Mine Hanım, balerin olmaya nasıl karar verdiniz?
Baleye başlamam ilginç bir hikaye çünkü abimin kız arkadaşı vesile oldu. Canım arkadaşım Lerzan Köseoğlu’yla gittiğimiz yaz kampında tanıştık. O, konservatuarda ortaokul öğrencisiydi, ben ilkokuldayım. Lerzan bana bakıp birkaç hareket yaptırdı ve “Mine sen balerin olmalısın” dedi. İşte ben o gün orada balerin olmaya karar verdim ve Lerzan’a hep minnet duydum.

Ailenize balerin olmak istediğinizi söylediğinizde tepkileri ne oldu?
Ailem hep en büyük destekçim, en büyük dayanağım oldu. Bana inanılmaz güvendiler, her kararımda yanımda oldular. Bu bir çocuğun sahip olacağı en güzel şeydi.

Konservatuarı birincilikle kazanmışsınız. Okul yıllarınızı nasıl hatırlıyorsunuz?
Acılı hatırlıyorum çünkü hem fiziksel hem ruhsal olarak yıpratıcıydı aldığımız eğitim. Bale çok büyük emek isteyen ve disiplin gerektiren bir sanat dalı. İçimizdeki o iç disiplin olmasa bugüne kadar da gelemezdik zaten. Saatlerce çalışmak, emek vermek tabi ki olmalı. Tüm hocalarımızın; Vladamir Hocamızın, Müride Hocamızın, Efsa Hocamızın emekleri çok büyük üzerimizde. Fakat pedagoji de bu eğitimle beraber ilerlemeli. Sonsuz özgüven gerektiren bir iş yapıyoruz ama o güveni kazanmak için de savaş veriyoruz eğitim sırasında.

Okul yıllarınızda Ankara’da olmazsa olmazınız neydi?
Tabi ki Kıtır, her okul çıkışı mutlaka gider, kaşarlı kumpirimizi yer, kolamızı içer öyle eve giderdik.

Profesyonel kariyerinize Antalya’da başlamak size neler kattı?
Hep Ankara’da çalışmak istiyordum aslında ama kadro alınca gitmeye karar verdim. Kesinlikle çok keyifliydi. 19 yaşımda ailemden ayrılıp hayata atıldım sınıf arkadaşlarımla beraber. İşimi yapıp kendi paramı kazanmak, kiramı ödemek, hayatımı kurmak çok güzel bir deneyimdi benim için.

Balenin bedeninize verdiği kalıcı hasarlar var mı?
Olmaz mı! Çok ciddi sağlık sorunlarım var. 20 senedir bel fıtığı problemi çekiyorum. 99 yılında partnerli çalışmada bir düşüş yaşadım. Sonrasında kaç kere provaların ortasında felç gibi yığılıp kaldım. En son gittim doktor iki yeni kırığımın olduğunu, dört tane de eski kırığımın kaynamış olduğunu söyledi. Biliyorum! Kulağa çok anormal geliyor ama gerçekten de öyle. Çok ağrılı, çok acılı ama çok da zevk veren bir şey bale, bir tutku.

Bir günlük beslenmeniz nasıl?
Sabahleyin çok sıkı kahvaltı ederim. Opera’da bir saat aram olursa bir tost, bir yoğurt, bir elma yerim. Sonra da akşam yemeği. Temsil gününde operaya gelmeden önce de küçük bir peynir, azıcık bir kepek ekmeği ya da muz yerim o kadar. Temsilden sonra bir şey yemem. O adrenalinle o duyguyla karnım acıkmaz.

Farklı eserleri nasıl bir arada çalışıp karıştır mıyorsunuz?
Bir eseri çalışırken beynimiz o esere yöneliyor. Diğerini çalışırken diğerine. Çekmeceden bir şey alırmışcasına. Ruhuyla, karakteriyle, hareketiyle ondan ona geçiyoruz ilginç bir şekilde.

Sahneye çıkmadan önce yaptığınız özel bir şey var mı?
Bir sürü uğurum var. Herkesin var. Kendimize ne kadar çok güvensek de bir şeye tutunmak istiyoruz galiba. Yerçekimi diye bir şey var neticede. Esin, çok sevdiğim makyözümüz bana makyaj yaparken onun alnında üçüncü gözü oluştururum mesela ilk aklıma gelen o.

Kendinizi sahnedeyken nasıl hissediyorsunuz?
Çok başka kesinlikle. Seyirciden aldığım enerji ile provada yaptığımın his olarak, güç olarak çok üstüne çıktığımı hissediyorum ve bu çok büyük keyif veriyor bana. Perde kapandığı an ayaklarımın altına kramp girer. Provaları da hakkıyla yaparım ama bu sadece temsillerde olur ve ne zaman sahneye geri dönsem o kramp, o acı geride kalır. Temsil sonrasında da perdenin açılmasından son selama kadar her kareyi tekrar geçerim. Çok güzel bir temsilse yetmez o bana tekrar başa dönerim. Düşüne düşüne uyurum sonra.

Konulu eserlerde role hazırlanmak için neler yapıyorsunuz?
Eserin romanı varsa okurum, filmi varsa izlerim sonra kendimce yorumlarım karakteri. Rol yapmam, içimden bulmaya çalışırım o karakteri. Bundan 20 sene önce şimdiki yaşlarımın rolünü içeren karakterleri oynarken çok zorlanırdım, utanırdım. Şimdiyse şu ruhumun, bu yaşamışlığımın üstüne doğal olarak çıkıyor roller.

Konulu bale eserleri mi soyut eserler mi size daha çok zevk veriyor?
Bir karakteri canlandırmanın, o role bürünmenin apayrı bir tadı var. Fakat soyut eserlerde de kendi hayatımı akıtma şansım oluyor sahneye. Sıkıntımı, mutluluğumu, salt hayatımı döküyor olma hissi başka. Seyirci dekor ister, orkestra ister ama ben dansçı olarak ikisini birbirinden ayırt edemem.

