgeçilmez lezzetlerindendi.

Çocukluğu sokaklarda geçmiş bir nesil için nüfus sayımları çok zor geçerdi… O gün evden sayım işlemi bitse bile çıkılmazdı, bugünler memur gelse de sokağa çıkıp oyun oynasak beklentisiyle geçerdi.

Şimdilerde tabelalarına bakarak hasret giderdiğimiz Kavaklıdere ve Akün Sinemaları 90’lar çocuklarının sinema salonu tercihlerinde ilk sıralardaydı.

http://yavuziscen.blogspot.com.tr

Gençlik Parkı o devasa rengârenk ışıklı oyuncakları ile hafta sonları ve karne aldıktan sonra biz çocuklar için en güzel ödüllerden biriydi.

Bazı çocuklar içinse lunapark Demet Parkı’ydı.

Kütahya Porselen’in yaptırdığı devasa sürahi şeklindeki havuz… Hangimiz bakıp onlarca anlam yüklemedik ki…

Kuğulu Park’ın çitsiz olup biz çocukların kimi zaman içine düştüğü zamanlardı. O şanslı çocuklardan biri de bendim. Ne yazık ki şimdiki neslin kuğular ve ördeklerle yanlışlıkla da olsa yüzme şansı kalmadı.

Ankara Sirki 90’larda çocuk olan nesil için tatillerin alternatif eğlencelerinden biriydi. Sosyal medyanın olmayışı ve sirklerdeki koşulları bilmeyişimiz bizleri henüz sirk gerçekleriyle yüzleştirmemişti.

Ahlatlıbel’in ilk açıldığı zamanlarda ailece yapılan ziyaretlerde yanındaki Ankara Golf Kulübü’nden golf topu çalmak çocukluğumuzun eğlenceleri arasındaydı.

Bitmeyen Kızılay binası inşaatı… Birçok soru işaretini de beraberinde getiriyordu: Acaba ne olacak? Yıkacaklar mı? Biter mi ki seneye? Bitince ne olacakmış?…

Sadece Kızılay binası değil, metro inşaatının da bitmesi için beklenen yıllardı. İlk defa Ankara’da çocukken metroya ya da Ankaray’a binenler için “tren” farklı bir anlam taşımaktaydı.

Kaynak: Hürriyet

90’larda Ankara’da Çocuk Olmak yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Şehrin İlk Kaktüs Kafesi Açıldı!

Nil Koza — Tue, 24 Jan 2017 13:09:18 +0000

Son zamanların en popüler bitkisi kaktüs namı diğer succulent sonunda Amelie’s Garden ile bizim şehrimize de geldi. Hırvatistan’da başlayıp Ankara’da devam eden uzun soluklu bir hikayenin yeni duraklarından biri olan Kavaklıdere’deki mekan, Eylem Hanım, Emel Hanım ve Ferhat Bey’in göz bebeği olmasının dışında mutfaktaki yiyeceklerin yaratıcılarıdan, sanatçı, tasarımcı ve mimara kadar birçok gizli kahramanın da izlerini taşıyor.

Başçavuş Sokak’taki 40 yıllık bir apartmanın teras katında, yurtdışında gördükleri bir Succulente yönelik ilgi 1,5 senede yüzlerce Succulent’in terası doldurduğu bir tutkuya dönüşüyor. Üzerine bir de estetik kaygılar eklenmeye başladığında Succulentlerin içinde kendilerini göstereceği seramikler de evde yapılmaya başlanıyor.

Son zamanlarda kaktüslerinin eve sığamamasıyla birlikte çözüm arayışlarına başlayan ekibin kaktüs dışındaki bir diğer tutukularıysa kahve. Dünyanın dört bir köşesinden gelen kahve çekirdeklerinin kokusunun doldurduğu terasta bu tutkular birleşince Amelie’s Garden da böylece kendini tanımlamaya başlıyor.

Amelie’s Garden Pop-Up-La’da

Kafe öncesi bizim düzenlediğimiz Ankara’nın ilk gezgin ve tasarımcı dostu tasarım pazarı Pop-Up-La dışında Ayrancı Antika Pazarı, Cermodern Tasarım Pazarı ve Neva Palas Tasarım Pazarı’nda da yer alıyorlar.

İsimlerinin nereden geldiğini sorduğumuzda ise tahminimizden çok daha güzel bir hikaye ile karşılaşıyoruz. Ferhat Bey eşi Emel Hanımı ünlü film Amelié’deki Amelié karakterine benzetiyor. Amelie’nin hem isim hem de görünüş açısından Emel’e benzerliği nedeniyle Emel Hanım’ın terası da mekan da Amelie’s Garden’a dönüşüyor.

Gelelim kafede bizleri nelerin beklediğine. Özellikle belirtmeliyiz ki yeni olmalarına rağmen çeşitler şimdiden epey tatmin edici. Kahve olarak 3. nesil demlemeleri kullanılıyor. Kahvenin yanı sıra mis kokulu bitki çayları da mevcut. Gittiğimizde çaylardan birçoğu bitmişti, umarız sevilen çaylarının stoklarını hep korurlar.

Ev yapımı tatlılardan incirli ve balkabaklı cheesecake denenmesi gereken lezzetlerden. Genelde kafelerde menüde çok çorbaya rastlamayız fakat Amelie’s Garden’da mevcut. Keçi peynirli balkabağı çorbaları şimdilik şehirde ilk gibi gözüküyor.

Ayrıca Mama’s Bojniak’ın Boşnak Börekleri’nin yanında günlük yapılmış ev yapımı çörek ve poğaçaları da bulmak mümkün.

Menüde sağlıklı detoks ve vegan ürünler de var. ColdFusion markası’nın salataları, soğuk sıkım sebze ve meyve suları, chia puddingi ve atıştırmalıkları da menüde yer alan lezzetler arasında.

Mekanda şuan 200 çeşit succulent türü bitki bulunuyor. Bitkilerin yanı sıra çeşitli tasarımcıların ürünlerini de bulmak mümkün. İlerleyen zamanlarda kaktüs dikimi ve bakımıyla ilgili atölyeler de düzenleyeceklerini söyleyen Ferhat Bey, bize evlerde kaktüs bakımının ipuçlarını da veriyor:

Unutmadan ekleyelim, Amelie’s Garden hafta içi her sabah 7 buçukta kapılarını açıyor. İşe giderken yolunuzun üstü ise taze kahveleri eşliğinde güne başlamanızı tavsiye ederiz.

Adres: Şili Meydanı Güneş Sokak No:3/A Güvenevler (Kuğulu Park’ın Ayrancı’ya doğru 100 metre üstü diyelim)

————————

Fotoğraflar için Işıl’a kucak dolusu sevgiler

Şehrin İlk Kaktüs Kafesi Açıldı! yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Ankara’ya Yeni Bir Soluk: Haze Daze

Nil Koza — Fri, 25 Nov 2016 08:28:44 +0000

Haze Daze kahve, elektronik müzik ve dövme konseptini Ankara’da bir arada sunan ilk mekan. İki arkadaşın farklı mekanlarda çalıştıktan sonra bir araya gelip hem kendi mekanlarını açmak hem de kendi tarzlarını yansıtmak istemesiyle hayata geçmiş.

Yazılarımdan da bildiğiniz üzere mekan yazmaktan ziyade onlar ile röportaj yapıp hikayelerini dinlemek, sürecin bir parçası olmak daha çok hoşuma gidiyor; fakat bu sefer değişiklik yapıp Ankara için yepyeni konseptte bir kahveciyi sizlerle buluşturmak istedim.

Haze Daze artık her Ankaralının en az bir kez tattığı, bazılarımızın ise damak tadının yavaş yavaş oturmaya başladığı 3. nesil kahve demleme yöntemlerini kullanıyor. Kahve çeşitleri açsından şimdilik biraz eksik; fakat ilerleyen günlerde geliştireceklerini söylediler.

