Ulucanlar Cezaevi

Ulucanlar Cezaevi, Cumhuriyetin kurulduğu ilk yıllar inşa edilerek “Umumi Hapishane” olarak faaliyete geçmiştir. Yetkililer, bulunduğu konum itibariyle mahkumların çalışacakları alanı göz önünde bulundurmuşlardır. Ankara’nın 1920’lerinde ıssız alanın büyük yapılarından birisiyken şimdilerde şehre karışmış bir tozlu tarih hafızasına sahip.

İlk olarak Cebeci Tevfikhanesi adı ile hizmete geçmesine rağmen infazların gerçekleşmesi çok sürmemiştir. 1925 yılında açılan cezaevi, ertesi sene bir bir can almaya başlamıştır. Daha sonra sırasıyla Cebeci Umumi Hapishanesi, Ankara Hapishanesi, Ankara Cebeci Sivil Cezaevi, Ankara Merkez Kapalı Cezaevi ve en sonunda da Ulucanlar Cezaevi adlarını almıştır.

Cezaevi, şairinden yazarına, politikacısından sinemacısına her kesimden mahkuma tanıklık etti. Nazım Hikmet, Necip Fazıl Kısakürek, Ahmet Arif, Bülent Ecevit… Bunlar sadece birkaç isim, liste uzun; 81 yılına 18 infazı sığdırmıştır cezaevi (Bu infazlardan en bilineni Deniz Gezmiş ve arkadaşları).

Kalan anılar cezaevinin duvarlarında “ben buradayım” diyor. Koğuşlarda duvarlarda yazılı şiirler, sözler, asılı afişler dikkat çekiyor. “Taş taşı ama laf taşıma“, “Özgürlüğünü kaybettin onurunu kaybetme” büyük harflerle duvara yazılmış sözlerden en göze çarpanları. Halikarnas Balıkçısı namıyla bilinen Cevat Şakir Kabaağaçlı, Ulucanlar Cezaevi hakkında “Cebeci hapishanesi yeni yapılmıştı, birçok odalarının mı diyeyim, hücrelerinin mi diyeyim, daha tavanı bile yoktu… Odanın kaçıncı katta olduğunu hatırlamıyorum şimdi. Ama epeyce yüksekteydi, çünkü pencereden bakınca dağ yamacı ta aşağıda kalıyordu. Sonra penceresinde demir filan da yoktu. Beni ilk katta parmaklıksız bir odaya tıkmazlardı ya,” diyor.

Ulucanlar Cezaevi’nin tanınan simaları:

5. Koğuş: Behice Boran, Şakir Kabaağaçlı, Nazım Hikmet, Necdet Adalı, Necip Fazıl, Sabiha Sertel

6. Koğuş: Fakir Baykurt, Ahmet Arif, Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan, Hüseyin İnan, Yılmaz Güney, Talat Aydemir, Muhsin Yazıcıoğlu, Bülent Ecevit, Yılmaz Odabaşı

Hilton: Fethi Giray, Cüneyt Arcayürek, Hüseyin Korkmazgil, Muzaffer Erdost

Ulucanlar Cezaevi Müzesi

Ulucanlar, 2010 yılında Ulucanlar Cezaevi Müzesi olarak kapılarını ziyaretçilere açtı. Yeşil bir bahçesi bulunan müze, askeri bir ortama giriyor havası barındırıyor. Sağ ve solda olmak üzere nöbet tutan iki askeri heykelin arasındaki kapıdan girerek giriş biletlerini alıp, “Giriş” yazan kapıdan girince gezi başlıyor. Soğuk ve karanlık koridordan geçtikten sonra ilk olarak “Hilton” diye adlandırılan 9. ve 10. koğuş karşılıyor. Bu koğuşlarda en tanıdık isimler yatmış: Bülent Ecevit, Necip Fazıl…

Hilton koğuşunun hemen yanında tek kişilik hücreler bulunuyor. Hücrelerin olduğu koridordan geçerken mahkumların seslerini duyuyor, ışıklandırılan odalara hücre deliğinden bakabiliyorsunuz. Hücrelerin ardından koğuşlar sıralanıyor. Duvarlarda siyah-beyaz fotoğraflar… Gezi boyunca çalan şarkılar… Barış’ın “Bacak kadar boylu kazık kadar adam nasıl olur İnci?” demesi çınlayabiliyor kulaklarda (Uçurtmayı Vurmasınlar için bakınız). Ayrıca Ulucanlar Cezaevi, Yılmaz Güney’in Duvar filmine de esin kaynağı olmuştur. Hepsi o günlere götürüyor sizleri. Koğuşlarda mahkumlara ait eşyalar ve koğuş içinde o dönemin gazeteleri duvarlarda asılı. Özellikle 6. koğuş itinayla gezilmeli. Tanınmış isimlerin kişisel eşyaları bu bölümde sergilenmekte: Muhsin Yazıcıoğlu’nun namaz takkesi, Deniz Gezmiş’in ders notları, Ahmet Arif’in yeleği ve dolma kalemi… Bunlar sadece birkaç isim, daha niceleri var.

Müze kütüphanesinde döneme ait yayın ve mahkeme kayıtlarının yanı sıra bazı eserlerin ilk baskılarını da görebilirsiniz. Ardından mahkumların hamamını ve görüş salonunu gezdikten sonra son durak olarak “darağacı”nı mahkum edilmiş olarak görürsünüz. Duvara asılı levhada idam edilenlerin isimleri yazılıdır. Darağacının hapsedilmesinin amacı, Türkiye’de 2004 yılında idamın kaldırılmış olmasıdır. Beraat edecek bir mahkum edasıyla kapıdan çıkarak kendinizi avluda bulursunuz.