En çok sevdiğiniz eser diye sorsam.
Şu şudur diye ayıramam. Her karaktere zevkle büründüm, hala bu böyle. Giselle ilk büyük klasik balemdir ve onun yaşattığı hisler çok başka benim için. Zorba, kalbimi akıttığım bir eser o da çok özel ama Danzon, Bolero, Hamlet ve diğerleri hepsi, hepsinin yeri ayrı.

Ben sizi özellikle güçlü kadın rollerinde izlemeyi çok seviyorum. Seyirciyi kendinden geçirip, o karakteri hafızalara kazıyorsunuz bence.
Teşekkür ederim. Güçlü kadın karakterlerine hayat vermeyi ben de çok seviyorum. Aslında benim için önemli olan karakteri hissedebilmek. Sahnede kendimi unutmak, rolün içinde kaybolmak. Hamlet’te örneğin. Temsil sonrası kalçam mosmor oluyordu çünkü sürükleniyordum yerlerde. Merdivenlerden kendimi atıyordum gerçekten de. Şaşırıyorlardı bana ama ben orada ölüyordum ve bunun doğal olması gerekiyordu.

Partnerlerinizle uyumu nasıl sağlıyorsunuz?
Birbirini tanıyorsun bir zaman sonra, hissediyorsun. Yaşla da, deneyimle de çok alakalı. Ben Eren’le (Keleş) çok dans ettim. Burak’la (Kayıhan) da İlhan’la (Durgut) da dans ediyorum. Ben gözü çok kara bir tipimdir. Liftlerden çekinmem, partnerime sonsuz güvenirim. Biz Eren’le liftlerde sıkıntı yaşamayız ama bazen küçük şeylere takılırız. Didişiriz, sonra da güleriz halimize.

Balenin olmadığı zamanlarda neler yapmayı seviyorsunuz? Sosyal hayata zaman ayırabiliyor musunuz?
Hayatım sözcüğü keyiftir benim. Her zaman, her an için. Balenin olmadığı günlerde kızımla koştururum. Televizyon izlemem ama konser çok severim. Sinemayı da çok seviyorum ama çok gidemiyorum maalesef. Ankara MDT’yi takip etmeye çalışıyorum. Villa’yı çok severim yeni bahçesiyle çok güzel oldu. Sushi çok severim.

Yaşadığınız komik bir anınızı paylaşmanızı istesem.
Tabi ki bir sürü şey var. Daha 2 perdelik ilk balemde Şımarık Kız‘da, ilk sahnede merdivenlerden düşmüştüm. Bütüm temsili titreye titreye yapmıştım dün gibi hatırlıyorum. Bir kere Zorba’da komik bir şey yaşamıştık Eren’le. Bir hareketin sonunda sarılıyoruz birbirimize ama ne sarılmak. Sanki gerçekten aşığız, gerçekten çok zordayız ve gerçekten de sarılıyoruz. O sahnede Eren’in gömleğinin düğmesi benim elbiseme takıldı. Ayrılmamız ve koşup tekrar sarılmamız gerekiyor ama düğüm olmuşuz ayrılamıyoruz. Müzik değişti, grup girdi sahneye. Kendi hareketlerimizi yapamadık, neyse Eren bir şekilde bir şey yaptı ayrıldık. Çok güldük buna ve bir iki temsil sonra gene aynı şey oldu. Dedi bana “Mine napıyorsun öyle bir sarılıyorsun ki”. Elbisenin önüne bir parça eklettik sonra.

Baleye ilgiyi nasıl buluyorsunuz?
Eskisi gibi değil ne yazık ki. Ödeneğimiz çok azaldı. Eskiden yurtdışından koreograflar gelirdi. En az üç prömiyer yapardık sezonda. Aspendos Festivali adımızı yurtdışına duyuran bir festival fakat süresi kısaltıldı ve tanıtımı da çok yapılmıyor. Kadro sıkıntıları var. Konservatuara giren öğrenci sayısı çok azaldı. Bunlar hem bizlerin hem şimdiki gençlerin ve hem de gelecek neslin motivasyonunu düşürüyor, çok üzücü.

Turnelere gittiğinizde seyircilerin tepkisi nasıl oluyor?
Türkiye’nin herhangi bir iline gittiğimiz zaman, özellikle de opera olmayan bir yere gittiğimiz zaman inanılmaz bir ilgi oluyor. O alkış hiç dinmiyor. Bodrum ve Aspendos festivalleri de ayrıdır. Baleyi ciddi şekilde takip eden seyirciler gelir, o yüzden o temsiller de ayrı bir keyif verir.

Peki Ankara seyircisini nasıl buluyorsunuz?
İlgileri çok güzel ama kemikleşmiş bir seyirci kitlesine göre hala alkışlamaktan çekiniyorlar. Dansçı solosunu bitirdiği an orada bir alkış patlaması olduğunda o dansçıyı o an öyle bir yukarı çıkarır ki. Aralarda alkışlamak, ışık kararınca, solo bitince alkışlamak bunlar bizim ihtiyacımız olan şeyler.

Bale sizin için ne ifade ediyor?
Çok zorluklarına rağmen bale vazgeçemediğim bir meslek. Sahneye çıkıp gecenin sonunda hissettiğim o duygu, o alkışın keyfi, bitti çok güzel bitti hissi. Bir şey yaratmak, bir karakterin içine bürünmek… Ondan aldığım o tatmin. 38 yaşındayım artık sonlarındayım belki yarın olmayacak o derece sonundayım ama bale diye kalkıyorum yataktan. Önümde daha bir, iki üç hatta dört senem olsun istiyorum.