Menülerinde kahve dışında vegan dostu ürünler, detokslar, smoothieler, ev yapımı tatlılar ve sandviçler de var. Tatlı çeşitleri çok değil ama olanlar da gerçekten lezzetli. Taze smoothieleri ve kendi elleriyle yaptıkları avokadolu brownie ise menülerinin vazgeçilmezi.

Mekana ilk girdiğinizde sizi nostaljik bir köşe karşılıyor. Babaanne koltukları, antika objeler ve kitaplar… Herkesten uzakta tek başınıza kahvenizi yudumlayıp uzaklaşmak istediğinizde imdadınıza yetişiyorlar ama her zaman bu koltukları ne yazık ki boş bulmanız mümkün değil, sevenleri çok çünkü.

Evcil dostlarınızla birlikte gelebileceğiniz mekanda ayrıca her masanın üzerinde Ankara’da bulmakta zorlandığımız Bant Mag‘in son sayısını da bulabilirsiniz. Sırf onları okumak için bile gelmeye değer bizce.

CUMARTESİ GÜNLERİ KAHVE, ELEKTRONİK MÜZİK VE GÜN IŞIĞI

Gelelim Haze Daze’in en önemli özelliğine… Gün ışığında elektronik müzik, kahve ve dövmeyi bir araya getirdikleri etkinlik cumartesi günleri saat 16 – 18 arası, kendi mekanlarında düzenliyor.

Bunun yanı sıra #tattoo da kimi zaman mini bir yarışma kimi zamansa ücretsiz dövme çalışmalarıyla orada bulunup size farklı bir deneyim yaşatıyor.

Adres: Bahçelievler 3. Cadde, 77.sokak, 1/a

Sosyal Medya adresleri: Instagram / Facebook

Fotoğraflar için Işıl’a kucak dolusu sevgiler..

—————————————————————————————————

Ankara’ya Yeni Bir Soluk: Haze Daze yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Can Koçak ve Yalım Kartal ile Ankara En İyisine Layıktır Sergisi Sonrası Lafladık

Nil Koza — Mon, 05 Sep 2016 11:46:04 +0000

Ankara… Müptelası da vardır kaçanı da fakat her zaman ucundan köşesinden yakalayıp kendini sevdirmeyi bilir. Biraz hüzün, biraz kahkaha, biraz direniş, biraz merak, biraz terk ediş, biraz kayboluş, biraz huzur… Her birinden tatlı kaşığının ucuyla caddelerine sokaklarına serpilmiştir. *

Hala keşfedilmeyi bekleyen bu kentin her şeyin en iyisine layık olduğunu düşünen iki kafadar Can Koçak ve Yalım Kartal ile sergileri Ankara En İyisine Layıktır sonrası Ankara üzerine lafladık. Ankara’nın çeşitli köşelerinden ilginç ve bir o kadar da etkileyici karelerin bulunduğu sergide kimi zaman çocukluğumuzun geçtiği Atakule merdivenlerine koşturduk kimi zamansa hikâyesini bilmediğimiz bir balkonda soluklandık.

Sergi 8 Eylül’e kadar Kennedy Caddesi’ndeki Tilki’de, kaçırmayın

Önce Ankara sever bu iki kafadarı tanıyalım, Can Koçak ve Yalım Kartal kimdir?

Can Koçak: 25 yaşındayım, Galatasaraylıyım.

Yalım Kartal: 27 yaşındayım, üniversitede grafik tasarım eğitimi aldım, genel olarak her türlü sanat ve spor dalıyla ilgiliyim; ama aktif olarak kaykay kayıyorum ve futbol oynuyorum, son bir senedir evimdeki atölyemde ayakkabı yapımıyla uğraşıyorum.

Sergi fikri nasıl ortaya çıktı?

Belli bir plana bağlı olarak çektiğimiz fotoğraflar değildi ama bir araya getirdiğimizde birbirlerini tamamladıklarını düşündük. İlk fikrimiz bir kitapta birleştirmekti ama o olmadı, sergilemek için birkaç yere başvurduk ve Uluslararası Bursa Fotoğraf Festivali’nde ve İstanbul’da Gfi’de sergileme imkânı bulduk. Aradan yıllar geçti, arkadaşlarımız Tilki’yi açtı; biz de zaten Ankara’da da sergilememiz gerektiğini düşünüyorduk. Bunu da Tilki de yaptığımız için ayrıca çok mutluyuz.

Sizce bu kentin, Ankara’nın, cinsiyeti var mı?

Cevaplamayalım

İkiniz de Ankaralısınız, peki Ankaralı olmak ne demek?

Can: Ego ve kompleks olmadan, bir arada bir şeyler yapmaya çalışan yardımlaşan insanlar bence.

Yalım: Bence bireysel hazlardan çok arkadaşlığa ve yaratıcılığa önem vermek demek.

Ankara bir koku olsa ne olurdu?

Can: Bilemedim

Yalım: Yasemin kokusu olabilir.

cinnah 19

Serginizdeki fotoğraflardan da anladığım kadarıyla eski ve de hikâyesi olan yapıların yeri sizler için önemli. Önünden geçerken keşke burada yaşasam dediğiniz, her önünden geçtiğinizde bir ah çekip kendinizi oraya ait hissettiğiniz yapılar var mı?

Can: Cinnah 19

Yalım: Gemi ev (Özkanlar Evi)

gemi ev

Ankara’da en güzel gün batımı nereden izlenir?

Can: Parklarda izlenir.

Yalım: En güzelini bilmiyorum ama Ankara’nın en güzel şeylerinden biri gün batımı…

Sizce şehrin en büyük sorunu ne?

Can: Artan kalabalık

Yalım: Ankara’nın dışına üç beş Ankara daha kurulmuş olması

Ankara keçisi mi yoksa Ankara kedisi mi?

Cevaplamayalım…

Peki, bu büyülü kentin sokaklarına en çok yakışan şarkı ya da şarkılar var mı?

Can: Ian Brown – corpses in their mouths

Yalım: Electrelane – love builds up

Sizce Ankara’ya ait bir sokak kültürü var mı?

Can: Minibar

Yalım: Sadece Ankara’ya ait olan bir sokak kültürü yok bence.

Ankara’da kafa dağıtmak için yapılacak 3 şey?

Can: Acayip bir koşturmaca olmadığı için aman şurada bir kafa dağıtalım gibi bir şey yok bence.

Yalım: Kaykay kaymak, yakınlarda oturan bir arkadaşının evine gidebilmek, gittiğin yeri düşünmeden yürümek.

Şehre özel, belirli bir Ankara ritüeliniz var mı?

Can: Bilemedim.

Yalım: Her jenerasyondan kaykaycının birkaç yıl arayla meclis parkında buluşması

Hatırladığınızda ah dediğiniz, geri getirebilme şansınız olsa tekrardan olmasını istediğiniz, Ankara’ya özel yitip giden bir şeyler var mı?

Can: Dönercilerle dolmadan önceki Tunalı Hilmi, laptop müziği yapan insanlarla dolmadan önceki gitarlı müzik dinleyebildiğimiz barlar, mekanlar ve çift katlı Ümitköy otobüsü

Yalım: Şimdi yerlerine bahçesiz ve ruhsuz apartmanların dikildiği, her ikisi de üç katlı ve geniş bahçeleri olan anaokulum ve ilkokulum.

Bize zaman ayırdığınız için teşekkür ederiz…

Fotoğraflar için Işıl’a ve desteği için de Arın’a kucak dolusu sevgiler…

* Bu bölüm gazetebilkent.com’da yazdığım ankara mekanları yazısından alınmıştır.

