Uluslararası Kısa Film Yarışması, Dresden Kısa Film Festivali Seçkisi ve Çocuklar İçin bölümleri ile birlikte festival, “Bir Çağ Yangını” başlığı altında, 21. yüzyılın geride bıraktığımız ilk çeyreğinde tüm dünyada yaşanan krizlere ve toplumsal olaylara film gösterimleri, konuşmalar ve bir fotoğraf sergisi ile mercek tutmayı hedefliyor.

Lavarla bu yıl da festivale basın desteği veriyor.

Hollanda’dan Türkiye’ye sinema köprüsü

Festival programında her yıl yerini alan “Çocuklar İçin” seçkisini bu yıl, dünyanın en eski çocuk filmleri festivallerinden biri olan Cinekid hazırladı. 1986 yılında ilk kez düzenlenen Cinekid, bugün Hollanda genelinde 40’ın üzerinde lokasyonda küçük sinemaseverlerle buluşuyor.

Cinekid’in Engelsiz Filmler Festivali için hazırladığı programda; Küçük Kayakçı, Kuap, Kayıp Çorapların Gizemi ve Turp Hasadı filmleri Türkçe seslendirme ve sesli betimlemeyle gösterilecek.

Sakin bir yaz gününde, nehir yolculuğuna çıkan bir baba ve küçük oğlunun eğlenceli yolculuklarına katılacağımız Solène Bosseboeuf, Tiphaine Klein, Flore Dechorgnat, Auguste Lefort, Antoine Rossi’nin birlikte yönettikleri Küçük Kayakçı; Nils Hedinger’in yönettiği kurbağaya dönüşmeyi kaçıran bir kurbağa larvasının göletteki hikayesine odaklanarak büyümek üzerine etkileyici bir hikaye anlatan Kuap; yatağın altında, ıvır zıvırlarla dolu fantastik dünyada babasının kayıp çoraplarını aramaya koyulan Pille’le birlikte macera dolu bir gün geçireceğimiz, Oskar Lehemaa’nın yönettiği Kayıp Çorapların Gizemi ve köylüler sebze yetiştirmekle meşgulken, yer altında neler olup bittiğini bir Slav halk masalının özgün bir yorumuyla, mülkiyet ve işbirliği temalarının etrafında ele alan, Silja Saarepuu, Piret Sigus’un birlikte yönettikleri Turp Hasadı filmleri seçkide yer alıyor.

Otizm Dostu Gösterim

Otizmli çocuk ve gençlerin rahat bir şekilde film izleyebilmeleri için gerçekleştirilen “Otizm Dostu Gösterim” her yıl olduğu gibi bu yıl da festival programında yer alıyor. Goethe-Institut’teki gösterimde “Çocuklar İçin” seçkisi loş ışıklı bir salonda, ses seviyesi düşük tutularak izleyicilerle buluşacak. Seyirciler gösterim sırasında salonda yiyecek, içecek bulundurabilecek ve diledikleri gibi hareket edebilecekler.

Cinekid Festival tarafından hazırlanan “Çocuklar İçin” seçkisi Hollanda Kraliyeti’nin katkılarıyla festival programında yer alıyor.

Kısa Film Yarışması programında 15 film yer alacak

Festivalin Kısa Film Yarışması’na 36 ülkeden 165 kısa film başvurdu. Yarışmada finale kalan filmler sinema yazarı Öykü Sofuoğlu, sinema yazarı Hasan Nadir Derin ve kurgucu Baran Bozdağ’dan oluşan seçici kurul tarafından belirlendi.

Lam Can-zhao’nun Bir Yaz Sonu Şiiri (A Summer’s End Poem), Magda Adamowicz’in Bugün Tüm İsteğim (All I Want Today), Mahtab Pishghadam’in Derinde (Inside), Dilsu Atalay’ın Derlemek, Dolaşmak (Collected, Intertwined), Mehveş Topçuoğlu’nun Eko (Echo), Vlad Bolgarin’un Güneşin Altında (Place Under the Sun), Houcem Slouli’nin Karanlığın Üç Tonunda (In Three Layers of Darkness), Kim Woonyoung’un Kuş (Bird), Alejandro Bordier’in Mayısın Son Pazarı (The Last Sunday in May), Cansu Baydar’ın Neredeyse Kesinlikle Yanlış (Almost Certainly False), Philip Szporer’in Merhamet (Mercy), Hatem Emam’ın Sen Tavşan mısın? (Are You a Rabbit?), Luke J. Salewski’nin Sesli Betimleme (Audio Description), Mahdi Hadizadeh’in Soygun Hikâyesi (The Story of a Theft) ve Faye Shu’nun Yapraklar (Foliage) filmleri, Engelsiz Filmler Festivali 2025 Kısa Film Yarışması’nda yer alacak.

Kısa film türünün gelişimine katkı sağlamak ve bu alandaki üretimi artırmak için düzenlenen uluslararası Kısa Film Yarışması’nın finalistlerini Filmfest Dresden yönetmeni Anne Gaschütz, One World İnsan Hakları Film Festivali’nden Anna Skočdopolová ve muhreç akademisyen, müstafi yayıncı Osman Şişman değerlendirecek.

Jüri üyelerinin sahiplerini belirleyeceği En İyi Film, En İyi Yönetmen ve En İyi Senaryo ödülleri ile izleyicilerin oylarıyla belirlenecek İzleyici Ödülü’nün kazananları, 29 Mayıs Perşembe günü Goethe-Institut’ta yapılacak ödül töreninde açıklanacak.

Dresden Kısa Film Festivali’nden: ‘Tamamen Politik’ seçkisi

Festivali’nin bu yılki programında Dresden Kısa Film Festivali tarafından hazırlanan özel bir seçki yer alacak. Tüm film gösterimleri ve etkinliklerin görme, işitme ve ortopedik engeli olanlar için erişilebilir bir altyapıyla gerçekleşeceği etkinlik boyunca, otuzun üzerinde film gösterimine söyleşiler ve bir fotoğraf sergisi eşlik edecek.

Saat kaçta uyandığımızdan, sağlık ve eğitim hizmetlerinin kalitesine kadar gündelik hayatı oluşturan her şeyin devletlerin kurumları tarafından alınan kararların birer yansımasıyla her şeyin politik olduğuna odaklanan seçkide; bakımveren bir annenin, savaşın ortasında kalan bir yönetmenin, göçmen bir babanın ve sokak ortasında işlenen bir cinayetin hikayeleri sinemaseverlerle buluşacak.

İlk kez 1989 yılında gerçekleştirilen ve tüm dünyadan kısa filmcileri geçtiğimiz günlerde otuz yedinci kez bir araya getiren Dresden Uluslararası Kısa Film Festivali’nin EFF2025 için hazırladığı “Tamamen Politik”seçki gösteriminin ardından, Dresden Kısa Film Festivali Yönetmeni Anne Gaschütz, izleyicilerin sorularını yanıtlayacak. Seçkide ise; Anasının Kuzusu (Mother’s Child), Bataklıkların Efendisi (The Master of the Swamps), Ben İrpin’de Öldüm (I Died in Irpin), Dağlar Ülkesi (Land of Mountains) ve Münferit Bir Olay (A Single Incident) filmleri yer alıyor.