Opera binasi: Vazgeçemediğim
Bale: Tutku
Sahne: Büyüleyici
Tunalı: Yıllarım
Ankara Ayazı: Hamza
Seymenler: Huzur

Bu sezon Zorba’da göz yaşları içinde izlediğimiz değerli balerin Mine İzgi’ye içten sohbeti için teşekkür ediyoruz.

Yazıda kullanılan görseller Tarkan Serengül’e aittir.

<span class="reading-mode-buttons"></span>Nefes Kesen Balerin: Mine İzgi<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Ankara Devlet Opera ve Balesi’nin baş baletlerinden Burak Kayıhan, emek ve gücün estetik bir zevk yarattığı balede, seyircinin her zaman bulamadığı ama bulunca da vazgeçemediği bir şey taşıyor: Dansçı ruhu. Sahnede, sadece dansıyla değil tüm hücreleriyle var olup izleyeni mest ediyor. Bu yüzdendir ki özellikle son yıllarda hayat verdiği Zorba, Hamlet, Yevgeni Onyegin, Amadeus gibi özel karakterler hiç unutulmayacak, her daim hafızalarda kalacaktır.

Baleye kendi isteğinizle başlamışsınız. Şu an iyi ki baleyi seçmişim diyor musunuz, zorluklarınız oldu mu?
Kesinlikle, iyi ki yapmışım diyorum çünkü gerçekten çok severek yapıyorum. Bir işi severek yapınca da belirli yerlere gelebiliyorsunuz. Ama tabi zorlukları da var. Çok fazla sakatlığım var mesela. İleride ne yapacağım, yürüyebilecek miyim bilmiyorum. Daha yeni 2 ay önce bir ameliyat geçirdim dizimden. Bu senelerin verdiği bir şey tabi yaş da ilerleyince yavaş yavaş böyle şeyler oluyor. Fakat bunlar tamamen işin cilvesi. Ben çok mutluyum. İyi ki baleyi seçmişim diyorum.

Aileniz balet olma isteğinizi nasıl karşıladı?
İlk başladığım andan itibaren ailem çok destek oldu. Kursa götürdüler, çalışmam için ellerinden gelen her şeyi fazlasıyla yaptılar. Çok çok fazla destek oldular. Onlar olmasaydı beceremezdim bu işi.

Sahnede aldığınız keyif tecrübenizle orantılı olarak yıllar içinde değişiklik gösterdi mi?
Belirli bir süreçten sonra insan daha rahat olmaya başlıyor ama bu kişiden kişiye değişen bir durum. Ben dans ederken hep hissederek dans ettim. Hiçbir zaman hareket olarak düşünmedim. İster ilk temsil olsun isterse son temsil olsun. Sahnede her zaman çok rahat hissediyorum kendimi.

Konulu bale eserlerini mi soyut eserleri mi daha çok seviyorsunuz?
Kesinlikle konulu bale. Bir karakter çalışmak, onu canlandırmak benim için en önemli şey, çok keyifli. Ne kadar uç o kadar iyi.

Bu zamana kadar canlandırdığınız karakterler arasında en sevdiğiniz karakter hangisiydi?
Hamlet benim için önemli bir rol oldu. Zorba keza öyle, çok keyifliydi. Aslında Amadeus da çok keyifli, son yaptığım için.

Balenin en zor aşaması nedir desem?
Temsil çıkarma aşaması çok yorucu oluyor. Provalar sabahtan akşama kadar sürüyor. Yeni bir şey çıktığı için koreograf bazen bazı şeyleri beğenmiyor. Bir gün geliyor bir yer çıkartıyor iki saat boyunca çalışıyoruz. Ertesi gün gelip orayı hiç beğenmediğini söylüyor. O zaman baştan başlıyoruz o sahneyi yapmaya. Çıkım aşamaları gerçekten de balenin en zorlu kısmı.

Çalışma programınız nasıl ve ne türlü bir beslenme şekliniz oluyor özellikle eser çıkarırken?
Pazar haricinde her gün çalışıyoruz. Sabahları bir buçuk saat antrenman gibi bir bale dersimiz oluyor mutlaka. Farklı eserler aynı döneme denk geldiğinde ilk olarak eski eserin provalarını yapıyoruz. Sonrasında yeni esere geçiyoruz. Saat kaça kadar sürüyorsa devam ediyoruz. Sadece temsil çıkarken değil normalde de beslenmeye dikkat etmemiz gerekiyor. Sabah kahvaltıları çok önemli. Öğlen zaten pek bir şey yiyemiyorsunuz çalışma aşamasında olduğu için. Ben çok fazla dikkat etmiyorum ama. Genelde kızlar daha fazla dikkat ediyor. Zaten çok aktif biriyim bu yüzden de kilo alma gibi bir durumum olmuyor.

Baleyi bırakmanın belirli bir yaşı var mı?
Tam bir şey söyleyemiyorum bu kendine bakmayla alakalı. İnsanın kendi fiziğiyle ve kendisine gösterdiği özenle ilgili. Allah korusun ciddi bir sakatlık olduktan sonra 20 yaşında da bırakabilirsin ama 40 yaşına ya da 50 yaşına kadar da dans edebilirsin.

Sahneye çıkmak zorunda olduğunuz ama keyfinizin yerinde olmadığı zamanlarda nasıl motive oluyorsunuz?
O işin cilvesi biraz. Sahneye çıktığınız zaman her şey bitiyor. Geçen sene dedemi kaybettim. Onu toprağa verip akşam da Coppelia eserine çıktım. Mecbursunuz yapacak hiçbir şey yok. Hasta oluyorsunuz, arkadaşınızla kavga ediyorsunuz, ailenizle ilgili bir sıkıntı oluyor ama bunu seyirciye yansıtamazsınız.

Doğma büyüme Ankaralı’sınız. Ankara’da en çok sevdiğiniz yer neresi? Boş zamanınızı nasıl değerlendiriyorsunuz?
Tunalı’yı çok seviyorum benim için kesinlikle vazgeçilmez. Geziyorum, dolaşıyorum, arkadaşlarımla vakit geçiriyorum.