Can Koçak ve Yalım Kartal ile Ankara En İyisine Layıktır Sergisi Sonrası Lafladık yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Heavy Sky’ın Solisti Batu Akdeniz ile Albümleri Dreamer Üzerine Konuştuk

Nil Koza — Wed, 13 Jul 2016 07:32:18 +0000

Ankara’nın bürokrasi kokan puslu sokaklarındaki sabah koşuşturmalarımızda aslında hepimiz birer hayalperestiz… Kurduğu hayallerle hem başarılı projelere hem şarkılara imza atan Heavy Sky ise Ankara’nın uzun bir aranın ardından bizlere kazandırdığı taze rock grubu…

İlk albümleri Dreamer ile sadece Ankara’da değil birçok ülkede sevilerek dinlenen ve şarkıları coverlanan grubun hikâyesini artık hepimiz biliyoruz. Solisti Batu Akdeniz ile Ankara sokaklarında uzun uzun sohbet ettik. Sohbetimizi okurken sizler de hayallere dalmak isterseniz arka fonda ilk albümleri Dreamer’ı dinleyebilirsiniz.

Uzun zamandır üzerine titreyerek çalıştığınız, dinlerken bizde bıraktığı etkiyle de kült gruplara selam çaktığınız ilk albümünüz sonunda yayınlandı. Nasıl bir duygu, neler hissediyorsun?

Garip! Torrent’e düştüğünde yüz ifademi görmeliydin Elbette iyi hissediyorum, güzel şeyler duydukça daha da iyi hissediyorum.

Benim hemen hemen her Ankaralı grupla, müzisyenle ya da Ankara müzik piyasasından kişilerle yaptığım röportajlarda sorduğum, 90’lar 2000’ler Ankara’sının rock müzik piyasası… Sizinle birlikte tekrar canlanmaya başladı gibi? Ne düşünüyorsun?

2000’ler sonrası müzik piyasası çok tek düze hale gelmişti fakat ezbere mantıklarla yapılan işlerin tutmamaya başlamasıyla birlikte bence de insanlar içlerinden geçeni yapmakta günümüzde daha cesaretliler… Yeni gruplardan duyduğumuz en güzel iltifatlardan biri, ‘’ sizden cesaret bulduk ‘’ oldu. Son dönemde çıkan The Madcap’den Deniz mesela, iyi bir arkadaşım ve bana bunu söylediğinde oldukça mutlu olmuştum. Şu an eminim ki birileri de The Madcap’den cesaret bulup yeni bir şeyler yapıyordur… Burası zaten sürekli olarak iyi rock toplulukları çıkarmış bir şehir, 20 yıl sonra da bizi güzel yâd ederler umarım

Geçen ay kaybettiğimiz üstat Asım Can Gündüzle Nisan ayında yeni nesil Ankaralıların çok da alışık olmadığı tatta bir konser verdiniz ve sonrasında da konserin belgeselini yayımladınız. Hayalinizdeki gibi oldu mu?
Hayalimizin de ötesinde oldu… Konsere ilgi çok büyüktü. Asım abiyle o akşam güzel bir uyum yakaladığımızı düşünüyorum. Ani vefatı hepimizi çok üzdü ama birlikte başlattığımız “yeni rock dalgası” hareketini yürütmeye devam edeceğim.

Biraz da albümdeki parçalardan konuşmak istiyorum. Down on the road… Dinlerken gözümde farklı farklı sahneler canlandırabilen, beni başka yerlere alıp götüren bir soundu var. Hikâyesini bir de senden dinleyelim mi?

Kendi yaşadığım ve kendi adıma pek acılı biten bir ilişkiyi sanki bir kovboy kasabasında yaşanmış gibi anlatmak istedim. Bence eğlenceli oldu, o zaman yaşadıklarımı tam olarak ifade edebildiğimi düşünüyorum. Bir aldatma hikâyesi, ama detaylarını sorma

Peki konuyu değiştirelim hemen, bir Türk filminde İngilizce soundtracklerin olması alışılmış bir şey de değil. Nasıl başladı bu macera?
Adım Adım filmi Türkiye’de ilk olarak engelli oyuncuların başrollerinde olduğu, bunun yanı sıra Haldun Dormen, Asuman Dabak gibi oyuncuların da kadroda yer aldığı güzel bir projeydi. Yapımcılar parçalara güvendiler ve filmle ilişkili buldular. ‘’Dreamer’’ ve ‘’Walk Away’’ i filmde duyabilirsiniz.

Batu Akdeniz’in müziği ile Heavy Sky’ın müziği arasında fark var mı?
Bunun farkını tam yapacak kadar kendim için beste yaptım diyemem ama kendi müziğimi her zaman daha az gitar, daha çok yaylının olduğu, Robbie Williams – Lenny Kravitz arası bir ayarda hayal ediyorum. Daha vokal odaklı bir müzik…

Seninle ilk röportajımızda dedenin sana aldığı oyuncak klavyeden ve sonrasında başladığın rock müzik yolculuğundan bahsetmiştin. Küçükken de bu müziği yapacağını düşünüyor muydun?
Aklıma hiç gelmezdi. Aslında üniversitedeki ilk yıllarıma kadar hiç gelmedi. En fazla çok iyi bir performans/bar müzisyeni olmayı hayal edebilirdim. Kendi parçalarımı yazıp insanlara hitap etmek çok uç bir hayal olurdu. 2012’de ilk 2-3 bestemi yaptığımda ki bunlardan biri ‘’Unbreakable’’ idi, bu işin ucunun açık olduğunu farkettim ve daha çok yapmak için motive oldum.

Bu süreç içerisinde hangi vokalistlerden etkilendin? Seni hem hikâyesiyle hem de müziğiyle etkileyen biri var mı?
Çok fazla var. Paul Rodgers, Steve Perry, Klaus Meine, Robbie Williams, Ian Astbury … Böyle gider bu, sabaha kadar sayarım. Sanırım aralarında en çok Steve Perry’nin özel bir yeri var. Zor zamanlar geçirdiğim bir dönemde sesiyle ve Journey ile tanışmıştım. Daha ufacık bir çocuktum 16, 17 yaşlarında… Çok etkilenmiştim, kötü hissettiğimde sürekli Journey dinleyip iyileşiyor gibi hissediyordum; büyüleyiciydi.

Neden ağlak rock artık dinlenmiyor?
Bence insanlar bundan artık ciddi şekilde sıkıldılar ve yeni arayışlara girdiler. Bunu çok normal buluyorum. Her müziğin kalitelisine saygım sonsuz ve isteyen istediğini dinleyebilir ama insanların duygularını sömürerek basmakalıp şekilde yapılan tüm müziklere karşı da sonsuz antipatim var. Bir, iki, beş albüm boyunca aynı sound, aynı parçalar ve sözlerde aynı isyanlar… Yahu sizin derdiniz hiç bitmez mi? Ne bitmek bilmeyen melankoliniz varmış? Samimiyet sıfır… Aynı adam o parçayı besteleyip akşam o şarkılarda anlattığının tam tersi bir yaşamı benimsiyor bana güvenebilirsiniz Bundan rahatsızlık duymamın bir sebebi daha var, bu tarz gruplar sayesinde bizim yaptığımız müzik bu ülkede sert ya da metal olarak değerlendirilebiliyor. İşte bu, gerçekten tahammül edemediğim bir durum. Biz kesinlikle bir metal grubu değiliz, lafı uzatmanın anlamı yok, biz apaçık bir şekilde bir rock topluluğuyuz. Türe hâkim olanlar bunu hemen anlayacaktır ama o müzik türlerinin ülkede ‘’rock’’ ismiyle pazarlanması bizi bir anda “ooov çok sert ‘’ durumlarına sokabiliyor.

Ankara, bürokrasi kokan sokakları ve de puslu havasına rağmen birçok ünlü rock grubunu yarattı ve de yaratmaya devam ediyor; internet ise son zamanlarda birçok yeni indie folk ve rock grubunu kazandırdı. Bu yeni gruplardan kimlerle sahne almak istersin?
Çok var, burada yeni çıkan toplulukların hemen hepsini çok sevdim ve daha da büyümelerini istiyorum.