Ulucanlar Cezaevi Müze’sinden geriye kalan: Kulaktaki şarkı, çekilen fotoğraflar ve mahkumların anısı…

Adres: Şükriye Mahallesi , Ulucanlar Caddesi No:63 Altındağ
Telefon : +90 (312) 507 01 38

*Ulucanlar Cezaevi Müzesini pazartesi günleri hariç 10.00-17.00 arası ziyaret edebilirsiniz.

Websitesi / Facebook

Kapak fotoğrafı

<span class="reading-mode-buttons"></span>Cezaevinden Müzeye: Ulucanlar<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Proje, öğrenim gören çocukların sıkıntılarını azaltmayı ve onlara daha iyi bir olanak sunmayı amaçlıyor. Bana Bir Kitap Çizer Misin? projesi daha önce iki dönemde (20015-2016 ve 2016-2017) toplam 40 köy okulunda 1540 öğrenciye kırtasiye yardımında bulundu. Küçük Prens’in önderliğinde Küçük Prens kitabı ve sadece kırtasiye malzemesi olmamak kaydıyla bunun dışında kıyafet ve temel eğitim materyallerini ihtiyaç sahibi çocuklarla buluşturdu.

Projenin ortaya çıkışını Emre Çetinaslan kendi ağzından şu şekilde anlatıyor “Ben gıda mühendisliği okuyorum, bölümümüz gereği fabrikalarda staj yapmamız gerekiyor. Bu sebeple her yaz çeşitli illeri görme şansım oluyor. 2015 yılında Eskişehir’de hem staj yapıp hem de şehri gezerken bir gün çeşitli kitapçıların olduğu bir sokağa girdim. Kitapları incelerken çocukluğumda okuduğum birçok kitabı gördüm, bunlara Küçük Prens kitabı da dahil. Hepsi çocukluğumun güzel geçmesini sağlayan beni umutlandıran ve mutlu eden kitaplardı. Sonrasında bu kitapları dışarıda bir yerlerde yardıma ve umuda ihtiyacı olan çocuklara ulaştırmayı böylece onlara ışık olabilmeyi istedim. Böylece projemin ilk adımını atmış oldum.”

“Proje ismi ise şuradan geliyor: Hikayeye göre Küçük Prens bir çöle düşer ve çok yalnızdır. O sırada hikayenin diğer kahramanı pilot ile karşılaşır. Ondan, arkadaşlık edebileceği ve yalnızlığına çözüm olması adına bir koyun çizmesini ister. Bu replikten esinlenerek oradaki çocuklara arkadaş olmak umuduyla projemizin ismini “Bana Bir Kitap Çizer Misin?” olarak belirledik.”

Proje başta Ankara, diğer iller ve birçok üniversite tarafından destekleniyor. Emre Bey tarafından çocuklar için başlatılan bu projeye destek verenler arasında ODTÜ, Hacettepe ve Türk Hava Kurumu (THK) Üniversitesi’nin isimlerini sayabiliriz. Üniversitelerin öğrenci topluluklarının katkıları da bulunuyor. Projenin maddi kaynağı ise düzenlenen konserlerle karşılanıyor. Bilet satışlarında öğrenci toplulukları hummalı bir çalışma yürütüyor.

Her şey tamamlandıktan sonra sıra bu köy okullarının nasıl belirlendiğine geliyor. Ekip bu konuda çok titiz çalıştığını belirterek yardım yapılacak köy okullarının öğretmenleriyle birebir iletişim sağlıyorlar. Kaynak olarak ise MEB ve Kardeş Okullar gibi platformlar kullanılıyor. Proje kapsamında yardım gönderilen il ve okullardan birkaçı şunlar;

İller: Erzurum, Hatay, Kilis, Ağrı… ; okullar: Boyacı Köyü İlkokulu, Çınar İlkokulu, Yeşildere İlkokulu… Bunlar sadece birkaçı, oysa bu güzel projeyle destek verilen iller ve okullar uzayıp gidiyor.

Yardım yapılan materyallere gelince kırtasiye adına bir çocuk için aklınıza gelen her şey olabiliyor. Kalem seti, oyun hamuru, not defteri, Küçük Prens kitabı, konu anlatımlı kitaplar, soru bankaları, boyama kalemi, okuma setleri, atkı, bere… Kalem, silgi, defter, kalemtıraş, boya malzemeleri gibi kırtasiye  materyalleri yeni  alınıyor; bunun için neredeyse günlerce araştırıp en uygun fiyatı veren yerden almaya büyük özen gösteriliyor. Şapka, bere, atkı, okuma kitabı gibi materyaller ikinci el olarak temin etmeye çalışılıyor; temin edilemezse onlar için de bütçe ayırılıyor. Bu malzemelerin çocuklara ulaşımında “Bana Bir Kitap Çize Misin?” proje ekibi, her çocuğun özel olduğuna inanarak paketleme işlemini her çocuk için özel olarak yapıyor. Bu projenin bir farkının da “her öğrenciye özel olarak hazırlanan yardım”ların olduğunun altı çiziliyor.

Ayrıca projeye destek için TRT arşivinden yapılan tanıtımları izleyebilirsiniz. TRT radyosundaki Evimizin Neşesi adlı programda da ekip kendini tanıtma fırsatını bulmuş.