Şu an dans ettiğiniz birçok balet ve balerinle yıllardır tanışıyorsunuz. Öğrencilikten sonra meslektaş olmak ve bunun getirdiği rekabet ortamının dostluklarınıza olumsuz bir etkisi oluyor mu?
Bu birazcık karakterle ve kişilikle alakalı bir şey. Ben hiçbir zaman bir arkadaşımla kötü düşmedim. Çok hırslı biriyimdir ama bu hırsım sadece kendimle. Niye yapamadım diye kendimle çatışırım. Hiç kimseye o hırsımı yansıtmam. Kötü hırs yoktur bende.

Kariyerinize yurt dışında devam etmeyi düşünüyor musunuz?
Eskiden çok gittim. Yurt dışında dans ettim, temsiller de yaptım. Teklifler de geldi ama burayı bırakamadım ne yazık ki. Bir tercih meselesiydi.

Farklı kuşak balet ve balerinlerle çalıştınız, şimdi farklı bir kuşakla çalışıyorsunuz. Daha farklı bir kuşak da geliyor. Farklı duygular hissediyorsunuzdur. Özlediğiniz bir dönem var mı?
Ben özellikle son iki senedir çok yalnız kaldığımı hissediyorum. Arzu Dirin Kıran, Serhat Güdül, Volkan Ersoy daha birçok balet ve balerinle beraber dans ettik, beraber büyüdük. Onlar yavaş yavaş baleyi bıraktılar. Operada yoklar ve ben onları özlüyorum. Belirli bir yerden sonra yeni gelen gençlerle frekans da uyuşmuyor. O yüzden biraz yalnız kaldığımı hissediyorum.

Takip ettiğiniz bir koreograf ya da yer almak istediğiniz bir eser var mı?
Tabi, mesela Çek koreograf Jiří Kylián. Onun eserleri tekniğe dayalı konulu değil ama gerçekten çok isterdim eserlerinde yer almayı. Fakat maddi açıdan çok zor. Ülkemizde baleye pek fazla destek olmadığı, sponsor da bulamadığımız için hayal olarak kalacak.

Siz koreografi yapıyor musunuz?
Kendi kendime ufak çalışmalarım var ama benim için daha erken şu an. Aktif olarak dans ederken ikisini bir arada yürütmek çok zor çünkü. Tamamen oraya kanalize olmak lazım ama belli başlı bazı fikirler var kafamda. İleride neden olmasın.

Opera Binası: Ev
Tunalı: Ankara
Anıtkabir: Huzur
Ankara Ayazı: Sessiz
Hacettepe Üniversitesi: Konservatuar
Kıtır: Çocukluğum
Seğmenler: Tüketildi
Ankara Kalesi: Yapalak Ayşe
Eymir: Deniz
Dost Kitapevi: Demirbaş

Zorba Geri Döndü!

Başta Zorba olmak üzere, Amadeus, Bach Alaturka&Danzon ve yeni eserlerde Burak Kayıhan’ı zevkle seyredebilirsiniz.

Güzel sohbeti için Burak Kayıhan’a teşekkür ediyoruz. Yazıda kullanılan görseller Tarkan Serengül’e aittir.

<span class="reading-mode-buttons"></span>Aşkla Dans Eden Balet: Burak Kayıhan<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

39.Basamak

Bilkent Üniversitesi Müzik ve Sahne Sanatları Fakültesi Tiyatro Bölümü üçüncü sınıf projesi olan 39. Basamak, İlham Yazar rejisiyle sahnedeydi bu ay. İskoç yazar John Buchan’ın romanından, Parlic Barlow tarafından tiyatroya uyarlanan, farklı tiyatroların repertuarında da yer alan olan oyun 2 perde 2 saat.

Oyunun konusu kısaca şöyle: Richard Hannay can sıkıntısından kurtulmak için bir tiyatro oyununa gider ve tiyatroda gizemli bir kadın olan Annabella ile tanışır. Kadının evine sığınması ve gizli bir ajan olduğunun ortaya çıkmasıyla, Richard kendini 39.Basamak adlı gizli bir görevin içinde bulur.

39.Basamak rahat izlenen, komik ve eğlenceli bir oyun. Basit bir konusu, güçlü oyunculuk içeren bir yapısı var. Kalıpların dışına çıkan, akışkan oyuncularda vücut bulduğunda keyifli olabilecek bir oyun, aynı Bilkent Tiyatro’nun yapabildiği gibi. Ahmet Kılıç, Berk Cem Göksel, Melisa Berberoğlu, Naz Göktan’dan oluşan ana kadro çok iyiydi. Özellikle de oyun boyunca, kılıktan kılığa anında geçişleriyle Naz Göktan ve Berk Cem Göksel’e bayıldım.

Oyunun dekoru çok kullanışlı ve keyifli, kostümü, ışığı gayet yerindeydi. Emeği geçenlerin ellerine sağlık. 6. Bilkent Tiyatro Günleri programında yer alırsa izlemenizi tavsiye ederim kesinlikle.

Gülünç Karanlık

Bakırköy Belediye Tiyatrosu’nun bol ödüllü Gülünç Karanlık oyunu bu ay Sahne Ankara’nın konuğuydu. Çağdaş Alman Tiyatrosu’nun genç yazarlarından Wolfram Lotz’un tek perde 2 saat süren oyunu Nurkan Erpulat rejisiyle sahneleniyor.

Batının sömürü kültürü üzerine ilerleyen bir metni var oyunun. Joseph Conrad’ın “Karanlığın Yüreği” romanı ve Francis Ford Coppola’nın “Apocalyspe Now” adlı filmini ortak bir payda olarak ele alıyor. Baskı kur, alıştır, vaat et ve tüket anlayışının hüküm sürdüğü Afrika, Vietnam ve Afganistan kıyılarını iki askerin gizli görevine oturtan hikaye kapsamlı ve yutulması zor bir metin çıkarıyor seyircinin karşısına.