Gösterimler herkese açık ve ücretsiz

Festival gösterimleri herkese açık ve ücretsiz gerçekleştirilecek. Festivalle ilgili ayrıntılı bilgi için festivalin sosyal medya hesaplarını ve web sitesini takip edebilirsiniz. Festival programını buradan inceleyebilirsiniz.

<span class="reading-mode-buttons"></span>Engelsiz Filmler Festivali 13. kez şehirde<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Pusula Kahve Ankara, favori çekirdek ve demleme yöntemleri, ilkler, en sevilenler, el yapımı tatlılar, çalışmak için sunulan alanlar gibi özellikler üzerinden ele alınan dükkanların yanı sıra beraberinde bir kent deneyimi de sunuyor. Ayrıca, yemek tarihçisi Ceren Bozkurt “Üç Dakikada Kahvenin Kısa Tarihi” başlığıyla hayatlarımızın bu vazgeçilemez ve yeri doldurulamaz içeceğinin tarihteki izini sürüyor. Pusula haritalarının klasikleşen bölümü “Buna Değer Tavsiyeler” ise kahve üzerine uzmanlaşan Mert Tüzün’ün kahve severler için hazırladığı, az kişinin bildiği püf noktalarını içeriyor.

20-22 Eylül 2024 tarihlerinde Bilkent Center’da düzenlenen Ankara Coffee Festival’da ilk kez görücüye çıkan harita Pusula projesi web sitesinden indirilebiliyor. Projenin diğer haritaları ise şehrin farklı noktalarında satışta. Satış noktalarına web sitesinden ulaşabilirsiniz.

<span class="reading-mode-buttons"></span>‘Pusula Kahve Ankara’ haritası artık dijitalde<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Nüfus ve gelir kayıtlarına göre 19. yüzyılın ortasında Ankara merkez kasabada, 450 ila 670 Rum Ortodoks aile yaşar. Başka bir belgeye göre 1888’de merkezde yaşayan 25 bin kişinin 1.650’si Rum’dur. Ticari faaliyetlerinin kısmen belgelenmiş olması nedeniyle zengin Rum aileler hakkındaki bilgimiz görece fazla. Bu ailelerden Karasuloslar hakkında ise çok daha fazla kayıt bulunur. Bunun nedeni aile üyelerinden 1902 Ankara doğumlu Karasuli-Mastoridu’nun kaleme aldığı hatırattır. 1922’de Ankara’dan ayrılan Bayan Karasuli’nin anıları, dünyadaki ilk sözlü tarih arşivi sayılan ve mübadil Ortodoksların yazı ve ses kayıtlarını tutan Atina’daki Küçük Asya Araştırma Merkezi tarafından arşivlenir, 1966’da yazar tarafından yayımlanır. Anılar Yunanca kaleme alınmış ama özellikle yerel ifadeler, örneğin bazı hitap, atasözü ve dualar Karamanlıca (Yunan harfli Türkçe) olarak bırakılmıştır.

Önsözünde belirttiği üzere, Karasuli bu anıları Araştırma Merkezi’ndeki görevlilerin yönelttiği sorulara cevaben ama bir taraftan da kendi ifadesiyle, “ruhumdan asla silinmeyen maziye dair… anımsama ve acı anlarında gayriihtiyari” kaleme almıştır. Kitap, şehir üzerine önemli bilgiler içeren bir monografi olarak değerlendirilebileceği gibi, bir Ankara masalı gibi de okunabilir. Yaşananlar adeta kadim bir döneme, doğaüstü güçler, keramet ve kehanetler çağına aittir. Biraz uzaktan bakıldığında, kitlesel kıyımlara, savaşlara ve toplu trajedilere sahne olan bir tarihte münferit sağ kalışların mucizelere yorulmaması beklenemezdi. Bu korku tünelinden geçilirken, inanç ve maneviyattan başka sığınacak bir yer kalmamış olsa gerek.

İlk mucize bir doğum öyküsüdür. Aile yadigarı bir el yazmasında Karasulosların kökeni Kayseri, Kermir olarak gösterilir. Kermir önceden Ermeni, 19. yüzyıldan itibaren ise Rum nüfusun ağırlık kazandığı bir yerleşimdir. Yazmaya göre Kermir’de yaşayan varlıklı bir çiftin en büyük dileği çocuk sahibi olmaktır. Karasulu denilen yerdeki mucizevi manastıra gider, kırk gün orada kalır, yakarır ve dua ederler.

Ertesi yıl doğan erkek çocuklarına manastırın adını verirler. Bu çocuk muhtemelen Stavros Karasulos adını alır ve gençlik yıllarında Ankara’ya göçer, Nataroğlu Despina’nın kızıyla evlenir. Dört erkek çocuğundan en büyüğü Simon, ikincisi yazarın büyükbabası Haralambos ve hakkında az bilgi olan diğerleri Yoannis ve Elefterios’dur. İki kız çocuğu hakkında ise neredeyse hiç veri yoktur. 1830 sayımında Eşhor/Eşenhor Mahallesi kayıtlarında baba Karasuloğlu Stavros (d. 1770) ile dört oğlu Simon (d. 1810), Haralambos, Yovannis ve Lefter’in isimleri bulunur. Ailenin başka üyeleri de olmalıdır: 1825’te Bedos Karasulos sipariş üzerine Osmanlı Sarayı’na tiftik ürünleri, şali ve sof gönderir.

Karasuloslar 19. yüzyılda en önemli geçim kaynağı olarak tarım ve ticaretle uğraşır. Simon henüz 25 yaşında iken muhtemelen ticaret için İstanbul ve Zile’ye gider. 1840 ve 1844 kayıtlarına göre Avrupa tüccarıdır. 19. yüzyılın başında oluşturulan “Avrupa Tüccarı” unvanı, Osmanlı tebaası tüccara belirli şartları karşılaması kaydıyla düşük gümrük tarifesi ve benzeri imtiyazlar verir. Simon, 1850-58 senelerinde İngiliz Charles Kumpanyası’nın Ankara acentesidir, İngiltere’ye yapağı ihraç eder. 1878-82’de üyeleri muteber tüccarlardan seçilen Ankara Ticaret Mahkemesi’nin üyesidir. Simon, 1882-88 arasındaki bir tarihte hayatını kaybeder.