ÖNEMLİ NOT: Son olarak Emre Bey, görme engelli çocuklar için de çalışmalarının olduğunu belirtti. Ayrıca kendileri basılmamış çocuk hikayeleri yazıyor ve bazılarını Braille’n alfabesinde kabartma olarak bastırmış. Bunlar Ankara’da 2 farklı görme engelli okula dağıtılacak.

İletişime geçmek için:

Emre Çetinaslan

Telefon 0539 638 14 27

Mail emrecetinaslan@hotmail.com

Facebook / Instagram

<span class="reading-mode-buttons"></span>Bana Bir Kitap Çizer Misin?<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

1. Tıp mı okuyorsun?

Hangi üniversiteyi kazandığınızı sorduklarında Hacettepe dediğinizde ilk soracakları soru budur. Tıpta ün yapan üniversitemizde başka bölüm yokmuş gibi bu soruyu okul bitene kadar duyacaksınız. Kurtuluş yok! Sağlık kampüsümüz Sıhhıye’de olduğu için (sağlıkçı değilseniz eğer) her seferinde “Ben Beytepe’deyim” diyerek ekleyeceksiniz. Ama okurken tıp eğitiminden farksız olduğunu hissederek, bazen istemeyerek, ama hep zorunluluktan, ama en önemlisi bu okulu severek nizamiyeden fakülteye ulaşımın tatlı hatırası kalacak. Bırakın millet sizi tıp okuyor bilsin, siz Hacettepeyi yaşayın!

2. Bu otobüs kuyruğu mu yoksa ekmek kuyruğu mu?

Sabah 9 dersine gelirken metro çıkışındaki köprü sırası ve ders sonrası saat 4’ten sonra oluşan kuyruğun tarifi yok. Normal saatlerde pek gelmeyen egolar, bu saatlerde ardı ardına gelmesine rağmen o sıra hiç bitmeyecek gibi. Hacettepe’nin otobüs kuyruğu Çin Seddi’nden sonra uzaydan görünen ikinci kuyruk olsa gerek! Ego gelene kadar otostopla giderim derseniz onun sırası da otobüs sırasını aratmaz (ayrıca Hacettepe’de otostop yazısı için tıklayınız).

3. Yürümeyen merdiven yapmışlar!

Gün Hastanesi’nden Bam’a (öğrenci kasabası) inerkenki yürüyen merdivenlerdir. Aslında yürüyen merdiven dediğime bakmayın, yürümez. Çalıştığına şahit olan çok az kişi vardır. O merdivenlerin çalıştığını görenlerden biri de benim. 2013 senesinde oryantasyon haftasında. Ancak bir farkla, merdiven ters çalışırken. Bam’dan yola çıkmak isteyen bir grup öğrenci baktılar, merdivenler çalışmıyor “çıkan” merdivenden çıkmaya çalışıyorlardı. Tam o sırada merdivenler çalıştı ama o öğrencileri bindikleri noktaya tekrar indirdi. Eh, Hacettepe cilvesi deyip geçiyoruz bizde.

4. Adı farklı tadı/şekli aynı çorba!

Okulumuzun yemekhanesinin yolları taştan, yemek güzelse sırası meydanı aşan, listedeki yemeklerin tepsidekilerle isim benzerliği olduğunu sandığınız başlı başına bir macera durumu. Geç giderseniz listede elmalı turta varken elma yiyeceğiniz bir yemekhane burası. En çok da çorbalarımız ünlü. Her gün birbirinden farklı çorbalar pişiyor. Aslında bakarsanız her çorba diğerine benziyor.

5. Dikkat, geyik çıkabilir!

Öncelikle Hacettepe Üniversitesi’nin amblemini geyiğe benzettikleri için “Geyik mi yapıyorsun?” esprisiyle başlıyor her şey. Nizamiye-fakülteler arasındaki yolda “geyik çıkabilir” tabelasıyla karşılaşınca şaşırmayın. Kampüs, bulunduğu konum itibariyle orman içinde. Sabahları derse giderken fazla oksijenden çarpılmalar yaşayacağınız günler olacaktır. Ben ne geyik gördüm ne de başka yabani bir hayvan. Ancak tilki gördüm diyen arkadaşım var. Arkadaş canlısı kedi ve köpek dostlarımız dışında kuş sesleri de eksik olmuyor. Aklıma gelmişken söyleyeyim, dersi dışarıda yaptığımız o gün ağaç dalında papağan görmüştük. Sonra uçup gitmişti. Aslında o “geyik çıkabilir” tabelası tüm doğayı temsil ediyor. Şu ana kadar bir geyik çıkmadı ama çıkarsa şaşırmayın.

NOT: Kampüsün büyük çoğunluğu kütüphane çimlerinde ders arasını geçiriyor; hayat o çimlerde akıyor. Kampüs havası kütüphane ve çevresinde en yoğun hissediliyor. Yalnız kalmak istediğinizde ise Yeşil Vadi’ye kaçabilirsiniz. Kimya bölümünün ilerisinde, merdivenlerden inerken biraz zahmetli olmasına rağmen göldeki kuğuları izleyerek vakit geçirebilirsiniz.

Hacettepe’ye tekrardan hoş geldiniz! Bol gülücüklü seneler!

Kapak görseli buradan alınmıştır.

<span class="reading-mode-buttons"></span>Yeni Gelenler İçin Hacettepe!<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Rotanızı Dikmen’den başlattığınızda meclise kadar listedeki 4 parkı görmüş olursunuz.