Oyunda Alican Yücesoy, Doğacan Taşpınar, Erol Ozan Ayhan, Hatice Elif Ürse ve Yelda Baskın rol alıyor. Oyuncularıyla, sahne tasarımıyla, müzikal detaylarıyla çok hoş bir yapıya büründürülmüş oyun farklılığını belli ediyor.

Çok hikaye anlatıyor, kesitler halinde farklı durumlara geçiyor. Belki bu yüzden oyun allak bullak bir etki yarattı bende. Uzun, ağır ve üzücü konusuyla oyun bittiğinde omuzlarım yük içindeymiş gibi hissettim tiyatronun verdiği keyiften öte.

IV.Murat

Turan Oflazoğlu’nun, IV.Murat oyunu Ankara Devlet Tiyatrosu’nun bu sezon sahneye koyduğu Osmanlı temasını taşıyan üçüncü oyunu. Dramaturg ve yönetmen Prof. Dr. Bozkurt Kuruç tarafından sahnelenen oyun; 11 yaşında tahta çıkan ve 28 yaşında hayatını kaybeden çöküş dönemi padişahlarından IV.Murat’ın iktidar serüvenini anlatıyor 2 perde 3 saat süresince.

IV.Murat’ın ülkedeki kötü gidişatı görüp tahtına sahip çıkma hikayesini anlatan oyun iktidar, hırs, yasak ve baskılarıyla bir döneme ışık tutuyor.

IV.Murat’ın ideallerini, hayatını ve sanrılarını anlatan oyun tarihsel açıdan güzeldi. Fakat oyunun düz bir anlatımla sahneye aktarılmaması, seyircinin de oyunun dışında kalması tempoyu oldukça düşürüyor. Dekorun bir iki parçayla geçiştirilmiş olması da can sıkıcıydı. Kartonumsu bir saray görünümü, küçücük bir döşek, yer kırmızı halıfleks kaplı. Göze batan, boşluğuyla rahatsız eden sahne tasarımı çok kötüydü.

Kostümleri ve makyajı iyi olan oyunda, oyuncular da iyiydiler. Özellikle Kutay Sungar oyunu yükselten, neredeyse kendini parçalayan bir oyunculuk sergiledi. Keşke daha özenli bir oyun olsaydı IV.Murat. Önümüzde ki sezonda seyirciyle buluşmaya devam edecek IV.Murat.

Woyzeck

Alman yazar Georg Büchner’in sonunu yazamadan hayatını kaybettiği oyunu Woyzeck, Bursa Devlet Tiyatrosu’yla bu ay Ankara’daydı. Muzaffer Aksoy’un yönetmenliğini üstlendiği oyun 2 perde 2 saat.

Herkes bilir ki şiddetin, cinselliğin, yaptırımların birbiri içine girdiği kapitalist dünyada var olabilmenin yolu ezmekten ve çürütmekten geçer diyor kısaca oyun. Rütbesiz bir asker olan Woyzeck çevresi hakkında çok düşünmeyen ve gömüldüğü karanlıktan rahatsız olmayan biridir. Marie ve çocuğuna bakmak için generalin ayak işlerini yapmaya, doktorun deneylerine baş eğmeye mecburdur.

Woyzeck’e aşinalığım birkaç sene önce Tatbikat Sahnesi’nin versiyonunu izlemişliğimden geliyor. Metni okumadığım için tam olarak hakim değilim nasıl aktarılması gerektiğine. Fakat zor bir metin olduğu aşikar. Seyirci tarafından beğenilmesi, anlaşılması kolay olmayan çağrışımlarla yüklü genel anlamda.

Bursa Dt’nin versiyonunda da böyleydi. Farklı bir şeyler yaratılmak istenmiş ama ortaya karışık bir şeyler saçmış gibiydi Woyzeck. Güzel yaklaşımlarla dolu ama çok dağınık bir oyundu. Bazı sahneler gereksiz uzatılmış geldi bana. Woyzeck’in konuşması da iki saat olarak düşündüğümüzde bayıcıydı. En sevdiğim yanı ayrıntılı tasarlanmış, özenli dekoru oldu.

Önümüzdeki ay görüşmek dileğiyle.

<span class="reading-mode-buttons"></span>Tiyatro Güncesinde Mayıs Ayı<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Senaryo yazarlığı, kamera önü oyunculuğu, konservatuvara hazırlık, seslendirme-dublaj, çocuk drama, kısa film atölyesi, sahne makyajı gibi birçok farklı alanda eğitim veren Sineset Akademi, 2010 yılında kurulan Sineset Film‘in en taze üyesi aslında. Kendilerine, sürekli farklı alanlar ekleyerek büyüyen bu aile birçok ihtiyaca hizmet veriyor Ankara’da.

Sineset Akademi, eğitim kadrosunda da alanında kendini kanıtlamış çok değerli isimlere ve genç eğitimcilere sahip. Kursiyerlerine iyi bir eğitim vermenin yanında, uygulama alanı da sunmayı amaç edinen Sineset Akademi, farklı etkinlikler ve ücretsiz gösterimler de düzenliyor.

Gölge

Benim Sineset Akademi’yle tanışmam ise Gölge adlı oyunlarıyla oldu. Yağmurlu ve soğuk bir nisan akşamında izlediğim oyun, haftada bir kere seyirciyle, Sineset Akademi’nin kendi sahnesinde buluşuyor.

Tek kişilik bir oyun olan Gölge, bir kadın hikayesi. Harun Güzeloğlu’na ait metin, Sineset Akademi’nin eğitmen kadrosu’nda da yer alan, oyuncu ve yönetmen Özgün Çoban rejisiyle sahneleniyor. 1 saat süren oyunda kahramanımıza hayat veren isim, Ankara’nın günlük dizisi Beni Affet’in çok sevilen Sevgi’si İlkay Kayku.