Plak ne zaman çıkıyor?
Görünüşe göre bu sonbaharda her yerde olacak

Sormak için çok erken ama ikinci albüm ne zaman? Biz şimdiden beklemeye başladık bile!

2018’den önce çok zor, elimde birçok materyal var ama inan bir tatile de ihtiyacım var!

Bize zaman ayırdığın için teşekkür ederiz…

Heavy Sky’ın Solisti Batu Akdeniz ile Albümleri Dreamer Üzerine Konuştuk yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Üstad Asım Can Gündüz’ün Ardından

Nil Koza — Mon, 27 Jun 2016 14:13:53 +0000

Başucumda O Perada’ki Hayalet… Sağ omzumda Oğuz… Meşhur phantom of the opera değil; kırmızı tramvayın Taksim’den sonra tüm galaksileri gezebildiği, Beyoğlu’nun Pera, yüksek tavanlı evlerdeki kadife perdelerin parlak, kedilerin mutlu ve Narmanlı Han’daki salkımların hala mor olduğu zamanlardan gelen bir hayalet. Oğuz Alplaçin…

Aslında şu sıralar sadece Oğuz değil, herkes hayalet. Garip bir haziran. Gökyüzünde yıldızların çoğaldığı, toprağın kabardığı, sarı sıcak…

Ben kitabın son sayfalarını okurken sol omzuma da “still got the blues” söyleyerek kondu Asım Can Gündüz … Namı diğer muhteşem soloların kralı, gitar koleksiyoneri, üstad Awesome John…

Daha geçen Nisan Ankara’daydın… O gün, Heavysky ile birlikte, Ankara’da ardı ardına patlayan bombalara inat; gülüşün, enerjin, kendin gibi renkli gitarın ve sana sarılırken bir yandan da sarıldığımız göbeğin ile birlikte hepimizdeki öfke ve korkuyu bir anda alıp götürmüştün.

Batıdaki rock müziğinin birleştirici ruhunu damarlarında hisseden ve Türkiye’de de paylaşmaya çalışan güzel adam… Broadway’de sergilenen “Jimi and Janis Together Again” isimli Jimi Hendrix’in hayatını anlatan müzikal için binlerce kişi arasından Jimi’yi canlandırmak için başrol oyuncusu olarak seçilmiştin. Özeldin… Reklam kokan albümlere ve prodüktörlere inat sadece müzik dedin…

Yavuz Çetin’e selam söyle olur mu? Öyle bir haykırın ki “yaşamak istemem artık aranızda” diye hep birlikte gökyüzüne bakalım… Jimi ile birlikte “Lord knows I’m a voodoo child baby” (Tanrı bilir, ben büyülü bir çocuğum) derken, biz de size “ And if I don’t meet you no more in this World, Then I’ll, I’ll meet you in the next one” (Ve seninle bu dünyada hiç buluşamazsam, O zaman, diğerinde buluşurum) diyelim…

Müzik içinde uyu…

Üstad Asım Can Gündüz’ün Ardından yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Röportaj | Kahveciler Serisinden Koala Coffee Shop

Nil Koza — Mon, 13 Jun 2016 08:06:05 +0000

27-29 Mayıs tarihlerinde düzenlenen Coffee Weekend Ankara’da Kahveciler Sokağı’nın (Bülten Sokak) sevilen kahvecilerinden Koala Coffee Shop ile sohbet imkanı yakaladık. İşletmecilerinden Onur, baristaları Güneş ve kedileri BamBam kahvemizle uyuyan koalaları uyandırmak ve keyifli bir gün geçirmelerini sağlamak istiyoruz diyor. Hem oturması keyifli hem de kahveleri lezzetli olan mekanın severleri arasında hayvan dostlarımız da var. Biz sorduk onlar içtenlikle cevapladı…

Merhaba nasılsınız? Öncelikle sizi tanıyalım…

Merhaba iyiyim, teşekkür ederim. Ben Onur Güler, Ankara’da doğdum, büyüdüm. Maliye mezunuyum fakat maliyecilik yapmadım. Üniversitedeki deneyimlerimi de sayarsak yaklaşık 7 yıl kadar barlarda çalıştım. Ortağım Aytunç, liseden beri arkadaşız. Geçen sene ağustos ayından beri birlikte Koala’yı işletiyoruz.

Neden Koala? Özel bir anlamı var m?

İkimiz de hayvanları çok seviyoruz. Aytunç’un köpeğinin yavrusu da benim köpeğim, analı kızı bizdeler Hayvan adı olacağı zaten kesindi, kahveyle ilgili bir terim olmasını istemiyorduk. İlk önce keçi ya da İngilizcesi olan goat düşündük fakat kahvenin bulunmasıyla ilgili bağlantısından dolayı çok klasik olacağına karar verdik. Keçiden vazgeçince tembel hayvan olabilir mi dedik; tembelliğinden dolayı zaten tembel hayvanı çok severim. En sonunda dedik koala olsun. Bunu en büyük nedeni de öncelikle koalanın gününün 20 saatini uyuyarak geçirmesi, Aytunçla birlikte çok kıskandığımız bir özellik. Sonrasında da bu uyuyan koalanın yani müşterilerimizin kahveyle uyanması gerektiği. Kahve ve arasında böyle bir bağlantı kurduk. Mesela logomuz da tam uyanmakta olan bir koala…

Bu hayvan sever iki dostun mekânı açma hikâyesini bir de sizden dinleyelim, nasıl açmaya karar verdiniz?

Eskiden de, üniversite öncesinde, içimde hep bir mekân açama isteği vardı. Aytunç’un da önceden gelen bir kahve merakı ve kahveci açma hayali… Üniversitede karnımızı doyuramadığımız öğrencilik günlerinde o evde filtre kahve yapar içerdi; pek elit takılırdı Geçen sene aslında kahveci yerine başka planlarımız vardı; elçiliklerin yoğun olduğu bir bölge olmasından dolayı Köroğlu civarında pancake, kruvasanı ve krep yapan bir yer açmak istiyorduk ama olmadı. Bir gün birlikte İstanbul’a 3. Dalga kahvecileri gezmeye gittik. Kadıköy’den Cihangir’e hemen hemen hepsini gezip, tatma imkânımız oldu. O sıralar Ankara’da daha 3.dalga kahveci örneği yoktu, bu yüzden kahveci açacaksak İtalya ve İstanbul’u örnek almalıydık. Sonrasında mekânın nasıl olacağı ortadaki menüde bisiklete ve ışıklara kadar zaten aşağı yukarı her şey kafamızda hazırdı. Amacımız müdavim mekânı açmaktı. Açıkçası yıllardır bu bölgede tek bir bara gittim, aynı hissi burada da kahve için yaratmak istedim.

Açıldığınızdan beri rastladığınız ilginç bir müşteri var mı?

*Nescafe isteyen oldu… Biz Nescafe satmıyoruz diye epey bir mücadele ettik. Nesacafe yok deyince burada kahve satılmadığını zannedip giden de oldu…

*Bir keresinde de bir müşteri chemex istedi, onlarca açıdan sağdan soldan alttan üsten fotoğraflarını çekti ve hiçbir şey içmeden hesap ödemeye geldi… Dedim en azından bir yudum alıp tadına baksaydın…

*Süt tozu isteyen oldu… Arkadaşım mekânda 5 çeşit süt var; yağlı süt var light süt var laktozsuz süt var soya sütü var badem sütü var. Süt tozu neden istersin…

*Syphon ve coldbrew demlemeleri görüp, sanırım Breaking Bad dizisinden etkilendiler, siz burada uyuşturucu mu yapıyorsunuz bu aletlerle diyen oldu… Metamfetamine mi üreteceğiz biz…

*Bir keresinde de bir müşteri latte istedi, hazırladık, ben böyle sevmiyorum dedi… Nasıl hazırlamamızı istersiniz dedik… Şimdi bunun yarısını döker misiniz dedi döktük, üzerine sıcak su koyar mısınız dedi koyduk, bu sıcak suyun üzerine de süt köpüğü koyar mısınız dedi koyduk… Ben işte latte mi tam da böyle seviyorum dedi… Ama ne yazık ki bunun adı latte değil…!