1. Sabahattin Ali Parkı

Dikmen’in yüksek noktalarının birinde yer almaktadır. Bir yanı ODTÜ ormanına bakmaktadır. Sabahattin Ali Parkı, Opet’in yanında ve eğimli bir arazide bulunmaktadır. Giderken benim gibi özel bir beklentiniz olmasın. Parkta Sabahattin Ali’nin adı dışında ona ait bir şeyler aradı gözler. Ama sakin bir ortam arıyorsanız şayet, aklınızda bulunsun.

Adres: Dikmen Caddesi Opet Yanı, Keklikpınarı, Dikmen

2. Ahmed Arif Parkı

Ahmed Arif Parkı, Dikmen Vadisi yakınında bulunmaktadır. Hayli geniş alanıyla bu sıcaklarda kaçmak için birebir. Aydınlatmalı havuzu ve minik amfileriyle burası listenizde olmalı mutlaka. Ayrıca piknik alanı olarak da kullanılan parkta, ağaç gölgelikleri altında ve akan suyun sesiyle kendinizi hayattan soyutlayabilirsiniz.

Parkın yol tarafında bulunan heykelinde, ne diyordu Ahmed Arif Anadolu şiirinde:

Dayan kitap ile
Dayan iş ile.
Tırnak ile, diş ile,
Umut ile, sevda ile, düş ile
Dayan rüsva etme beni.

Adres: Sokullu Mehmet Paşa Caddesi, Dikmen

3. Cahit Sıtkı Tarancı Parkı

Cahit Sıtkı Tarancı Parkı, Ahmet Arif Parkı’nın bir yan sokağında bulunmaktadır. Eğimli bir araziye konumlanmış olup içerisinde açık bir halı saha bulunmaktadır. O halı sahanın duvarında Cahit Sıtkı “Memleket isterim” diyor ve adını bu şekilde yaşatıyoruz.

Adres: Sokullu Mehmet Paşa Caddesi ve Ahmet Haşim Caddesi Kesişimi

4. Cemal Süreya Parkı

Listemizdeki Dikmen sınırları içindeki son parkımız Cemal Süreya Parkı. Ayrancı Pazarı’nın yanındadır. Açıkçası benim favori parkım diyebilirim. Çünkü girişinde sağ ve sol sütunlarda Cemal Süreya’nın hayatı, şiirleri ve karşınızda şairin heykeli Tek Yasak adlı iki dizelik şiiriyle “Özgürlüğün geldiği gün/ O gün ölmek yasak!” diyerek sizleri karşılıyor.

Adres: Dikmen Caddesi Ayrancı Pazarı Yanı Ayrancı

5. Can Yücel Parkı

Can Yücel Parkı, Çiğdem Mahallesinde, ODTÜ sınırlarına yakın ve sitelerin arasında şirin bir yer. Parkın girişi, ufak bir meydanla ve karşınızda Can Yücel’in büstüyle karşılıyor sizleri. Çankaya Evi, halı sahası ve oyun parkıyla bir akşamüzeri kitabınızı kapıp bankına kurulabileceğiniz bir ortamı var.

Adres: Çiğdem Mh. 1551. Cd. Park Sitesi Karşısı

6. Yaşar Kemal Parkı

Listemizi Yaşar Kemal Parkı’yla bitiriyoruz. 2015 yılında Yaşamkent’te hayatını kaybeden bu usta yazarımızın adını, sakinleri bu parkta yaşatmaktadır. Parkın orta kesiminde büstü ve bir at heykeli bulunmaktadır. Yaşar Kemal de diğer iyi insanlar gibi güzel atına binip gitti. Yaşamkent, yerleşkesi bakımından sessiz, çiçek kokularının yoğunlukta olduğu bir yerken; Yaşar Kemal Parkı, bu atmosferi küçük göleti ve çevresindeki çiçeklerle tamamlamaktadır.

Adres: Yaşamkent Mh. 3144-3151 Sk. Arası 3150. Sk. Kesişimi Mesa Yonca Evleri Yanı

Not: Parklar şehrin kargaşasından biraz olsun uzaklaştığımız nadir alanlar. Parklarımızı lütfen koruyalım; temiz tutup, sahip çıkalım.

<span class="reading-mode-buttons"></span>İsimlerini Sevdiğimiz Edebiyatçılardan Alan Parklar<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Öncelikle caminin isminden başlayalım. Kimdir Ahmet Hamdi Akseki?

Ahmet Hamdi Akseki, 1887-1951 yılları arasında yaşamış; Saltanat, Meşrutiyet ve Cumhuriyet dönemlerini görmüş Türkiye Cumhuriyeti’nin üçüncü Diyanet İşleri Başkanı’dır. Eğitimini İstanbul’da tamamladıktan sonra Kurtuluş Savaşı’nda Ankara’ya öğretmen olarak tayin edilmiştir. Ömrünün sonuna kadar İslami eserler vermiştir. Bunların yanı sıra hayatının gülümseten bazı detayları vardır. Bunlardan birkaçı: Atatürk’ün isteği üzerine Kur’an’ı Kerim meali yazması, Necip Fazıl Kısakürek’in lise öğretmeni olması, 18 yaşındayken Mehmet Akif Ersoy’dan Arap Edebiyatı dersi alması ve 1946 yılında Ecevit çiftinin nikahını kıymasıdır.

Ahmet Hamdi Akseki Camii, teknolojik açıdan son derece modern bir yapı olma durumunu teşkil ediyor. Mimarisiyle ilkleri barındırıyor.