Simon Karasulos, tek oğlu Panayiot’a büyük miktarda nakit, aralarında Şengül Hamamı’nın da bulunduğu bir dizi taşınmaz ve Keçiören’deki Aziz Yanni Kilisesi yapımına ayrılmış bağışın da dahil olduğu büyük bir miras bırakır. Panayiot Efendi, Osmanlı Bankası ile ilişkisi olan muteber bir tüccardır, 1893’teki çekirge istilasında Vilayet Meclisi’ne borç verir. 1894’te Vilayet İdare Meclisi üyeliğine seçilir. İstanbul Sümbüllü Han’da yazıhanesi olan Panayiot, muhtemelen ülke içi ve dışı ticaret yapar. 1916 Ankara Yangını’nda Panayiot Efendi’ye ait otuz altı ev ve dükkan yanar. Karasulos Ailesi’nin Ankara’da üç yüze yakın mülkü, elliden fazla dükkanı ve evi vardır. Yunanistan’a göçerken bir gün vatana dönecekleri umuduyla anahtarlarını yanlarında götürürler.

Karasuli Hanım’ın büyükbabası Haralambos Karasulos, 1840’da tüccar yardımcısıdır, torununun anılarına göre altı yedi yabancı dil bilen iyi eğitimli biridir. Kardeşleriyle ortak, içinde birkaç köy olan 60 bin dönüm genişliğinde bir çiftliği ve içinde büyük bir konak olan 80 dönüm bağı vardır. Çiftlik Haymana Pirepınarı’nda, bağ Keçiören’dedir. Şehir içindeki evi ise Anafartalar ile Çıkrıkçılar’ın kesiştiği noktadaki Aziz Klementos Kilisesi’nin avlusundadır. Simon ve Haralambos Efendi, “çorbacı” veya “kocabaşı” olarak hitap edilen, Ankara Rum cemaatinin önderlerindendir.

Karasuli Hanım’ın babası Klementos Efendi, 1858’de Keçiören’deki bu bağevinde doğar ve Aziz Klementos Kilisesi’nde vaftiz olur. Heybeliada Ticaret Lisesi mezunudur. Yunanistan’a gitme hayali varken, babasının ısrarına dayanamayıp Haymana’daki çiftliğin işlerini devralır, zamanın çoğunda İstanbul’dadır.

Adını kiliseye veren Aziz Klementos’un, Ankara doğumlu, keramet sahibi bir hayırsever olduğu ve Hıristiyan katliamları ile tanınan İmparator Diocletianus zamanında öldürüldüğü düşünülür. Kaynaklar Aziz Klementos’la beraber yardımcısı ve iki rahibin de birbirine yakın belki de aynı yere gömüldüğünü iddia eder. Anlatılanlara göre, kilisenin altındaki dehlizlerde yatırlar bulunmuştur. Kilise bazılarına göre Ayasofya’dan daha önce, başka bir iddiaya göre ise 8. yüzyılda inşa edilir (Mimari ve tarihsel ayrıntılar için bkz. Eyice ve Serin).

Kilise ile Karasuloslar arasında tuhaf, adeta fizikötesi bir bağ vardır. Kilise 19. yüzyılın ilk yarısında ibadet için kullanılmamaktadır; avlusu bir Müslüman’a aittir. 1855-1856 yılında Haralambos, Ankara’nın tanınan ailelerinden Karakaşların kızı Sophia ile nişanlanır. Bir sabah Aziz Klementos Kilisesi’nin karşısındaki Yeğenbey Camii’nin üzerinde bulunduğu yokuştan inerken, caminin önünde bir kalabalık görür. Evin sahibi, gece rüyasında evden çıkmasını isteyen bir keşiş hayaleti görmüş; aile evi korkuyla terk etmiştir. Sabah olunca eve girmek isterler ama cümle kapısı açılmaz. Hoca ve imamlar kapıyı zorlarken caminin önündeki kalabalık olan biteni izlemektedir. Kilisenin altındaki yatırların lanetinden şüphelendikleri için kapıyı açmasını Haralambos’dan rica ederler. Haralambos dua eder, adak adar, ıstavroz çıkarır, oğlunu orada vaftiz ettirmeyi taahhüt eder ve anahtarı kilide yerleştirir yerleştirmez kapıyı açar. İkinci mucize böylece gerçekleşir. Evin sahibi evin kendisi için uğursuz olduğuna artık iyice kani olur ve evi Haralambos’a satar. Haralambos Efendi evi onartır ve ardından Sophia Hanım ile evlenir. Torunu, anıların yazarı Karasuli Hanım bu evde doğar.

Belki bu mucize, belki de kutsallığı tüm dinlerce genel kabul gören Klementos Kilisesi’ndeki vaftizi nedeniyle Klementos Efendi Müslümanlarca evliya kabul edilir. Haymana’daki çiftliklerine gidecekleri haber alınır alınmaz, yol üzerindeki köylerde hastalar birikir, beklemeye başlar ve Klementos’a yaklaşarak yalvarırlar: “Aman Kiliman Ağa, kölen olayım ateşimi kes.” Klementos atından iner ve her zaman yanında taşıdığı beyaz, pamuklu bir ipliğe okuyup üfleyerek dokuz düğüm atar, ellerine tutuşturur, geçmiş olsun dileklerini iletir, Aziz Klementos’a dua etmelerini ister.

Kilise ve ailenin yazgısı 1. Dünya Savaşı ile başka bir yörüngeye girer. Kilise 1916 Yangını’nda ağır hasar alır. Günümüzde çevresindeki binaların arasında hapis kalan ve görünmez olan yapıdan geriye duvarlar kalmıştır. Karasuloslar ise Dünya ve Kurtuluş Savaşı sırasında Anadolu’daki Rum cemaatlerinin yaşadığı güçlüklere ve yıkıma maruz kalır. Tesadüf ve yine mucizeler sonucu hayatta kalmayı başaran bazı Karasuloslar, 1922’de önce İstanbul’a, oradan da Yunanistan’a kaçar (Esin).

Ankara cemaati 1960’ta Bayan Karasuli’nin kızı Mimika Hanım’ın sekreterliğinde Atina’nın banliyösü Pallini’de, Ankaralılar Derneği’ni ve Aziz Klementos Kilisesi’nin bir benzerini yapmak üzere bir vakıf kurar, arazi satın alır. Bayan Karasuli ve akrabaları da vakfın kurulacağı çevrede elliye yakın arsa alır. Amaçları, Karasuli’nin ifadesine göre, “Allah’ın izniyle, anavatanın yadigarı olan küçük bir ‘Ankara’ kurmak”tır. Karasuli kitabının son satırına “Yeni Ankara” (Nea Galatia) notunu düşer. Bu son mucizedir. Eski Ankara’da başlayan masal Yeni Ankara’da biter.

Kaynaklar

[1] Esin, Taylan. İzler: Ankara Rum Ortodoks Cemaati, Kitap Yurdu, 2023.

[2] Eyice, Semavi. “Ankara’nın Kaybolan Bir Eski Eseri: Klemens Kilisesi”, Ankara Dergisi 1/2 (Mayıs 1991): 5-8.

[3] Karasuli-Mastoridu, Androniki. Kayıp Vatanımdan Hatıralar: Ankara’daki Hayatım [Αναμνήσεις απο τη Χαμένη μου Πατρίδα: Η ζωή μου στην Άγκυρα], Αtina, 1966.

[4] Kelleci (Aydınyan), Aved. “Ankara-İstanbul Arasında Bir Katolik Aile: Aydınyanlar”, AAD 7/1 (2019): 225-53.