Gölge, kocası kariyer basamaklarını hızlıca tırmamanan bir kadının geri planda kalışını anlatıyor. Kendi kariyerini, kocası için ikinci plana atan kadın şimdi olduğu konumdan pişmandır. Kocasının bir gölgesi haline gelen kadının; arkadaşları, komşusu, mahalle sakinleri hatta annesi bile ilk önce kocasını sormaktadır ona.

Bir durum hikayesi olan oyunda, kadının bir gün içindeki hesaplaşmasına tanık oluyoruz. Kendisiyle girdiği bu çatışmada farklı ruh hallerine bürünüyor. Kızgınlığının, kırgınlığının, öfkesinin ve üzüntüsünün birbirinin içine geçtiği, nutella kavanozundan medet umduğu sonrasında rakı kadehlerine sarıldığı, suçlayıcı fakat nihayetinde sorunu çözücü bir hesaplaşma bu.

Bir evin oturma odasını, çıkıp giriliyor gibi gösterilen mutfağı, eşyalarıyla çok güzel yansıtmış oyun. Gerçekten de seyirci olarak o evde tam karşısında, kahramanın yaşadığı bütün hezeyanlarını kendi içinizde hissediyorsunuz. İyi işlenmiş bir karakter, ne yaptığını bilen bir yönetmen ve ışıldayan bir oyunculuk bir araya gelmiş. İlkay Kayku pişmanlık ve bezginlik içindeki bu kadını sahnede var ediyor. Sineset Akademi’nin küçük ve kullanışlı sahnesinde gözlerinin içine bakabiliyorsunuz İlkay Kayku’nun. Gördüğünüz müthiş bir enerji, çevik bir beden ve akan bir oyunculuk.

Metinde, toplumdaki kadının yerini işleyen çok iyi yakalanmış noktalar, günümüzde sürekli karşımıza çıkan güzel kesişimler var. Zaman zaman “Ha işte bu.” dedirtiyor ve gülümsetiyor oyun. Fakat tüm bunların yanında metin fazlaca düz. Monologlar şeklinde ilerlemesi farklı şeyler görmeyi bekleyen seyirci için biraz hayal kırıklığı yaratıyor.

Gölge’yi özel kılan, beni sahneye çok hakim bir oyuncuyla tanıştırmış olması. Böylesine güzel bir oyunculuk izlemek gerçekten büyük bir keyifti. Hem Sineset Akademi’yle de yollarımız kesişmiş oldu. Siz de tanışmak için çok beklemeyin. Programlarını buradan takip edebilirsiniz.

İyi keşifler ve iyi seyirler dilerim.

Adres: Güvenevler Mahallesi. Cinnah Cad. Alaçam Sk. No:9/3 Çankaya/Ankara
Bilgi: info@sinesetakademi.com
İletişim: 0 312 428 77 77

Instagram/twitter/website

<span class="reading-mode-buttons"></span>Sineset Akademi: Tiyatrosu, Sineması ve Gölge’siyle<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Akıl Defteri

Fransız yazar, senarist ve aktör Jean-Claude Carrier’in, kadın-erkek ilişkisini anlatan, tek perdelik tiyatro oyunu Akıl Defteri, Ankara Devlet Tiyatro’su tarafından, Özgür Kaymak rejisiyle sahneleniyor. Tek perde 90 dakika olan oyunda, Eda Yılmaz Yener (Suzanne) ve Eren Oray (Jean-Jacques) rol alıyor.

Aşk ve ilişki konusunu merkeze alan oyunda; kariyer sahibi Jean’in evine bir sabah hiç tanımadığı bir kadın giriverir. Bavuluyla eve yerleşen bu kadından ilk başta kurtulmaya çalışan Jean, kısa bir süre sonra ondan ayrılamaz hale gelecektir.

Akıl Defteri, tiyatronun özelliklerini içinde barındıran enerjik bir metin, birbiriyle uyumlu iki oyuncu ve komedinin birleşmesinden oluşuyor. Teknik tüm detayları güzeldi. Küçük bir ev ortamını, tüm eşyalarıyla çok iyi yansıtan dekor ve dekor değişimleri çok hoştu. Müziklerini ayrıca çok sevdim. Tiyatronun en güzel tamamlayıcılarından biri olarak gerçekten işlevsel kullanılmış. Daha farklı bir son bekliyordum ama genel olarak beğendim. Seyretmenizi öneririm.

Ankara Devlet Tiyatrosu’nun ekim ayı programına buradan ulaşabilirsiniz.

Lysistrata

MÖ 411 yılında, Aristophanes’in savaş ve yokluk içindeki Atina’dan esinlenerek yazdığı, komedi türündeki Lysistrata ilk savaş karşıtı metin olarak biliniyor. Sivas Devlet Tiyatrosu’nun turnesiyle bu ay izlediğim oyun, Barış Erdenk rejisiyle tek perde 90 dakika olarak sahneleniyor.

Lysistrata; Atina ve Sparta arasında yıllardır süren savaşı, kendilerine evde beklemekten başka görev verilmeyen kadınların, örgütlenerek durdurmasını konu alıyor. Atinalı Lysistrata, savaşı erkeklerin bitirmeyeceğini fark edince, iki tarafında kadınlarını toplayıp bu duruma el koyar. Kadınlar erkeklere karşı cinsel greve girip ülkedeki hazineyi korumak için kendilerini Akropolise kapatacak ve ülkede barış hüküm sürene kadar oradan çıkmayacaklardır.