Erkekler için girişten girmek yeterli. Ama bir kadın olarak namaz kılacağım yere ulaşmam zaman aldı. Çünkü bir camide asansör hiç alışık olduğum bir durum değildi. Dış ve iç mimarisi Türk-İslam kültürünün izlerini taşıyor. Özellikle yıldız sembolü çok işlenen konulardan biridir. Mavi rengin yanı sıra sarı ve beyaz renkli işleme ve süslemelerin ağırlıklı olduğu görülüyor.

Ayrıca Ahmet Hamdi Akseki Camii, Türkiye’nin en büyük kubbe çapına sahiptir. Başınızı kaldırıp kubbeye baktığınızda avizesinin olmadığını da görüyorsunuz. Ne bir ışıklandırma ibaresi ne de mikrofon… Bunların hiçbirinin bulunmadığı bir cami olarak “neredeyim” diye kendinize sormanıza neden oluyor. Kubbedeki “vav” harflerinden sonra gözler kolonlardaki yazılı hadislere kayıyor. Kadınlar bölümündeyse kadın sahabelerin isimleri yazılıdır.

Beni şaşırtan başka bir durumsa ayakkabılıkların sinyalizasyon özelliğine sahip olmasıydı: Yani boş olanlarda yeşil, dolu olanlarda kırmızı ışığın yanması. Bu özelliğiyle Ahmet Hamdi Akseki Camii bir ilk olsa gerek. Tüm bu özellikleriyle erişilebilir cami tabirinin kullanılması yanlış olmaz diye düşünüyorum.

Son olarak caminin alt kısmında bir de sergi salonu bulunuyor. Kitap satışları yapılıyor, farklı hattatlara ait Kur’an’ı Kerim nüshaları sergileniyor ve ayrıca oturup vakit geçirebileceğiniz bir atmosferi var. Ahmet Hamdi Akseki Camii, gerek mimarisiyle gerek sunduğu şartlar göz önüne alındığında hem geleneği hem yeniliği taşıyan bir camidir. Bütün bunları göz önüne aldığımızda Ramazan ayında olduğumuz için mahyasının olmaması buruk bir tat bırakıyor.

Ek olarak Mustafa Kutlu’nun Ahmet Hamdi Akseki Camii hakkındaki gözlemlerini okumak için tıklayınız.

<span class="reading-mode-buttons"></span>Camide Son Teknoloji: Ahmet Hamdi Akseki<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Papazın Bağı, Ankara’nın yıllanan mekanları deyince akla ilk gelen yerlerden biri. Çoğu Ankaralının müdavimi olduğu bir yer, bilmeyen varsa da bundan sonra gitmekten vazgeçemeyeceği yerler arasında olacaktır. Yerleşimi, Cumhuriyetin ilanından önceki dönemlerde başlamış, sahipleri el değiştirmiş olsa da doğallığını kaybetmemiş gizli bir bahçedir. Gaziosmanpaşa Mahallesi’nde Kuleli Sokak’ta tabelasıyla karşılar sizleri.

Papazın Bağı’nın ilk kurucusu Hikmet Kuloğlu’yla bu mekanı konuştuk. Öncelikle mekanın adından başladık. İlk duyulduğunda garip gelse de ortada papaz falan yoktur. Ermeni tehciri öncesinde bu yer bir papaza ait olduğu için adı geçerliliğini korumuştur. Hikmet Bey, “Gizli Cennet Bahçesi” ya da “Yeşil Vadi” olarak mekanın adını değiştirmiş olmalarına karşın bu isimler alındığı için tekrar Papazın Bağı’nda karar kıldıklarını belirtti. 1923 yılında Hikmet Bey’in babasının bağı satın almasıyla başlayan serüven 1953 yılında kendisinin bağa sahip çıkmasıyla başlıyor. Askerden gelince İstanbul’a abisinin yanına giderek gördüğü adalardaki Rum bahçelerinden feyz aldığını da belirtiyor, Hikmet Bey. Papazın Bağı, 1977-78 yıllarında 1. dereceden sit alanı oluyor. Böylece ilk kurucusu Hikmet Bey’in doğaya tutkun olmasıyla da mekan günümüzde geçerliliğini korumaktadır.

Papazın Bağı’nın ilk kurulduğu yıllar Ankara’nın bu kesimine otobüs sık olmasa da o zamandan beri müdavimleri hiç eksik olmamıştır. Her kesimden konuk ve müşteri barındırmaktadır. Sanat dünyasından tutun da siyaset adamlarına kadar hem de. Zeki Müren, Adnan Şenses, Abdullah Gül, Deniz Baykal, İbrahim Kalın… Ankara’da çekilen dizi setleri de zaman zaman Papazın Bağı’nda soluğu alıyor, Behzat Ç. ve Deniz Yıldızı ekibinden bahsetmek gerekirse.

Bu mekanı müşteriler için değerli yapan nedir? Birçok neden sıralamak mümkündür bu konuda. Papazın Bağı, çok çeşitli, yıllanmış müşterileri misafir etmiştir. Çocuk yaşta aileyle gelerek vakit geçirilen bir yer haline gelince, yıllar sonra çocukluk anılarını yeniden yaşamak uğruna ziyaretler yapılır. Çocuk sevinçleri tekrar canlanır bu sayede. Biraz buruk, biraz tebessüm yüklü… Kaybedilen anne-babanın kokusu aranır bazen. Oturduğun masaya tekrar oturup yeniden yaşanır o anlar. Geçen zamana rağmen aynı olan bir şeyler vardır. Kapıdan ilk girdiğinde burnuna çalınan tavukların kokusu, kulaklarını dolduran kuş sesleri aynıdır. Bazen de yaz günlerinin serinletici yanıdır Papazın Bağı.