[5] Serin, Ufuk. “Bizans Ankarası ve St. Clement Kilisesi”, METU JFA 31/2 (2014/2): 65-92.

<span class="reading-mode-buttons"></span>Eski Ankara’dan Yeni Galatya’ya bir kilise, bir aile<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Geçtiğimiz yıl, Alice Birch (Normal People ve Succession’ın senaristi) tarafından dizi olarak uyarlanan kurguda bu kez jinekologlar kadın olarak tasvir ediliyor ve Oscar ödüllü Rachel Weisz’in usta oyunculuğuyla ikizler can buluyor. Korku sinemasının bir alt türü olan body horror tarzında çekilen dizi, özellikle kadın bedeni üzerindeki baskı, şiddet, kontrolsüzlük ve değişim unsurlarını distopik biçimde ele almasıyla öne çıkıyor. Sinematografi dalında Emmy adayı olan yapım ekranlarda iz bırakacak gibi görünüyor.

İkizlerin yin yangı

Not: Yazının buradan sonraki bölümleri irili ufaklı spoiler içermektedir.

Dizinin konusunu özetleyecek olursak, son derece zeki ve alımlı tek yumurta ikizleri Beverly ve Elliot (Mantle kardeşler), birbirine zıt karakterlere sahip, mesleklerinde hayli başarılı kadın jinekologdurlar. Hayalleri -amaçları birbirinden farklı olsa da- kendi doğum merkezlerini açmaktır ve bunun için zengin yatırımcı Rebecca Parker ve tuhaf ailesi ile anlaşmaları gerekmektedir. Dışa dönük, çapkın, esprili ve uyuşturucuya yatkın olan Elliot, kısır kadınların tedavisinde çığır açmak için sınırları zorlarken; içe dönük, kontrollü, daha muhafazakar olan Beverly, iyi bir doktor olmayı hedeflemektedir. Zaman zaman bu ayrılıklarının birbirlerini dengelediğini görsek de Beverly’nin hastası ve aynı zamanda ünlü bir kadın oyuncu olan Genevieve ile yakınlaşması ikiz kardeşlerin ilişkisinde bozulmaya neden olur. Üstelik Beverly sevgilisinden bir bebek sahibi olmayı planlamaktadır. Hayatındaki her şeyi Beverly için yapmış olduğunu söyleyen Elliot bu yakınlığa tahammül edemez ve psikolojik sorunlar yaşamaya başlar. Beverly ise giderek Elliot’tan ve onun aykırı hayatından uzaklaşmaktadır.

Hikaye bu kurguda devam ederken önemli nokta ikizlerin temsil ettiği toplumsal değerlerdir. Elliot radikal yöntemleri kullanmaktan çekinmeyen, cesur, yenilikçi, eğlenceye düşkün, hovarda, cinselliğini dilediğince yaşayan ve girişken kişiliğiyle teknolojinin üstünlüğü, siborg, mutant ve olası türlerin oluşumuna sıcak yaklaşan fütüristtik görüşleri temsil etmektedir. Özellikle, alaycı bir şekilde “Kapitalizm çok mu kötü?” diye hayli nahif bulduğu kardeşine sorarken, Beverly ise dizi boyunca önemli olanın insanların sağlığı ve etik değerler olduğunun altını çizer. Elliot kadınların doğurganlık şeklini değiştirmek isterken Beverly insanlara yardım amacıyla bu mesleği seçtiğini söyler. Bununla birlikte, Beverly daha insancıl görüşleri temsil ettiği halde, Elliot’un yaklaşımı aslında kadın bedenini özgürleştirecek uygulamalara ışık tutmaktadır. Dizi boyunca hamileliğin, doğumun, doğum sonrasının zorlukları ve kadınlar üzerindeki olumsuz etkileri gösterilir. Elliot ise tüm bunların dışında kalarak, annelik ve doğurganlığı bir deney gibi görmektedir. Beverly ondan uzaklaşana dek halinden gayet memnundur.

Psikolojik açıdan ele almak gerekirse, Freudyen bakış açısına göre Elliot id, Beverly ise süperego olarak temsil edilmektedir. İd bireyin kaba, ilkel tutkuları, cinselliği, arzuları, saldırganlığı yani çocuksu tarafıdır. Elliot dizi boyunca iştahla yemek yerken görülür, cinsel arzuları güçlüdür, tutkuyla dans eder ve zaman zaman saldırganlaşır. Hatta bir sahnede Beverly ve Genevieve seviştikten sonra masaya bir kediyi andırırcasına çıkarak artan yemekleri yer. Bir keresinde de onların kapılarının önüne tıpkı bir köpek gibi kıvrılarak hüzünle yatar. Tüm bunlar ve açık saçları Elliot’un hayvani tarafını temsil eder. Yazar Silas’la sohbet ettiği sahnede ahlaki normların yıkıldığı “Cesur Yeni Dünya” kitabına gönderme yaparak “Bugünlerde kimsenin kimseyle sevişmesine izin verilmiyor,” der.

Süperego ise bireyin ahlaki, doğru, toplumun olmasını istediği şeklidir, ebeveyndir. Beverly de her zaman normlara ve ahlaki değerlere uygun davranır. Arzularını bastırır, öteler, kendini hep kontrol eder. Toplanmış saçları, başarılı olma, hastalara yardım etme, topluma faydalı olma, aşık olma, aile kurma, anne olma isteği de bunu temsil eder. İş yatırımcıları Rebecca ise, yemekte Beverly’nin maddi değil yardım odaklı düşünmesini “çok çok sığ” olmakla eleştirir.

Daha fazla spoiler içerir

Dizinin ilerleyen bölümlerinde Elliot, Beverly’nin hayali olan bebeği dünyaya getirmek için bilimin ve etiğin sınırlarını zorlar; bir nevi Frankeştayncılık oynar. Dizide bir can yaratmanın tanrıcılık olup olmadığı fikri sorgulanır. Ancak Beverly, Genevieve ile yakınlaştıkça, kardeşinden uzaklaşmak Elliot’u daha bencil ve mutsuz hale getirir. Babasının kucağına kıvrılıp bir çocuk gibi titreyerek ailesiyle (Genevieve’yi rol yaparken) televizyon izlemesi ve babasının yatağında ona sokularak uyuması kadının içinden geçtiği acıyı anlatmak için yeterlidir. Ancak Genevieve ile Beverly’nin araları bozulduğunda seve seve bebeğe bakmayı kabul eder. İkiz kardeşler normların dışında bir aile olmaya hazırlanıyordur. Mutlu sona doğru yaklaşırken, Elliot kadın bedeninin sınırlarını ihlal eden zengin yatırımcı adam ile itaatkar kızına uyguladığı beden zorbalığına isyan ederek çizgiyi aşar ve Beverly’den hiç olmadığı kadar uzaklaşır. Ancak asıl ilginç olan ise sonunda Beverly’nin Elliot’dan ayrı olmak istemediğini fark etmesidir.