Koala’ya gelenler genelde hangi çeşit kahveyi tercih ediyor?

Müşterilerimiz bir dahaki sefere yanlarında arkadaşlarıyla geldikleri zaman biz buranın espressosunu çok beğendik cümlesiyle geliyor. Bizim de asıl duymak istediğimiz de buydu açıkçası. Onun dışında öncelikle kahveleri 2.ve 3. dalga olarak ayırabiliriz. 3. dalga kahveler 2. dalga yani americano, latte, cappuccino gibi espresso makinesi ve onun grubu olan kahvelere nazaran bir tık daha çok tüketiliyor. Ne yazık ki hala cappuccino ve latte gibi sütlü kahve tüketimini kırabilmiş değiliz. 3.dalgada da chemex ya da v60 verirken müşterilerimize önce sütsüz deneyin, gerçek tadını alın ondan sonra isterseniz süt katarsınız diye tavsiye ediyorum. Mesela kenya içtiğiniz zaman ağzınıza o topraksı tadın gelmesi gerekir çünkü nitelikli bir kahve ve süt genelde bu tadı öldürüyor.

Ayrıca tüketimde kadın erkek ayrımı da yapabilirim. Çok ilginçtir ki erkekler kadınlara oranla çok daha fazla mocha tüketiyor. Nerdeyse 10 mocha içicisinden 8i erkek. Dark chocolateler white chocolateler havada uçuyor. Hatta ilk başta menüye mocha koymak istemedik sonradan kadınların tüketimi çok olur diye koyduk ama sonuç farklı oldu

Peki, tatlılarınız ve kruvasanlarınızın tüketimi nasıl?

Kahvelerin dışında tatlılarımızdan sadece yeni bir tat olarak kruvasan çok tercih edildi. Krep ve muffin de denedik ama yeni olmasına rağmen her gün yenilen havuçlu kek ya da cheesecake kadar tutmadılar.

Biliyoruz ki kahvenin ve çekirdeğin öne çıktığı bir kavram 3. Dalga peki siz çekirdeğinizi nereden temin edip nasıl kavuruyorsunuz?

Chemex her yerde chemex, sonuçta önemli olan çekirdek tabii ki de. Mekân renk müzik bunlar hep 2.planda. Çok yakın bir arkadaşımız, Kerem Küçükoğlu, kahvelerimizi kavuruyor. İlk açıldığımızdan beri bir ilkemiz var, hep kendi kahvemizi kullanıyoruz. Kendisi uzun zamandır bu sektörde. Bize özel bir kahve kavuruyor, Koala Blend… Sonuçta kahve aynı kahve ama her mekânın her firmanın kavurması farklı. Mesela Starbucks kahvesini yanmadan hemen önce alır ve kapkaradır. Ama biz kahvemizi ikinci aşamaya gelmeden hemen alıyoruz çünkü ilerledikçe lezzeti bozuluyor.

Son zamanlarda şehir yaşamının en büyük zorluklarından biri de evcil hayvanlarımızla her mekâna gidemememiz. Biliyoruz ki Koala Coffee Shop hem sokaktaki canlarla hem de evcil hayvanlarla arası çok iyi olan bir mekân, bunu tabelanızdan da anlamak mümkün… Bu konuda neler söylemek istersiniz?

Yıllarca Ankara’da evcil hayvanımızla birçok mekâna gidemedik, ben de bu olaydan nefret ettim. Bu tepkimden dolayı önce cama sonra da tabelamıza “minik dostlarımızla evcil hayvanınızla gelebilirsiniz” diye yazı astım. Hani bugüne kadar daha tavşanıyla, kaplumbağasıyla ya da kurbağasıyla geleni görmedim, maksimum köpek geliyor zaten. Bir köpek kimse için bu kadar sorun olmamalı; köpeğini zapt edemeyen sorun yaratacağını düşünen zaten mekâna getirmez. Mesela, yan komşumuz Cem Adrian’ın çok güzel ama büyük bir köpeği var; zapt edemediği için getirmiyor.

Ankara’da son zamanlarda başarılı bir artış gösteren 3. Dalga hakkındaki düşünceleriniz nedir?

Geldiğimizde bu sokakta sadece Lungo, 3.dalga demleme yapanda Kennedy caddesindeki F451 Brew vardı. İlk başta bu sokakta açmamız, Lungo var diye, etik olarak doğru olur mu diye düşündük fakat eğer biz Ankara’da kahve severlerin ve kahve tüketiminin artmasını istiyorsak, pazar oluşturmak ve bu pazarın gelişmesi için açmamız lazım dedik. Böyle böyle de burada aynı İstanbul’da ki gibi kahveciler sokağı oluşmaya başladı. Yaz gelmeden 3 taneydik. Şimdi sayımız git gide artıyor. Her mekânın kahvesinin ayrı bir tadı var. Mesela Crop daha şarap tadında ekşiliği ön planda olan kahveler yaparken Lungo espresso bar olduğundan dolayı daha sert kahveler hazırlıyor. Gelen her müşterime de söylüyorum sadece bize gelmeyin, farklı farklı yerlere gidin, tadın, sizin damak tadınıza uygun kahveyi bulun. Bu 3.dalga kahvecilik de aslında popüler kültürün bir ürünü; 10 senelik ömrü var ama daha sonrasında ne olacak, insanlar kahve kültürünü benimseyip bizlerden çekirdek alıp kendileri evlerinde chemex v60 ya da aeropress yapıp içecek, Starbucks’ın kötü kahvelerini içmek zorunda kalmayacaklar.

Sizin en sevdiğiniz, vazgeçemediğiniz çekirdek ve içecek var mı?

Hmm güzel soru Dürüstçe söyleyeyim aslında çayı daha çok seviyorum ama kahve içmek istediğim zamanlarda da espressoyu tercih ediyorum. İçtiğim espressolar içinde bugüne kadar en beğendiğim ise Kronotrop daha el değiştirmeden önce içtiğim espresso, tadını daha hala unutamam…

Son olarak bizlerle paylaşmak istediğiniz bir şey var mı?

Bunu Koala olarak söylemiyorum, 3.dalga Ankara’da yeni bir sektör ve desteğe ihtiyacı var. Ankaralılar bu konuda çok istekli ve kahve kültürünü, yeni kahve tatlarını öğrenmeye meraklı; açıkçası bu da beni mutlu ediyor. Kendi müşterilerime de söylediğim gibi gidebildiğiniz her kahveciye gidin tadın, kendi damak zevkinizi bulun…

Bize zaman ayırdığınız için teşekkür ederiz….

Fotoğraflar için Işıl’a kocaman sevgiler…

Röportaj | Kahveciler Serisinden Koala Coffee Shop yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Nadas – bizdeğişikinsanlardanfarklıyız

Nil Koza — Sun, 22 May 2016 14:45:40 +0000

2015’in Mart’ında ilk konserini veren Nadas, Ankara’nın dumanı üzerinde ve bir o kadar da dinamik gruplarından biri. Kısa sürede kendi izleyici kitlesini sahne performansları ve tarzlarıyla yakalayan grup; hem Ankaralı ünlü gruplar listesinde yerini alıp hem de yeni çıkacak albümleriyle adından çok söz ettirecek gibi duruyor. İlk singleları Volkan’ı ocakta yayınlayan ve “Biz değişik insanlardan farklıyız” sloganıyla yola çıkan Nadas’ı IF’deki son konserleri öncesi yakaladık; projeleri, Ankara ve müzik üzerine uzun uzun sohbet edip sonrasında da konsere geçtik.