Hikmet Bey’in eşi Gülseren Hanım, konu müşterilerden açılınca unutamadığı anılarını paylaşarak insanların neden müdavim olduğunu daha iyi anlamamızı sağlıyor. Birçok ailenin temellerinin atıldığı yer aynı zamanda, Papazın Bağı. İlk tanışmaların, buluşmaların… Sevgiliye yapılan evlenme teklifleri… Yıllar sonra çıkıp geliyor çiftler, en mutlu günlerinin anısına. O ilk andaki heyecanı yeniden yaşamak uğruna. İçeri girdikten sonra bir “oh” çektiren ortamı var buranın. Minyatür bir köy havası dahilinde.

Topal Osman’ın vurulduğu ev olan papazın evi yıkılmış, papazdan geriye birkaç ceviz ve karadut ağacı kalmış olsa da ilk günkü huzurundan ödün vermemiş vaziyette duruyor. Hikmet Bey yapabilirlerse eğer bu evi aynı şekliyle inşa edeceklerini dile getirdi. Bu mekana insanı bağlayan samimiyet ve sıcaklıkken bize de destek olmak düşüyor.

Kaynağı nereden gelindiği bilinmeyen gürül gürül akan bir çeşme başında, ağaçların yapraklarının altında huzurla çayı yudumlarken, tavuk ve kuş ötüşlerin yanı sıra küçük de olsa havuzda balık ve ördeklerin varlığıyla dünyalık insanın dertlerden sıyrılması mümkün. Bir aile sıcaklığı ve samimiyeti barındırdığından ayakların kendiliğinden gittiği bir yer.

Bize kapısını açan öncelikle Hikmet Bey ve eşi Gülseren Hanım olmak üzere Kuloğlu ailesine en içten teşekkürlerimizi sunuyoruz. Umuyoruz ki Papazın Bağı devamlılığını koruyup gelecek nesillerin de vazgeçilmezi olacaktır.

Fotoğraflar için Oğuz‘a çok teşekkür ediyorum.

Ulaşım: Papazın Bağı’na GOP otobüsleri ile veya Ulus’tan kalkan Oyak dolmuşları ile ulaşabilirsiniz.

<span class="reading-mode-buttons"></span>Müdavim Kültürü: Papazın Bağı<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Aslına bakılırsa Sincan’da lalenin geçmişi 1950’lere dayanmaktadır. Serüven, göçmenlerin laleyi getirip küçük bahçelerde yetiştirmesiyle başlıyor. Bir zamanlar Ankara’nın lale teminatı Sincan’dan yapılırdı. Ancak yıllar sonra bu güzellik yok olmakla karşı karşıya kaldı. Sincan Belediyesi’nin bu konuya el atması üzerine ise Sincanlılar, yıllardır lalelerin kartpostalı aratmayan görüntüsüne tanık olmaya başladı. Böylece Sincan’da “lale kültürü”nden söz etmek de mümkün oldu.

Sincan’da “lale” sürekli görüp duyacağınız bir isim. Merkeze girişteki Lale tren istasyonuyla başlar, Lale Meydanı’yla devam eder. Sokakları ve insanlarıyla Ankara’nın farklı bir yüzüdür burası. Laleyle bu kadar özdeşleşmiş bu ilçeye hakkını vermemek olmazdı. Belediye bu sene de olduğu gibi her sene yaklaşık 2 milyon laleyi Sincanlılarla buluşturuyor. Böylece bahar gelince renk geliyor Sincan sokaklarına.

Mart ayında ekilen lale soğanları, Nisan-Mayıs aylarında bir, bir buçuk aylığına (bu süre kısacık da olsa) Sincan’ı renkten renge boyuyor. Nisan ayının ilk haftası soğanlar bir bir çiçek açıyor. Ankara’nın büyük ve merkeze uzak bu ilçesinde insanlar dışarıda olmanın keyfini bu sayede fazlasıyla yaşıyor. Kırmızıdan beyaza, maviden mora… Her renk laleyle karşılaşmak mümkün. Bu durum parkların, bahçelerin, sokak arasındaki ve yol kenarlarındaki her alanı kapsıyor. Belediye çalışanlarının ilgiyle suladığına tanık olabilir veya lalelerden birini koparmaya yeltenseniz esnaf ya da vatandaşın ikazına rastlayabilirsiniz.

Sincan Lale Meydanı, baharı ve halkını rengarenk açmış çiçeklerle karşılıyor. Ayrıca meydanda bulunan lale figürü ve etrafındaki lalelerle fotoğraf çektirmeden de olmaz. Sincan’da verilen ada hürmet var. Lale, bu ilçede sembolik değil; bir kültürün izlerini taşıyor. Bu güzelliği kaçırmamak için yolunuz baharda Sincan’a bir kez olsun düşmeli. Malum lale devri, baharda Sincan’da yaşanıyor.

Son olarak geçmiş yıllarda, laleler Nisan-Mayıs aylarında açmasına rağmen hava durumu nedeniyle Haziran ayında yapılan Lale Festivali birkaç senedir yapılmamaktadır. Gönül ister ki belediye festivale tekrardan can versin.

Not: Sincan ilçesine güzellik katan laleleri koparmayalım lütfen

<span class="reading-mode-buttons"></span>Ankara’da Lale Devri: Sincan<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Bay Smith: Ya bir de böyle mi yapsaydık? Kadınlar gibi bütün gün sigara içip, pudralanıp, boyanıp, viski mi içseydik?