Aşırı spoiler içerir

Dizinin sonu gelecekte bizi nelerin beklediği resmetmektedir. Beverly ölmüş, Elliot onun yerini almıştır. Yani muhafazakarlık bitmiş, kapitalizmin dişli çarkları işlemiştir. Bencillik kazanmış ve kadın bedeni doğurganlıktan sonsuza dek kurtulmak üzere özgürleşmiştir. Kadınlık artık yeniden tanımlanmaktadır. Evlilik, annelik, doğurganlık, evcimenlik ve çocuk bakımı ile özdeşleştirilen cinsiyetçi ideoloji Beverly’nin ölümü ile birlikte toprağın altını boylamaktadır. Elliot ise haz, özgürlük, cesaret ile eşleştirilen yeni kadınlık idolünü doğurmaktadır. Dizinin sonunda Beverly istediği her şeye (başarı, aşk, çocuk) sahip olduğu halde mutlu olamadığını, anlam bulamadığını söylerken; kutsallaştırılmış annelik, başarılı süper kadınlık ve idealize edilmiş aşk kavramı alaşağı edilmektedir. Bu çöküşü son bölümde sürekli titreyen ancak hiç açılmayan telefon sesi etkili biçimde anlatır. Bu vaatlerin yerini artık sert gerçeklik, kapitalizm, teknoloji ve haz almaktadır. Özetle, dizi bir yandan kapitalizmi eleştirirken bir yandan da kazanmasının kaçınılmaz olduğunu ve doğurduğu olumlu sonuçları (kadın bedeninin özgürleşmesi vb.) vurgulamaktadır.

Sırları çözen spoiler

Bütün bunların yanı sıra bence Ölü İkizler‘in en kilit noktası Beverly’nin yas terapi seanslarına katılarak kız kardeşini kaybettiğini ancak bunun hayatı için iyi olduğunu aktardığı sahnelerdir. Bir önceki bölümde anlatıldığı üzere dizinin sonunda Elliot, Beverly’i öldürmüş gibi görünse de benim bakış açıma göre asıl ölen henüz bir çocukken deniz kazasında kaybettikleri Elliot’tur. Dizi boyunca görünen Elliot ise Beverly’nin hayalinde yaşattığı ölü ikiz kardeşidir. Zaten bundan önce de bazı sahnelerde (Beverly hastanenin arka kapısında beklediği sırada Elliot basamaklardan hızla inip çıkarken, ikizler Rebecca ile toplantıdayken, yatırımcılarla aile yemeğindeyken ve yemekten ayrılırken, doğum merkezi açılışındayken) sadece Beverly’nin konuştuğu, Elliot’un arka planda kaldığı (bazen sadece siluet halinde) ve üçüncü kişilerin direkt onunla konuşmadığı görülmektedir. Buna ilaveten, halüsinasyonla alakalı çekimler Elliot’un aslında şizofrenik bir hayal ürünü olduğu fikrini güçlendirmektedir.

Genevieve de bir bölümde en azından kendi partisinde bu ikizler saçmalığını kapatmasını ister. Beverly ve Elliot arasındaki diyaloglar ve fikir ayrılıkları tıpkı bir bireyin iç konuşmasına benzemektedir. İd ve süperego arasındaki çatışmalar sıklıkla resmedilmekte, birbirini dengelemektedir. Burada metinler arası diyalogla sanki “Dr. Jekyll ve Mr. Hyde”a gönderme yapılmaktadır. Hatta doğum laboratuvarı araştırmacısı Tom bile Beverly’nin hayal ve fantezi dünyasının bir parçası olabilir. Dizi boyunca kendisi dışında fazla kimseyle konuşmaz ve Elliot’un bütün gizli işlerini o yapar. Beverly’nin yas terapisine gitme sebebi de kendisine zarar verdiği gerekçesiyle bu şizofrenik iç karakterden kurtulma isteğidir. Onun öldüğünü söyleyerek bunu kabullenmeyi planlar çünkü o artık bir anne olacaktır. Ancak sanılanın aksine nahif Beverly, annelik stresi, hayatının değişimi ve bilinmezliğiyle mücadele edemeyecek ve sonunda kendini yok ederek dizginleri tamamen Elliot’un ellerine bırakacaktır. Zaten Beverly’nin annesi de doğum sonrası depresyon yaşamıştır ve onun iyi bir anne olamayacağını söylemektedir.

Çözülmesi gereken son nokta ise Beverly’nin kardeşini kaybettiğini söylediği teknedeki yüzme olayıdır. Büyük ihtimal doğduğunda gerçekten ikiz kardeşi olan Beverly, bu tekne gezisinde kardeşini kaybetmiş ve ölenin hep kendisi olması gerektiğini (terapide söylediği üzere) düşünmüştür. Bu travmanın ardından da çılgın ikiz kardeşini şizofrenik olarak hayalinde yaratmış ve doktor olup başarılara imza attığı sürece onu içinde taşımıştır. Bir diğer deyişle Elliot, Beverly’nin kurduğu fantezilerin başrol oyuncusudur. Ancak annelik ve Elliot’tan kurtulma isteği Beverly’nin (şizofrenik olarak) sonunu getirmiştir.

Bedeninden özgürleşen kadınlar

Sonuç olarak gerilimli ve kanlı sahneler, yükselen tansiyon, çarpıcı görseller ile farklı hayatlara ayna tutan bu çalışmanın vurucu noktası kadın bedenine odaklanması. Üstelik 2023 versiyonunda doktorların kadın olması farklı eğilimleri vurgulaması bakımından diziyi daha ilginç ve anlamlı hale getirmiş. İkiz kadın kardeşlerle dolu aileye ait sahneler yapay döllenme biçimlerini yansıtırken yakın gelecekte bizi nelerin beklediğinin habercisi niteliğinde. Güçlü kadın başrol oyuncularının yanı sıra, dizinin kadın yapımcısı, yatırımcı ve sevgilisi rolündeki kadın karakterler; olayların hep güçlü kadınlar etrafında dönerek kadın bakış açısını yansıtması ve ekranları erkek egemenliğinden kurtarması bakımından önem taşıyor. Weisz’in muhteşem oyunculuğu, etkileyici sinematografik sahneler, zekice tasarlanmış bir kurgu ve teknolojinin getirdiği etik felsefeyle birleşince ortaya lezzetli bir eser çıkmış. Ölü İkizler, feminist, aykırı, isyankar ve bir o kadar iz bırakan, yeni nesil üreme biçimlerinin getirdiği etik ikilemleri sorgulatan ve sonu itibarıyla yoruma açık bir yapım olmasıyla geçtiğimiz yıla damga vuran yapımlardan biri.