Geçen 2400 küsur yıla yenilmeyen bir metnin, yaratıcı bir yönetmenin elinde mücevher gibi işlendiği bir oyun Lysistrata. İzlerken güldüren, güldürürken hüzünlendiren, şaşırtan, kendisine hayran bırakan, ince ince düşünülüp hesap edilmiş, tiyatronun ötesine uzanmış bir oyun. Hala para, toprak ve her şey için öldüğümüz bu dünyada, evrensel konusunu işleyişiyle etkisi altına aldı beni. Bir kere izledikten sonra bir daha, bir daha izleme isteği yaratan, içinde hayran kalınası yetenekleri barındıran, isyancı punk-rock etkisini makyajından kostümüne, dekorundan metnine usul usul yedirmiş bir oyun. Duyguları harekete geçiren müziğine, cesaret verici ve gülümseten şarkı sözlerine, harika dans koreografilerine ve afişine tek tek ba-yıl-dım!

Sahnede birbirinden yetenekli 5 kadın oyuncu bir dakika soluklanmadan, dev bir kadro yaratıyor. İçinde erkek karakterler de barındıran oyunda, bir miğfer ve bıyıkla bir anda gerçekten erkek karakterlere bürünüveriyor oyuncular. Hem mimik hem de sesleriyle. Böylesine bir akış hiç görmemiştim. Şarkı söyleyen, dans eden, rolden role bürünen hayran olunası oyuncuları; Filiz Demiralp, Begüm Atak, Filiz Uysal, Göksu Girişken ve Neyra Karaböcü ile şaha kalkmış bir oyun Lysistrata.

Damağımda öyle bir tat bıraktı ki unutmak ne mümkün. Tüm ekibin ellerine ve yüreklerine sağlık. Seneye bir daha gelin Ankara’ya, lütfen!

Madde 22

Bilkent Üniversitesi Müzik ve Sahne Sanatları Fakültesi Tiyatro Bölümü, ikinci dönem mezuniyet oyunu olarak, Amerikalı yazar Joseph Heller’in kaleme aldığı Madde 22 romanını sahneye koydu. 20.yy edebiyatının en büyük eserlerinden biri olarak görülen Madde 22, Işıl Kasapoğlu rejisiyle ülkemizde ilk defa Bilkent Tiyatro tarafından sahneleniyor. Savaşın yıkımını askeri cepheden anlatan oyun 2 perde 3 saat.

II.Dünya Savaşı sırasında İtalya’da konuşlanmış bir Amerikan üssünde bombardımancı Yüzbaşı John Yossarian ve diğer askerlerin, hizmetlerini yerine getirip eve dönmeye çalışmalarının, Madde 22’ye takılarak kısır döngüye girmesini konu alıyor oyun. Savaşın, kendin gibi düşünen ve yaşayan insanları nedenini bilmeden katletme problemini komedi yoluyla ele alıyor Madde 22.

Kitlesel bir şey yapmadıkça değiştiremeyeceğimiz gerçekleri sahneye taşıyor oyun. Kronolojik olarak ilerlemediği, farklı bir sürü karakter içerdiği, moral bozucu gerçekleri gösterdiği ve roman olarak yazıldığı için sahnelemesinin zor olduğu düşünülebilinir. Fakat dekorundan, ışığına, kostümüne ve pırıl pırıl parlayan, rolden role atlayan yetenekleriyle oyun çok iyi kotarılmış. Sahnelenişi net, oyuncuları ne yaptıklarının farkında. Geneli birçok role bürünen; Alper Çankaya, Barkın Kenan, Berkay Şekerci, Efe Çetinel, Elif Kaman, Emrullah Çakay, Faysal Can Dakni, Gülçin Kültür Şahin ve Pelin Şahin çok iyiydiler. Tebrik ederim, yolları açık olsun.

Savaşların içinden çıkamadığımız bu dünyada halimizin ne olacağını görebilmek için ne güzel bir metin sahnedeki.

Keyifli seyirler, gelecek ay görüşmek üzere.

<span class="reading-mode-buttons"></span>Tiyatro Güncesinde Nisan Ayı<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Bach Alaturka

Eserin ilk bölümü olan Bach Alaturka; kadın-erkek ilişkilerinin farklı evrelerini, geleneksel ve evrensel tınılarla dolu müziğiyle anlatıyor. Alman besteci Johann Sebestian Bach’ın müziğini, piyano ve oryantal perküsyanla yeniden yorumlayan ve içine Türk ezgileri katan, Özbek asıllı Türk müzisyen Anjelika Akbar’ın “Bach A L’Orientale” albümünden yola çıkan dans yaklaşık 30-35 dakika sürüyor.

Koreografisini Mehmet Balkan’ın yaptığı eseri sahneye koyan isim Lale Balkan. Dansın; kostüm tasarımı Aydan Çınar’a, dekor tasarımı Tayfun Çebi’ye, Işık tasarımı Fuat Gök’e, video tasarımı Ahmet Şeren’e ait.

Alaturka tınılarının, çağdaş adımlarla buluşmasının gücünü ortaya seriyor Bach Alaturka. Senkronizasyonun ve ritmik uyumun yüksek seviyede olduğu, doğadan ilham alan, canlı ve duygusal açıdan da yoğun bir dans.

Çift dansları, solo performans ve grup dansları içeren Bach Alaturka’nın üç çifti de uzun zamandır partner olan isimlerdi. Her üç dansta da, birbirlerine çok güvendiklerini gösteren bir güçle dansçılar, kendilerinden emin, sahnedeki her adımlarından yayılan kararlı ve estetik duruşlarıyla eseri dinamikleştirip derinleştiriyorlar. Seyirci olarak bu güçten etkilenmemek mümkün değil.

Özge Başaran ve Burak Kayıhan dansın ilk çiftiydi. Yumuşacık bir müzikte, artistik bir dolu hareketle, yer çekimine meydan okuyan ikili her zaman olduğu gibi yine çok iyiydi.