Yakîn Tiyatro’nun sergilediği son oyunu izleme teşrifine eriştik. Kel Kantocu’ya gelmeden önce tiyatrodan biraz bahsedelim. Ankara’da devlet tiyatrolarının yanı sıra özel tiyatroların sayısı artarken Yakîn Tiyatro’nun tarzı farklı kalıyor.

Yakîn Tiyatro

Yakîn Tiyatro, 2008 yılında Hacettepe Üniversitesi Drama Topluluğu mezun tiyatrosu olarak kurulmuştur. Vücut merkezli oyunculuk çalışmaları yürütmüştür. Sahne üzerinde oyunculuğun salt ezbere metin okumanın da ötesinde ekip, vücut çalışmalarına başlamıştır. Tiyatro bir süredir vücut merkezli oyunculuk tekniğini devam ettirmektedir. Akro-Tiyatro tekniğini kullanarak sergiledikleri oyunlar da mevcuttur. Ayrıca ismine gelince Yakîn Tiyatro (The Theatre of Certainty) ismini Martin Lings`in Yakîn Risalesi (The Book of Certainty) eserinden almıştır.

Kel Kantocu

Absürt tiyatro geleneğinin öncülerinden olan Eugène Ionesco’nun 1950 yılında yazmış olduğu Kel Kantocu oyunu tekrar seyircisiyle buluştu. Bay ve Bayan Smith’in kahvaltı masasında başlayan konuşmaları, Bay ve Bayan Martinlerin katılımıyla devam eder. Hizmetçileri Mary’nin ve son sahnede İtfaiyeci Şefi’nin konuşmalarından sonra oyun sona erer.

Oyun kişileri arasında diyaloglar monolog niteliğinde, sorulan sorulara verilen cevaplar karşılığı değildir. Kişiler birbiriyle konuyormuş gibi dursa da aslında bakıldığında anlamsız cümleler bütünlüğü görülür. Oyunun adıyla bir ilgisi son kısımda İtfaiyeci Şefi’nin “Haa, sırası gelmişken Kel Şarkıcı’dan ne haber?” sorusuna karşılık, Bayan Smith “Saçlarını hep aynı biçimde tarıyor” demesinin dışında başka bahsi geçmemektedir.

Yakîn Tiyatro ise Kel Kantocu ismiyle anmasının dışında vücut oyunculuğunu kullanarak etkileyici ve eğlenceli bir oyun sergilemiştir. Biletleri alıp salona geçince bir bölmede müzik ekibi, sahnenin önünde oyuncular oturmuş, çaylarını içip sohbet ederler. İlk dakikalar yanlış mı geldim acaba sorusu aklınızı kurcalarsa bekleyin. Sahne başlangıcı, sahne geçişleri ve bitişi tasavvuf hikayeleriyle yapılmaktadır.

Yakîn Tiyatro, bu oyununda Ionesco’nun absürtlüğü karşısında tasavvufi hikayelerin saçmalığının bir karşılaştırmasını bizlere sunuyor. Gösterişli kostümlerin aksine günlük kıyafetlerinin üzerine taktıkları temsili kıyafetleriyle rolleri belli olmaktadır. Bu sayede oyun kişileri iki boyuta indirgenmiş oluyor. Araya İngilizce kelime ve birkaç ufak cümlelerle oyuna farklı bir hava katılmıştır. Oyuncuların yüz mimikleriyle oyuna şekil vermesi etkileyicidir. Böylece, Kel Kantocu’da vücut merkezli oyunculuğun temel alındığını görmekteyiz.

Oyunun yönetmeni Öncü Beyle sohbet etme fırsatını yakalayınca “Neden Kel Kantocu?” sorusunu sormadan geçmedik. Öncü Bey ise aslında kantocunun kelime anlamın “kadın şarkıcı” olduğunu ifade etti. Bu şekilde kullanıldığı sürece diyaloğun absürtlüğünün ortaya çıktığını da. Ayrıca Yakîn Tiyatro’nun mekan olarak küçük olması size oyunun içinde hissi veriyor. Tiyatroya gelirken kapısında müzisyenleriyle karşılaşabilir, oyun sonrası çıkışta oyuncularla konuşabilirsiniz. Tiyatronun bu farklı işlenişine bir göz atın derim.

Adres: Yakîn Sahne – 102/A Necatibey – Çankaya
Bilgi & İletişim:
yakintiyatro@hotmail.com
0541 559 25 46

Website / Facebook

<span class="reading-mode-buttons"></span>Yakîn Tiyatro: Kel Kantocu<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Avare Kitap Kafe, açılalı bir seneyi aşmış bulunmaktadır. Ancak alt kuruluşu Berdelacuz Sahaf’la atılmıştır ki hikaye yıllar öncesine dayanmaktadır. Yönetimini Ömer Türkoğlu ve Mustafa Türkoğlu, baba oğul birlikte yürütmektedir. Mustafa Bey, her şeyin 9 yaşındayken yaz tatilinde bir kitapçının yanında çırak olarak çalışmakla başladığını söylüyor. Ayrıca Ömer Beyin kent tarihçisi olmasının da büyük etkisi olduğunun altını çizmeden geçemiyor. Mustafa Bey, okul bitip de yapılan birçok işten sonra Onur Çarşısı’nda tek odada kitap satışına başlamış. Herkes o yılları bilmez belki ama Aksoy Pasajı’ndaki Berdelacuz Sahaf’a uğramayan yoktur. (Şu an Berdelacuz Sahaf, Avare Kitap Kafe’nin hizmetinde devam etmektedir.)