<span class="reading-mode-buttons"></span>Kadın bedeninin çığlığı: “Ölü İkizler”<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Caz ve Özgürlük

Caz Derneği Başkanı ve festivalin küratörü Özlem Oktar Varoğlu, festivalin teması ile ilgili şu açıklamayı yapıyor: “Kasım ayında Ankara’da 27 yaşında ‘genç’ bir festival ile sizlerle buluşacağız. Festival görselimizi, Hacı Bayram Üniversitesi Grafik Tasarımı Bölümü yarışması sonucunda değerli jüri üyeleri hocalarımızla birlikte seçtiğimiz Merve Zeynep Saruhan tasarladı. Hem üniversitemiz hocalarına hem de katılan öğrencilere teşekkür ediyoruz. Caz ve Özgürlük temamız ile çok uyduğunu düşünüyorum. 2023 yılında hem Bodrum, hem de Ankara Caz Festivali’mizi Caz ve Özgürlük teması ile gerçekleştiriyoruz. Seçtiğimiz projeleri keyifle dinleyeceğinizi umuyorum. Başta T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı olmak üzere 27. Uluslararası Ankara Caz Festivali’ne destek veren tüm kurumlara, basın mensuplarına, sponsorlarımıza, Büyükelçilikler ve kültür ofislerine, üyelerimize, müzisyenlerimize, canla başla çalışan tüm ekibimize Yönetim Kurulu’muz adına teşekkür ederim.”

Festivale destek veren kurumlar arasında T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı Telif Hakları Genel Müdürlüğü, Ankara Büyükşehir Belediyesi, Çankaya Belediyesi, TGA, Hollanda Büyükelçiliği, Polonya Büyükelçiliği, Fransız Kültür Merkezi ve EUNIC, Ankara Hacı Bayram Veli Üniversitesi, Ankara Müzik ve Güzel Sanatlar Üniversitesi, Europe Jazz Network yer alıyor. MAİS A.Ş., TURMAKS, Tanoto, Jobs Studio, Dijital Akademi, Pelin Ofset, Bektaşlar Filo Ulaşım, Trilye Restaurant, Sugar Chocolate Cafe & Restaurant, Master’s Backline, Çankaya Belediyesi Yaşar Kemal Kültür Merkezi, Türk Amerikan Derneği, Ankara Özel Tevfik Fikret Okulları, Altınel Ankara Hotel & Convention Center, CP Ankara Hotel, Ankara HiltonSA, Samm’s Bistro, Last Penny Büklüm konaklama, mekan ve etkinlik desteği veren kurumlar. Festivalin basın sponsorları ise Kanal B, T24 Haber, Mag Medya, Ankara Life, Jazz Dergisi, Cazkolik, Joy FM & Joy Jazz, Radyo ODTÜ, Kültür Sanat Haritası, Ankara Etkinlik, Darkbluenotes, La Konser ve Lavarla.

Konser ücretleri 250-350 TL arasında değişen festivalde birçok etkinlik de ücretsiz olarak izlenebilecek. Program, www.cazdernegi.org adresinden, dijital söyleşiler de YouTube Caz Derneği kanalından izlenebilecek.

<span class="reading-mode-buttons"></span>27. Uluslararası Ankara Caz Festivali yaklaşıyor!<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Lavarla’nın 2017 yılında Ankara Keşif Haritası ile başlattığı, 2022 yılında ikincisini çıkardığı Pusula haritasının Ankara dışındaki ilk durağı Bozcaada oldu. Kullanıcılarına, adanın giderek yok olan kimliği ve hafızasının izinde adım adım bir keşif heyecanı sunmayı amaçlayan Bozcaada Keşif Haritası Pusula 3, Lavarla ekibi tarafından hazırlandı.

Bozcaada Keşif Haritası Pusula 3, kullanıcılarına, adanın kaybolmaya yüz tutmuş kimliğini ve hafızasını hatırlatmayı amaçlayan 19 keşif noktası içeriyor.

Haritada yer alan noktaların yanı sıra araştırmacı Hakan Gürüney’in “Adanın Merkezine Seyahat”, yazar Haluk Şahin’in “Göztepe’den Troya’ya Bakış”, bisiklet aktivisti Burçin Tarhan’ın bisiklet rotası “Koyların Sürekliliği” ve Bozcaada Caz Festivali ekibinin festival önerileri kullanıcıların ada keşfini farklı maceralara taşımayı hedefliyor.

Üçüncü haritanın çizimleri adayı yakından tanıyan, yazları adada geçiren çizer Hayalcan Deniz’e ait. Tasarım sürecinin koordinasyonunu Sema Çavdar, grafik tasarımını ise Elif Dilan Nadir gerçekleştirdi. Harita metinleri Ayşen Alpasar, Çiğdem Kaya Çayır ve Seren Erciyas tarafından yazıldı.

Bozcaada Keşif Haritası Pusula 3 ilk kez 8-9-10 Eylül tarihlerinde, aynı zamanda haritanın da paydaşı olan Bozcaada Caz Festivali’nde satışa çıkacak. Fiziksel ve dijital satış noktaları Lavarla web sitesi ve sosyal medya hesaplarından yakın zamanda duyurulacak.

Pusula nedir?

2017’de Lavarla tarafından hayata geçirilen matbu bir harita projesi olan Pusula, gündelik telaşlarla boğulan zihinleri rutinden koparmak, kenti deneyimleme biçimini tekdüzelikten çıkarmak ve ona bakışta yeni pencereler açmak amaçlarıyla tasarlandı. Bir harita olmanın yanı sıra, belirsiz aralıklarla basılarak kentteki değişimleri ve süreklilikleri takip edebilmeyi amaçlayan bir arşiv çalışmasıdır.

• ​Pusula’nın öncelikli hedefi turistler değil, kentte yaşayanlardır.
  
• Pusula, farklı çizerler tarafından tasarlanır.
• Pusula işbirliğini önemser. Her versiyonda yerel oluşumlara ve kişilere yer verir.
• Dolayısıyla kolektif çalışmanın ürünüdür.
• Pusula, deneyim odaklı öneriler içerir.
• Haritanın doğası gereği ve arşivlenebilmesi için matbudur.

Keşif Haritası Pusula web sitesi için tıklayın.

<span class="reading-mode-buttons"></span>Bozcaada Keşif Haritası Pusula 3 çıktı<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Ankara’nın kültür sanat camiası Haziran ayında basılan Ankara Keşif Haritası Pusula 2‘nin Cermodern’de gerçekleştirilen tanıtım etkinliğinde bir araya geldiler. Lavarla’nın ilkini Ekim 2017’de çıkardığı keşif haritasının ikincisi AnkaraAks iş birliğiyle, Koç Üniversitesi Vehbi Koç Ankara Araştırma ve Uyguma Merkezi’nin (VEKAM) ve Ankaralı girişim hop! scooter desteğiyle çıktı. Haritaya ayrıca Urbanwalks Ankara, Sivil Mimari Bellek Ankara projesinden akademisyen Umut Şumnu rotalarıyla ve sosyal girişim PinGOin de mekanların erişilebilirliğini inceleyerek katkı sundular.