Başlamadan bu adamlar nasıl müzik yapıyor derseniz Volkan’ı buradan röportaj öncesinde dinleyebilirsiniz…

Nadas macerası ne zaman başladı, aileyi biraz tanıyabilir miyiz?

Fırat AĞACIK: Nadas macerası 2014’ün ikinci yarısında başladı. Öncelikle Haluk Fırat’la okuldan tanışıyoruz. Bir gün evimde kendi kendime yapmış olduğum fikirleri kendisine dinlettim, çok beğendiğini söyledi ve sonunda ikimiz de “acaba?” dedik. Bu aslında “birlikte bir şeyler yapabilir miyiz?” in sorusuydu. Devamında hemen başlamamız gerektiği kararını aldık. Bu sırada sokaktan tanıdığım arkadaşım Doğa’yla (gitar) bu konular hakkında konuşmaya başladım. Demoları dinlediği zaman çok heyecanlandı ve bu oluşumun içinde olmak istediğini belirtti. Olmalıydı da…

Haluk FIRAT: Kesinlikle, devamında Fırat ve Doğa’yla bir araya geldik, Nadas’ın temellerini atmaya başladık. Ardından yakın arkadaşım olan Arda’yla (bass) konuşmaya başladım. Birlikte bir şeyler yapmayı ikimiz de uzun bir süreden beri istiyorduk. Bu çok güzel bir fırsattı bunun için ve devamında Arda memnuniyetle gruba dâhil oldu. Geriye kalan tek eksiğimiz bir klavyeciydi. Çok uzun zamandan beri tanıdığım yakın arkadaşım olan Oğuz’la bir gün laflarken bu konudan bahsettim. Çocukken birlikte stüdyo kiralayıp büyük bir gürültüyle Deftones çalardık, şimdi tekrardan bir araya gelme fikri ikimiz için de mutlu edici oldu ve kadromuzu bu şekilde tamamlamış olduk.

Grubun adı nasıl ortaya çıktı?

Fırat: Karanlık ve verimsiz bir dönemden geçerken neredeyse depresyonun dibine vurmak üzereydim. Her şey kötü gidiyor, kendimi kötü hissediyor ve içten içe kendime zarar veriyordum. Daha sonra babamla birlikte arabayla seyahat ederken babam durumun farkına vardı ve dedi ki: “Oğlum sen nadastasın, biraz sakin ol. Her zaman verimli ve üretken olamazsın veya her zaman mutlu olmazsın. Şimdi biraz zihnini ve ruhunu dinlendir… Gelecekte daha güzel ürünler vereceksin emin ol.” Nadas kelimesi içten içe kulağıma çok güzel geliyordu ve birden “Oha! Baba bu kesinlikle grubun ismi olmalı! Harikasın!” dedim ve elimdeki birkaç demonun başına Nadas ismini koymaya başladım. O zamanlar Haluk Fırat’a dinletiyordum, demoların başındaki “Nadas” kelimesi dikkatini çekti. Durumu anlattıktan sonra çok beğendiğini söyledi. İşte grubumuzun adı buradan geliyor.

İlk singleınız Volkan… Albüm öncesi çatlaklardan sızan ilk duman gibi gelmeye başladı bizlere. Kayıt ve klip süreci nasıl geçti, geri dönüşler nasıl?

Nadas: Albüm öncesi çıkartacağımız ilk singleımız için “Volkan” adlı parçamızı seçtik. Bu single özellikle o dönem bizim için de patlama öncesi çatlaklardan sızan ilk dumanlardı. Albüm kayıtlarını Ankara’da yaptık. Kayıt süreci uzun ve biraz da yorucu geçti fakat artık sonuna geldik. Albüm kayıt süreci devam ederken singleımız için bir klip çekmemiz gerektiğini düşündük ve yola koyulduk… Can Koçak yönetmenliğinde çektik klibi. Hem biz, hem de set ekibi gerek kişisel, gerekse toplu olaylardan sonra büyük bir birikmişlik ve beraberinde gelen patlamayla birlikte sert bir iş çıkarttık ortaya. Bu birikmişlik hissini elbette sadece biz yaşamıyorduk ve doğal olarak dinleyicilerimizden de geri dönüşler bu doğrultuda pozitif oldu. İnsanlarla karşılıklı bu hisleri hissetmek ve geri dönüşleri bu şekilde almak bizler için çok mutlu edici oldu.

“Biz değişik insanlardan farklıyız” sloganıyla yola çıktınız. Peki, bu nasıl bir şey altında nasıl bir felsefe var?

Nadas: Biz değişik insanlardan farklıyız… Bu lafın birçok farklı veya aynı yorumu olabilir, ama nereden bulduğumuzu sorarsanız çoktan unutulmuş bir sokak partisinde, çok değerli dostlarımızdan biri fısıldamıştı bunu o zamanki grup üyelerinin kulağına. Yaz aylarıydı, sıcaktı, biz de değerlendirdik birazcık.

Volkan’ın video klibi… Sisteme ve kitlelerin medya ile ilişkisine göndermeler… Nasıl tasarladınız, kimin fikriydi?

Nadas: Bu güzel bir soru. Nedenine gelecek olursam: “Volkan” aslen bitmek üzere olan bir aşkın parçasıydı. O şekilde yazılmıştı. Buna bir klip çekmek istedik. Can Koçak ve ekibiyle birlikte masaya oturduk. Can’dan gelen fikirler parçanın anlattığı asıl hikâyeden bambaşkaydı. Sistemin yanlışlıklarına karşı olan, sistemi eleştiren bir senaryoydu. Sorunuzu güzelleştiren kısım ise tam olarak bu noktada burada başlıyor. Tek bir parça ve birbirinden bağımsız iki senaryo. Bu durum bizi hem şaşırttı, hem de sevindirdi. Biz de son olarak iki farklı dünyayı bir araya getirmek istedik ve ortaya böyle bir iş çıktı. Sonuç olarak hem Nadas, hem de bireyler olarak dünyaya ve sisteme karşı duruş ve düşüncelerimiz aynıydı. Bu fikri bir aşk parçası üzerinden insanlarda bambaşka bir pencere açabilmek için yaptık.

Biraz da çıkmak üzere olan albümünüz Çivisi Çıkmış’tan bahsedelim, kayıt süreci nasıldı, bizleri neler bekliyor?

Nadas: Bahsettiğim gibi uzun ve yorucu geçen kayıt sürecinin sonunda bizleri bomba gibi, agresif fakat bir o kadar da narin 12 şarkılık bir albüm bekliyor.

Türk müzik piyasasında internetin yerini özellikle genç sanatçılar ve yeni gruplar açısından nasıl görüyorsunuz?

Nadas: Şüphesiz ki birçok açıdan yararlı buluyorum. Artık birçok müzisyen, sanatçı kendi tanıtımını internet üzerinden binlerce-milyonlarca kişiye kolaylıkla ulaştırabiliyor. Bu harika bir şey. Birbirimizden kolaylıkla haberdar olabiliyor, yapmış olduğumuz şeyleri rahatlıkla takip edebiliyoruz. Hayatımıza bu açıdan bir kolaylık ve hız katmış oldu. Eski zamanlarda sıkça uygulanan D.I.Y. yani “Do It Yourself” tanımı şu anda internet üzerinden uygulanmakta. Başkalarına ihtiyaç duymadan rahatlıkla reklam yapabilme, tanınabilme durumu. Fakat dikkat edilmesi gereken noktalardan biri; bu dünyanın bize sunduğu internet kavramıyla birlikte kaçırdığımız en büyük şeylerden birisi ise önceki zamanların samimiyeti ve özverisi oluyor. Daha doğrusu büyük bir kültürü es geçmiş oluyoruz bunca avantajın yanında. Kültürler önemli unutmamak lazım…

Karga’nın sizler için önemli bir yeri var sanırım, çoğu görselinizde bunu görmek mümkün. Neden karga?