2016 yılında açtığı Selanik Sokak’ta Avare Kitap Kafe için “Burası hayalimdi” diyor Mustafa Bey. Apartmanın 2. katında bulunan Avare, kapının açılmasıyla dostane bir yaklaşımla karşılıyor sizleri. Adım attığınız her yerde raflar ve kategorize edilmiş kitaplar mevcut. Katın 3 odası tıklım tıklım kitap. Eski kitap kokusu özleyenlerin, müdavimi olmaktan vazgeçemeyeceği bir kitap kafe özelliği taşıyor. Mustafa Beyin hoş sohbeti, çalışanlarının ilgi ve samimiyetiyle kendinizi yabancı hissetmiyorsunuz.

Kapı girişinde gözünüze çarpan panodan duyurulara bakabilir, ilerledikçe duvarların tamamen sanat eserleriyle dolu olduğunu görebilirsiniz. Kafe kısmına geçince kapının hemen yanı başında bir daktilo, birkaç masa, kitap dolu raflar, siyah beyaz resimler… Hepsinin satılık olup olmadığını sorduğumda Mustafa Bey “Ben dışında her şey satılık” diyerek orijinal ve antika olduklarını da ekliyor. Nostaljik havasının her nefeste hakim olmasına rafların üzerinde 80’li yıllardan kalma, ağzı açılmamış, cam şişede Dimes meyve suları kanıt olarak ben buradayım diyor.

Ayrıca Berdelacuz Sahaf’ın alt kuruluşunda devam etmesini görüp “berdelacuz” isminin nereden geldiğini ya da nasıl konulduğunu sormadan geçemedim. İsim, tam da Ankara’ya yakışır bir anlama sahip. Berdelacuz: Halk takvimine göre 9-18 Mart arasında görülen kocakarı soğuğu (bknz: Türk Dil Kurumu Türkçe Sözlüğü). Ailecek alınan karar neticesinde, sözlüğü açıp ilk gelen kelimenin verilmesi kararlaştırılıyor. Ankara’nın ayazına yakışan bir isim olmuş bu sebeple.

Avare Kitap Kafe, kafe özelliğinin dışında 2 haftada bir mezat düzenlemektedir. Aradığınız kitapların ilk baskılarına rastlayabileceğiniz, her türden eserlere yer veren bir yer. Mezatların tarihlerini sayfasından ya da gerekirse Mustafa Beyle de iletişime geçerek takip edebilirsiniz. Ayrıca Mustafa Bey, gereken ilginin gösterilmemesinden yakınıp başından geçen tebessümlük anılarını da paylaşıyor. Avare Kitap Kafe, Ankara’da kitaplar için olabildiğince farkındalık yaratmak için çabalayan bir mekan. Bize de desteklemek düşer. Nice güzel sahaflara.

Adres: Selanik Caddesi, No: 50 / 7 Kızılay

Facebook / Instagram Avare / Instagram Berdelacuz

<span class="reading-mode-buttons"></span>Kitap, Çay ve Muhabbet: Avare Kitap Kafe<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Denk ajansının kurucusu ve sahibi olduğu İrfan Demirkol’un, Kızılırmak Sineması ve Kavaklıdere Sineması’nın ardından 1996 yılında Büyülü Fener’i inşa etmesiyle başlıyor serüven. Salon isimleriyse, halka açık düzenlenen bir yarışma sonrası verilmiştir. Salon isimlerinin yanı sıra sinemanın ismi de halk oylamasıyla verilmiştir. Bu yüzden mahallenin sineması olmaya layıktır.

Bahçelievler Büyülü Fener sinemasında, Türkan Şoray, Şener Şen, Tarık Akan, Yavuz Turgul, Atıf Yılmaz ve Atilla Dorsay’ın isimlerinin verildiği 6 salon bulunmaktadır.

Giriş katta kafe ve Tarık Akan salonu bizleri karşılamaktadır. Yeşilçam sinemamızın uzun boylu ve karizmatik jönünü, masalardan birinde otururken hayal edip film saatini beklerken bir kahve yudumlamak keyiflidir.

Alt katta Şener Şen ve Yavuz Turgul salonları bulunmaktadır.

Üst katta ise isimleri verilen diğer sanatçılarımızın salonları yer almaktadır. Salon kapılarının önünde çekilmiş sanatçıların fotoğraflarına rastlamaktayız. Setlerin tozunu yutup, filmleriyle bize yıllar yılı unutulmaz bir tat bıraktıkları için adlarının Büyülü Fener’de yaşayacak olması ne mutlu! Halk oyuyla karar verilmesi yüzlerindeki mutluluktan okunmaktadır.

Eh, yolunuz Bahçelievler’e düşerse Aşkabat Caddesi’ne uğrayıp eski günleri yad etmekte fayda var.

Adres: Yukarı Bahçelievler, Aşkabat Cad. (7. Cad.) 66.Sk (18.Sk), 06490 Çankaya
Telefon: (0312) 212 9296

Facebook / Twitter / Instagram

Büyülü Fener, bağımsız sinema salonları ve Türkiye film endüstrisindeki tekelleşme için “Bağımsız Sinemalar için Birleşin: Gişeleri Kapatıyoruz” yazısına göz atabilirsiniz.

<span class="reading-mode-buttons"></span>Mahallemin Sineması Büyülü Fener<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.