15 Ekim Cumartesi akşamı gerçekleştirilen lansmanda Lavarla kurucu ortağı ve marka temsilcisi Serkan İzci, Lavarla kurucu ortağı ve genel koordinatörü, aynı zamanda Pusula proje yürütücüsü Seren Erciyas, AnkaraAks kurucusu ve genel koordinatörü Cemre Gökpınar ve ikinci haritanın çizimlerini yapan çizer Rüya İğit konuşmalarını gerçekleştirdiler. Sonrasında sohbet ve soru-cevap ile devam eden tanıtım lansmanı, Ankaralı oluşumları, akademisyenleri, yazarları ve Ankara için üretenleri veya çalışanları bu kadar geniş bir katılımla bir araya getiren ilk etkinlik oldu. Yeni iş birlikleri, yeni projeler ve fikirler ortaya çıktı, yeni planlar yapıldı, daha önce bir araya gelmeyenler tanıştı, tanışmış olanlar sohbetleri koyulaştırdı.

Tanıtım lansmanında ayrıca Pusula 2‘nin devam ürünü olan, Rüya İğit’in harita için çizdiği ikonlar ve heykel çizimlerinin yer aldığı kartpostallar da görücüye çıktı.

Ankaralı girişim Roof Coliving de tanıtım etkinliğinde kendi geliştirdiği deneyim alanını kurarak katılımcılarının yaşadıkları mekanlara dair hissiyatını yaratıcı çizimlere dönüştürdüler.

Ankara ve İstanbul’da satışta olan Pusula 2’nin satış noktalarına projenin websitesinden ulaşılabilir. Pusula haritaları ve kartpostalları yakında Lavarla websitesinden de online olarak satın alınabilecek.

<span class="reading-mode-buttons"></span>Pusula 2’nin tanıtım lansmanında tüm Ankara bir araya geldi<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Aradan geçen yaklaşık 3,5 senede Pusu’la ile gezen Ankaralı veya Ankara dışından gelen çok sayıda kimse olduğunu biliyoruz. Gerek fotoğraf paylaşımları gerekse mail ve mesajlarla aldığımız geri dönüşler haritanın amacına ulaştığını ve şehirde farklı deneyimlere kapı araladığını gösteriyor. Bununla beraber Pusula artık Ankara hafızasının bir parçası, bugünden 2017’nin Ulus ve Çankaya’sına bakmak ve şehrin deneyim pratiklerini anlamak adına önemli bir kaynak.

Bu bağlamda Pusula kaşiflerinin deneyimleri, izlenimleri ve görüşleri de 2017’den bu yana Ankara hafızasını deşmek ve derinleştirmek, geçmiş ve bugün arasında deneyim odaklı yeni bağlar üretmek, kendiliğinden üretileni anlamak ve pekiştirmek, yok olanı ise görebilmek adına ayrı bir değer taşıyor. Haritanın ikincisi için AnkaraAks ekibi ile kolları sıvadığımız şu günlerde Pusula kaşiflerinin deneyimlerini öğrenmeye can atıyoruz.

Pusula ile gezmiş olun veya olmayın, soru formuna vereceğiniz her yanıt ikinci harita için bir katkı anlamına geliyor. Formdan toplanan verilerin bir analizini ilgilenenler için Lavarla websitesinde paylaşmayı da önemsiyoruz. Dolayısıyla formu doldururken her türlü deneyiminizin ve fikrinizin bizim için önemli olduğunu unutmayın. Soru formunu ilgileneceğini düşündüğünüz kişilerle de paylaşabilirsiniz. Katkınız için şimdiden teşekkürler!

Soru formuna buradan ulaşabilirsiniz. Son katılım 15 Nisan 2021.

Kapak Görseli: Halil Gül

<span class="reading-mode-buttons"></span>Ankara Keşif Haritası Pusula Deneyiminiz<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

En son hangi eşyanı kaybettin?
Kulaklık?
Bu sefer çok iyi bakacağın o kalem?
98’inci çorap teki?

Eğer bir de iflah olmaz dalgınlardansan, bu liste uzar da gider. Kiminin ardından ağıtlar da yakmışsındır. Çocukluk atkın, geçen mevsim ödünç alınıp hiç geri dönmeyen başucu kitabın, en yakın arkadaşının yaş günü hediyesi… Birini Kızılay dolmuşunda, birini Ulus’ta bir kafede, bir diğerini şehir hatları vapurunda son defa görmüşsündür. Mekan konusunda biraz daha şanslıysan, bir güvenlik görevlisi ya da kasiyere, “Bulursanız lütfen haber verin…” deyip numaranı karalayıp uzatmışsındır bile.

Bulamadıysan (kulağında dört yapraklı yoncan yoksa çok da ümitlenmeye gerek yok zaten), benzerini gördükçe anarsın, bir fotoğraf karesinde gördüğünde, eski bir yüzü hatırlar gibi hatırlarsın onu.

Ama her eşyaya nasip olmaz bu kadar mücadele. Bazılarına olur.

Çünkü bazı ‘şeyler’ diğerlerinden daha kıymetlidir.

Birçok ‘şey’ ise hiç yükselemez o ‘kıymetliler’ mertebesine. Hikâyelerini peşlerinde sürükleye sürükleye değil de, bir alışveriş torbasında sallana sallana evimize giriveren şeylerden bahsediyoruz. Biraz balık hafızalı olur bunlar. Ne hatırlar, ne de hatırlatır. Gardırobunun ya da oturma odasının bir köşesinde, kendileri gibi evine düşüvermiş yığınların arasında kullanılacağı anı bekler durur. Hansel ve Gretel’in ekmek kırıntıları gibi hafızanda dönüp topladığın o ‘şeyler’den olamaz hiçbir zaman. Şanslıysa sosyal medya hesabındaki birkaç kareye girebilmiştir, fazlasını beklemek de haddine değildir zaten. Geçmişi geleceği belirsiz bir uzay taşı gibi gelir geçer hayatından. Hikâyesi yoktur ki!

Ya da biz öyle zannederiz.

Kendine aldığın son gömleği anımsa şimdi. Kesimine, desenine baktın, “Güzel düşünmüşler,” dedin belki. Parmaklarını kumaşında gezdirdin. “Yeri iyiymiş,” dedin. Biraz evirip çevirip dikişlerini inceleyip “kaliteli işçilik” diye düşündün. Fiyat etiketini yakasının arasından yakalayıp,  “Yüzde kaç kâr koyuyorlar kim bilir?” diye merak ettin bir an. Fabrikatörlerin, tasarımcıların, dikiş makinesinin başında harıl harıl çalışan siluetleri belli belirsiz oluştu zihninde. Biraz daha geriye gidince pamuğun dalından koparılışı, internette rast geldiğin birkaç haber geldi gözünün önüne belki. Uzak bir gezegenin isimsiz halkı tarafından gardırobuna armağan edilen bu yeni parçanın nasıl ‘var oluverdiğini’ hiçbir zaman öğrenemeyeceksin büyük olasılıkla. Marka etiketine de tahammül edemeyenlerdensen hangi gezegenden geldiğini bile unutabilirsin.