Nadas: Hmm… Evet, karganın bizim için önemi büyük. Felsefi bir anlam yüklemeye kalksak muhtemelen bir ömre sığdıramayız karga hakkındaki düşünce ve hislerimizi. Şimdilik sadece çok seviyoruz ve kendimizi onlarla bir gibi hissediyoruz diyelim. Sanırım böylesi daha doğru olur.

Ankara deyince aklınıza gelen ilk kelime nedir?

Doğa: Yuva

Fırat: Samimiyet

Haluk Fırat: Samimiyet

Oğuz: Gri

Benim yetişemediğim Limon Bar zamanında, 90lar Ankara’sı rock müzik piyasasına şuan dinlediğimiz birçok grup ve müzisyeni kazandırdı. Sizce ne oldu da bu süreç yavaşladı, hatta yok olmaya başladı?

Nadas: –Müdavim olmak—Tabii ki de bunun birden fazla nedeni var. Bunlardan bir tanesi şüphesiz ki ülke durum ve meseleleri. Bir diğeri ise internet sorunuzda bahsetmiş olduğum kültür kaybı. Artık müzik marketlerden albüm alınmıyor olması, sokakların renk renk etkinlik afişleriyle süslenmiyor olması, konser izlemek yerine internet sayesinde grubu dinliyor olmak, konser mekânlarının çeşitliliğinin olmamasının müzikteki çeşitliliğin azalması ve insanların canlı performanslara olan ilgisizliği, diğer bir ok tarz gibi gerçekleri olabildikçe haykıran rock müziğin yeterli ilgiyi bulamaması vs. bahsettiğiniz zamanlarda müzik, kültür ve akım aynı CBGB’deki gibi mekânlarda verilen konserlerle doğuyordu.

Günlük hayatınızda kimleri dinlersiniz? Bizlere tanıtmak ya da tavsiye etmek istediğiniz müzisyenler/gruplar var mı?

Doğa: Queens of The Stone Age , Rage Against The Machine, Nasser Shamma, Pink Floyd

Fırat: Black Rebel Motorcycle Club, Tom Waits, Radiohead, The Doors

Haluk Fırat: Pixies, Foo Fighters, Social Distortion, David Bowie

Oğuz: Deftones, Allah-Las , The Sound Defects , Dillon

Lavarla ve Nadas takipçilerine söylemek istedikleriniz var mı?

Nadas: Lavarla ve dinleyicilerimize müzikle kalmalarını ve her zaman müziği hayatlarının içinde tutmalarını söylemek istiyoruz. Çünkü müzik olmadan bize göre hayat olamaz. E tabi buna ek olarak bizi dinlemeleri de hoşumuza gitmez diyemeyiz…

Bize vakit ayırdığınız için teşekkür ederiz…

Nadas – bizdeğişikinsanlardanfarklıyız yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Röportaj | Kahveciler Serisinden °F451Brew

Nil Koza — Fri, 20 May 2016 17:26:44 +0000

°F451Brew Röportajı ile Ankara’daki Kahveciler Serimize Devam Ediyoruz…

Ankara’da kahveciler serimizde şimdi de sıra 3.Dalga kahvenin Ankara’daki ilk temsilcilerinden Kennedy Caddesi’ndeki °F451 Brew… Hem mekan tasarımı hem lezzetli kahveleri hem de Fahrenheit 451 romanına çaktığı selamla kısa sürede kendi müşteri kitlesini oluşturan mekanın en büyük mutluluğu, eski mahalle kahvesi kültürünü tekrardan yaşatabilmeleri. Biz sorduk, işletmecisi Murat Bey içtenlikle cevapladı.

– Merhaba nasılsınız? Öncelikle sizi tanıyalım…

Merhaba iyiyim,teşekkür ederim; 2 yıldır kahveyle ilgileniyorum. Öncesinde yaklaşık bir on on iki sene kadar başka sektörlerde yönetici pozisyonunda çalıştım, proje koordinatörlüğü ve satış müdürlüğü yaptım. Sonrasında sıkıldım; aslında hep sıkılıyordum, başka alanlara geçmek için fırsat kolluyordum. İşim dolayısıyla yurt içi ve yurt dışı, özellikle Hollanda’ya, çok gezilere gidiyordum. Orada kahveye verilen önem ve kahve kültürü dikkatimi çekti ve böylece kahveyle olan maceram başladı.

– Mekânın hikâyesini bir de sizden dinleyelim, nasıl açmaya karar verdiniz?

Hem dünyada hem de Türkiye’de yükselen bir sektör kahve. Süreç inanılmaz hızlı gelişti. Kahveyle ilgili bir şeyler yapmaya karar verdikten sonra ne yaparım ne ederim diye düşünmeye başladım ve daha burası yokken yıllık iznimi alarak ilk Mutfak Sanatları Akademisi’nde bir haftalık bir workshopa katıldım. Üzerine çok düşündüm çünkü bir kahve içiyorsunuz ve bitiyor. Diğerini istemiyorsunuz; biradaki çaydaki gibi bir sirkülasyon durumu yok. Severek bu işi yapabilirim dedim; bu mekanda oturur muyuz, bu kahveyi içer miyiz bu müzikleri dinler miyiz… Bu soruların cevapları kesişti birleşti ve sonunda kararımı verdim. Ankara’da da açmaya karar verdiğim zamanlarda birkaç yer vardı fakat benim istediğim standartlarda değildi. Sonrasında sağlı sollu dükkânlar, Tilki ve Tuğçe Türksoy, arkadaşım; burada bizden önceki çiğköfteci de çıkınca bir fırsat oldu, buraya geldik ve macera başladı. Zaten bu mahallenin çocuğuyuz; eşimiz, dostumuz, evimiz bu mahallede. Yaklaşık on ay kadar önce işten ayrıldım ve devam ediyorum.

– Neden F451? Kahveyle çok bağlantısı olmayan bir isim, sizin için bir önemi var mı?

Fahrenheit 451 romanından geliyor… Hem hayata bakış açımızı yansıtmak hem de işletme mezunu olduğum için işin ticari boyutunu da düşündüğümden daha akılda kalıcı, özgün, rakamsal ve de uluslararası olmasını istiyordum. En sonunda F451 olmasına karar verdik, aslında bir nevi saygı duruşu da diyebiliriz. Adını duyan, merak eden, mekândaki başka dillerde yazılmış Fahrenheit 451leri görenler buraya geldi ya da bir şekilde bize ulaştı. Böylece birçok yeni insanla da tanışma, sohbet etme fırsatımız oldu.

– Açıldığınızdan beri rastladığınız ilginç bir müşteri var mı?

Çok ilginç dediğim bir müşteri ya da ekstrem bir olay olmadı. Hem işin içinde alkol olmadığı hem de satış kökenli olduğum için bir sorun yaşamadım. Bizim için öncelik müşteri memnuniyeti; beğenmediği zaman kesinlikle ücret almıyoruz, yeniliyoruz. Fakat başıma gelen güzel olaylardan biriyse bir gün İtalyanlar geldi konuşmaya başladık ve çok heyecanlandım. Espresso istediler, verdim ve sonrasında bir tane daha istediler… Benim için inanılmazdı; bir şeyler doğru gidiyor, doğru yapıyoruz dedim.

– F451’e gelenler genelde hangi çeşit kahveyi tercih ediyor?

İnsanlar yeni demlemelere meraklılar; genellikle onları görmek ve tatmak isteyip bize bırakıyorlar. Aynı kahvenin farklı demlemelerini tadıyorlar. Aromalı mı istiyorsunuz, gövdeli mi istiyorsunuz yoksa daha dengeli mi diye sorarak, elimizdeki kahveye göre hangisi iyi sonuç verecekse biz yönlendiriyoruz. Barista burada çok önemli; kahvenin gözü kulağı siz oluyorsunuz. Kesinlikle baristayım demiyorum bu arada çünkü daha çok yeniyim. Syphon çok ilgi çekiyordu fakat artık hem fazla vaktimizi aldığı için hem de kahveden uzaklaşıp çaya döndüğünü düşündüğümüz için yapmıyoruz. Onun dışında aeropress ve V60 çok biliniyor. Şimdi metal olanına geçtik; aa bu yoktu yeni mi geldi deyip ona yönelmeye başladılar. Yaz ve kış olarak da ayırabiliriz bunu. Yazın daha çok soğuk kahveler tercih edilirken kışın sıcaklar tercih ediliyor. Dengeli bir dağılım var diyebilirim.

– Biliyoruz ki kahvenin ve çekirdeğin öne çıktığı bir kavram 3. Dalga peki siz çekirdeğinizi nereden temin edip nasıl kavuruyorsunuz?

Kavurma işin bilimsel ve en önemli kısmı. Üç farklı kavurucumuz var İstanbul’da. Önce Ankara’da başlamıştık fakat gıda sektöründe belirli bir standart olmak zorunda, burada onu bulamadık. Ankara’daki kavurucular tamam arkadaşım fakat bu konuda tecrübesizler, bunu kendilerine de söylüyorum. Kullandığınız kahvenin kooperatifini bilmeniz, kahveyi kimlerin topladığını bilmeniz ve de ürününüzün sertifikalı olması lazım.Genelde Afrika kahvelerini tercih ediyoruz ama renklendirme için Latin Amerika kahveleri de geliyor. Çok nadiren Asya kahvelerine de giriyoruz ama kaliteli Asya kahvesi bulmak zor. Mesela sumatra Starbucks sayesinde de çok bilindiği için çok soruluyor ama dediğim gibi iyisini bulmak zor fakat kötüsü sumatra volkanik toprakta yetiştiği için toprak kokuyor. Afrika’dan gelen kahve de o sene ürün kötüyse aynı kahve olmayabiliyor aynı Antalya’dan gelen domatesler gibi. Sadece kahve de değil tüm zirai ünlerde aslında bu sıkıntı var.

– Son zamanlarda şehir yaşamının en büyük zorluklarından biri de evcil hayvanlarımızla her mekâna gidemememiz. Biliyoruz ki F451 bahçedeki mama ve su kaplarında da anlaşıldığı üzere hem sokaktaki canlarla hem de evcil hayvanlarla arası çok iyi olan bir mekân. Bu konuda neler söylemek istersiniz?

Öncelikle mahallemizin yirmiye yakın köpeği var, onlar geliyor ve su mama kapları her zaman burada. İçeri girmek istediklerinde de kalabalıksa müşterilere soruyoruz çünkü kimi zaman korkan olabiliyor. Evcil hayvanlarıyla da gelen müşterilerimiz var, her zaman kapımız açık. Ödül kurabiyelerimiz var… Sahiplerinden izin alıp veriyoruz, onların da hoşuna gidiyor.

– Ankara’da son zamanlarda başarılı bir artış gösteren 3. Dalga hakkındaki düşünceleriniz nedir?

İşletmede pazar kavramı vardır, insanların iyiyi ve kötüyü ayırt edebilmesi için bunun oluşması gerekiyor ve bunun için de yeni yerlerin açılması lazım. Birçoğuyla tanışıyoruz, arkadaşım olan ve sonradan arkadaşım olanlar da var, birçoğuyla da yeni yeni tanışıyoruz. Paslaşıyoruz da sonuçta Ankara küçük bir yer ve temas halindesiniz. Tabii ki de art niyetli olanlar, kötü bakanlar da var ama umurumuzda değil. Şu an Ankara’da ister istemez geriden gelmenin verdiği bir İstanbul kıskançlığı var. Evet, mekân dolu görüyorsunuz ama en önemlisi maliyetlerden dolayı sıkıntılarımız da var; bunu açık açık müşterilerimizle de paylaşıyoruz. Diyelim günde yüz bardak kahve satıyorum; ederi belli, maliyeti belli. Bu hiçbir zaman iki yüz olmayacak çünkü şu an günümüzdeki kahve tüketimi belli. Şimdi Bülten Sokak’ta Crop, Koala ve Lungo var bildiğiniz gibi, arkadaşlarım oldukları için rahatça bahsedebiliyorum. Onun dışında bizim köşeye bir tane, Dost Kitabevi’nin yanına bir tane ve tüm bunların dışında dört beş tane daha yeni mekân açılmak üzere. Böyle bir dünya yok; sadece kahve işi yapacaksınız, Ankara’dasınız ve Türkiye’desiniz… Kahve tüketimi zaten belli… Ya soslar şuruplar kremalarla kötü kahve yapacaksınız ya da bu maliyetlerle para kazanmanız çok zor. Keşke maliyet sorunu olmadan daha çok mekân açılabilse, kahvelerini beğensek ve biz de kendimizi yukarıya taşıyabilmek için çabalasak, aramızda tatlı bir rekabet olsa…

– Sizin en sevdiğiniz, vazgeçemediğiniz çekirdek, içecek veya demle yöntemi var mı?

Zor soru… Aynı en sevdiğin şarkı ne diye sormak gibi ama beni en çok etkileyen Hollanda’da içtiğim rwanda vardı, V60 ile içmiştim. Çok beğenmiştim ve hala o kahvenin peşindeyim diyebilirim. Bu arada içtiğim yerle de görüşüyorum, kendilerine Türkiye’de de böyle bir iş var diye bahsetmiştim o zaman. Onun dışında festivallere de gitmeye başladıkça farklı baristaların elinden çok ilginç kahveler içmeye başladım. Bu işte ürünün iyi olması, iyi kurutulması, kavrulması ve saklanması kadar barista da önemli. Mili saniyeler kavurmada çok önemliyken bizde de gramlar ve saniyeler çok önemli. Tamam, bunun bir reçetesi yok fakat sürekli olarak takip etmeniz lazım. Zamanı geçtim çoğu yerde tartı bile kullanılmıyor. Süreç çok uzun, herkesin bir katkısı var. Kötü kahveyi baristanın eline verin maalesef iyi bir ürün ortaya çıkmıyor fakat en iyi kahveyi de işi bilmeyen bir baristanın eline verince de en iyi çekirdek ziyan olabiliyor.

– Bizi F451’de bekleyen yeni gelişmeler ya da kahve çeşitleri var mı?

Yeni olarak uygulamaya geçirmek istediğimiz, Hollanda’dan gördüğüm bir sistem var: Surprize Me… O gün menüde Surprize Me diye bir şey var, diyelim beş Euro. Surprize me diyorsun ve bekliyorsun. Artık ne geliyorsa. Bana çok eğlenceli gelmişti ve bunu kendimiz de yapmak istiyoruz. Yeni yöntemlerden çok yeni kahvelerin peşindeyiz, yöntemler aşağı yukarı tamam gibi çünkü çok fazla yöntem var. Bunların dışında üç dükkân, (Tilki, King of Ink ve F451) Kennedy’ye yeni bir renk katmaya çalışıyoruz; projelerimiz var, sürpriz olsun…

– Son olarak bizlerle paylaşmak istediğiniz bir şey var mı?

Öncelikle teşekkür ederim, çok memnun oldum… Kahve için, kahveyi sevin ve yeni tatlar deneyin… Bunun dışında barın arkasında çalışan hizmet sektörünün Türkiye’de ciddi sıkıntıları var. Yarını yok, üstüne koyabilecek bir şeyi yok. Çok fazla dinamik ve dil bilen gençler var ama birkaç ay sonra koşullar nedeniyle işten ayrılıyorlar. İtalya’daki gibi iyi bir gelecek vaat edemiyorsunuz hatta sigortasını bile yaptırmıyorsunuz. Umarım bu sıkıntılar en kısa zamanda düzelir.