Üst üste örtülen her etiket, bitmek bilmez katalog çekimleri, vitrin dekorları, mağaza ışıkları, kırmızı panolarda indirim ilanlarının ardında uzaklaştıkça uzaklaşır bu garip gezegenler. Üzerine düşen parıltılı spotların altında sessizliğe bürünür de, bir plastik parçasının ucunda sallanan bir etiket konuşur onun yerine. Mecburiyetten bir “Made in …” dokumasına kalır onların sözcülüğünü yapmak. Etiketin devamındaki Tayland’lar, Hindistan’ların da, lise arkadaşının Instagram’ındaki Güney Asya’ya pek benzemediğini bilirsin içten içe de, alternatifi de aynı bilinmezlikteki Çin’ler Bangladeş’lerdir. Tıpkı her süpermarket alışverişinde olduğu gibi, aldığın ürünün ardındaki bin bir yaramazlığı bilmezden gelmekten başka çare yoktur bazen.

Bu etiketlerin ardında, her ürünün, bizimle buluşmasından çok önce başlar hikâyesi de, her zaman mutlu sonla bitmez. E böyle karanlık hikâyeleri de kimse anlatmak istemez haliyle. Bu döngü de böyle sürer gider. Gider mi sahi?

Karanlıklara düşmesin zihnin, zira bu yazı mutlu sonların mümkün olduğuna ikna olmuş, bunu mümkün kılmak için canla başla çalışan bir kalemden çıkıyor. Ankara’da (evet!), adil bir üretimin mümkün olduğuna inanan ve bu garip galaktik düzende, ışık yıllarını aşıp üreticilere ses veren bir ekip var. Joon olarak, yerel üreticilerin ellerini tasarımın dönüştürücü gücü ile buluşturuyoruz. Bu buluşmadan üreticilerinin hikayesini taşıyan, onların emeğine var gücüyle ses veren ürünler doğuyor. Evet, mutlu bir sonu olabilir ‘şeylerin’ hikayesinin, ama ancak seninle mümkün.

Bu ilk yazımız dönüşüm için bir açık davet. Lavarla’nın davetkar ritmi ve Joon’un kaleminin iş birliğiyle ortaya çıkan ‘Bir Hikâyesi Var’ serisi umutlu sorularla devam edecek.

Şimdi bir düşün.

Sahip olduğun ürünlerin, kaçının hikâyesini biliyorsun?

Kapak Görseli: No Man’s Land, Christian Boltanski (düzenlenmiştir)

Serinin ikinci yazısı: Bir Şey Ucuzsa Neden İşkillenmeliyiz?

<span class="reading-mode-buttons"></span>Şeylerin Hikayesinin İzinde<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Lavarla Şarap Sohbetleri serisinin ilk yazısı Orta Anadolu’nun Gözbebeği Kalecik Karası’na hoş geldiniz sevgili okur. Kalecik Karası, çoğu tüketiciye belki de kırmızı şarabı sevdiren yegâne üzüm, Ankara’nın en güzel yanı. 1980’lerde para etmediği için neredeyse tükenmekte olan Kalecik Karası, şükürler olsun ki bilinçli girişimler sonucu tekrar can bulmuş. Türkiye’de tarihi en eski üzüm çeşitlerinden biri olan Kalecik Karası; uluslararası rekabette belki Öküzgözü ve Boğazkere üzümlerinden yapılma şaraplar kadar iddialı olamasa da buram buram Anadolu kokan biricik nimetlerinden toprağımızın.

Kalecik Karası Türkiye’nin en iyi yıllanma potansiyeline sahip üzümlerinden biri. Sadece Ankara’nın Kalecik ilçesinde değil,  aynı zamanda Ege, Trakya gibi Türkiye’nin çeşitli bölgelerinde yetiştirilmekte. Kalecik Karasından yapılan şaraplar pamuk şekeri, çilek, ahududu ve zaman zaman kiraz-vişne aromasına sahip. Düşük asitli ve düşük tanenli olduğu içinse içimi kolay. Kırmızısı Ankara dönerine, şarküteri ürünlerine, baharatsız et yemeklerine iyi gider. Rosesi ise en çok kuru fasulye olmak üzere baklagillerle, enginarla ve hafif sebze yemekleriyle uyumlu. Hem rosenin hem de kırmızının yanına peynir tabağı tercih edebilirsiniz.

Kavaklıdere Prestige Kalecik Karası

Kavaklıdere, Ankara’nın en ünlü caddesine adını veren, Cumhuriyetimizin ilk milletvekillerinden Tunalı Hilmi Bey’in kızı ve damadının ilk olarak bugün Karum olarak bildiğimiz arazide kurduğu şarap firması. Cumhuriyetimizin ilk şarap üreticisi olması da Kavaklıdere’yi özel kılan bir diğer faktör. Zamanla şehrin büyümesiyle taşınan firmanın Prestige Kalecik Karası, içilebilecek en güzel şaraplardan biri. Hem Ankara’da yetiştirilen hem de Ankara’da işlenen Prestige Kalecik Karası ödül sahibi bir şarap. Yakut taşı renginde, gün batımıyla uyumlu.

Kavaklıdere Ancyra Kalecik Karası

30TL bandında içilebilecek en iyi şaraplardan biri. Pizza il Forno’nun 4 formaggi, margherita ve beyaz peynirli pizzalarıyla denemenizi öneririm.

Kayra Terra Kalecik Karası

2011 üretimli şaraplarıyla ödül alan bu şarap, serin yaz akşamlarında içimi en keyifli şaraplardan. Bir çift kadeh kapıp Seymenler’e gitme bahanesi.

Allure Beyaz Kalecik Karası

Kayra’nın Şarköy tesislerinde üretilen bu şarap, kırmızısı gibi ödüllü. Ferah, içimi kolay ve kaliteli. İçtiğim en iyi roselerden biri.

Vinkara Doruk Kalecik Karası

Fiyat-performans olarak memnun kalabileceğiniz bir şarapken fiyatları üzücü bir şekilde arttı ancak yine de idare eder. Ne yazık ki üretim yılına göre kalitesi değişiklik gösterebiliyor.

Sevilen Majestik Syrah-Kalecik Karası

Sevilen şaraplarıyla geçtiğimiz sene tatilde, daha önce Kavaklıdere’de çalışan Ankaralı bir tekelci sayesinde tanıştım. Tatilin sonlarına doğru paramız azaldığı için tercih ettiğimiz bu şarabı anın güzelliğinden midir bilinmez ama çok beğendik. Bir de ufak tavsiyede bulunmak isterim. Majestik’e güvenip Sevilen’in beyaz şarapları ve rosesini -bence- almayın.

Hayyam’ın dizeleriyle başlayan bu yazıya, Hayyam’ın dizeleriyle son vermek isterim.

Adam olduysan hesap ver kendine
Getirdiğin ne, götürdüğün ne
Şarap içersem ölürüm diyorsun
İçsen de öleceksin, içmesen de

<span class="reading-mode-buttons"></span>Şarap Sohbetleri: Orta Anadolu’nun Göz Bebeği Kalecik Karası<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.