İkinci dans, 2015 yılında İtalya’daki Uluslararası bale yarışmasından ülkemize altın madalya ile dönen Özge Onat ve İlhan Durgut çiftinindi. Güzel elektrikleriyle çok uyumlu ve çok hoştular.

Yumuşak geçişlerin, romantik hareketlerle buluştuğu üçüncü dansta, solist çift Mine İzgi ve Eren Keleş’ti. Birbirlerini tamamlayan estetik duruşları ve danslarıyla çok güzeldiler.

Birçok yarışmadan ödülle dönen genç dansçı Kadir Okurer solo dansıyla, ona eşlik eden dansçılar da sempatiklikleriyle büyülediler. Müziğin hızlandığı, sahnenin kalabalıklaştığı bölümler en çok beğendiğim kısımlar oldu. Oryantal dans performansları da dikkat çekiciydi.

Sahnedeki dekor, video ve ışık tasarımı sahne geçişlerine göre farklı ambiyansları yaratmakta çok başarılıydı. Elbiseler ve ağır kostümlerle görmeye alıştığımız dansçıların, bu hafif kostümleri çok hoşuma gitti.

Danzon

“Kadın, erkek, kırmızı ve siyah zıtlıkların bütünlüğü. Zaten böyle değil midir yaşam?” sorusunu soruyor Danzon. Meksikalı müzisyen Arturo Márquez’in bir kez dinledikten sonra sürekli dinleme isteği yaratan Danzon bestesi bale sahnesinde, dans adımlarıyla aşkı ve tutkuyu arıyor.

Koreografisini Armağan Davran ve Volkan Ersoy’un yaptığı eserin dekorları Tayfun Çebi’ye, kostümü Gülay Korkut’a, ışığı Fuat Gök’e, video prodüksiyonu Ali Karaköse’ye ait. Danzon, ilk perdeye göre oldukça kısa. Yaklaşık 10-15 dakika süren dans seyirciye yetmiyor. Bir daha, bir daha izleyesi geliyor insanın.

Balerinlerin aşkı ve tutkuyu anlatan kıpkırmızı elbiselere büründüğü, baletlerin siyahın aseletiyle sahnede ışıldadığı, estetiğin doruk noktasına ulaştığı bir eser izliyor seyirci Danzon ile. Sahnede 5 çift aynı hareketleri, tüm güzellikleriyle ve tutkularıyla sahneye taşıyor. Teknik her detay, dansçılarla birlikte büyüye dönüşüyor.

Dansın solist çifti her eserde kendisine hayran kaldığım Mine İzgi ve başarlı genç dansçı İlhan Durgut’tu. Uyumun ışık gibi yayıldığı performansları tüm salonu ısıtıverdi.

Sıcak salonu daha da ısıtan isimlerse şöyleydi: Özge Onat–Berkay Saraçoğlu, Ezgi Odabaşı–Emre Güler ve Gizem Tuncel–Uluç Aytan, Güleycan Kocabey–Volkan Altunel. Hüzünle başlayan müziğin doruk noktasına ulaştığı yerde dansçıların adımları da hızlanıyor. İşte orada saatler dursun, müzik devam etsin. Biz izleyelim!

Aceleye gelmiş gibi duran afişi haricinde çok sevdiğim bir eser oldu Bach Alaturka&Danzon. Su damlası gibiydi tüm eser, berrak ve parlak. Konulu baleleri ne kadar sevsem de dansçıların, müziğin içinde böylesine eriyip gittikleri eserler bir başka oluyor.

Bach Alaturka&Danzon bu sezon için sadece 12 ve 22 Ekim’de sahne alacak gibi duruyor. Kaçırmamanızı dilerim. Biletleri buradan alabilirsiniz.

Keyifli seyirler.

Yazıda kullanılan görseller Tarkan Serengül’e aittir.

<span class="reading-mode-buttons"></span>Rüya Gibi Dans: Bach Alaturka&Danzon<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Paris Hayatı; operetin olması gerektiği gibi dramatik yapıdan daha çok önem verdiği evrensel değerlerle, coşkulu müzikle, vurucu cümlelerle, enerjik yapıyla ve dolu dolu dans figürleriyle bezenmiş bir eser. III. Napoleon’un hüküm sürdüğü, II. İmparatorluk döneminde bestelenen Paris Hayatı, o günün bohem hayatını anlatır. O dönemde şenlik alanı gibi düzenlenen Paris’te, kafeler sabah akşam dolu, sokaklar eğlenceye boğulmuştur. Bu şenlik havasının gerisinde, toplumda baskıcı bir yönetim anlayışı hüküm sürer. Sosyal sınıflarda bozulmaların, sanatsal zevklerde düşük beğenilerin görüldüğü, halkın büyük bir kısmının yoksullukla boğuştuğu Paris, kendisini adım adım yozlaştıran bir bohem hayata saplanıp kalmıştır.

Paris Hayatı Konu

Turist olarak Paris’e gelen İsveçli bir baron (Kamil Kaplan) ve barones (Güzin Yıldız) üzerinden yüksek sosyete ilişkilerini anlatıyor Paris Hayatı. Zengin ve sosyetik kadınlarla, arkadaşı Bobinet (Barış Çark) gibi flörtleşmek isteyen Gardefeu, (Emre Akkuş) tren istasyonunda İsveçli turistleri rehber kılığında karşılar. Otel yerine, konukları evinde ağırlayan Gardefeu yalanına evdeki çalışanlarını ve arkadaşlarını da dahil eder. Farklı heyecanlar yaşamaya can atan baron, Gardefeu’nun sevdiği Metella ile (Evren Gökoğlu) yakınlaşmaya çalışırken işler karışır. Karmaşanın ve yalanların iç içe geçtiği hikaye mutlu sonla çözüme ulaşır.

Yaratıcı Ekip

Librettosunu Henri Meilhac ve Ludovik Halévy’in yazdığı, dilimize Gürçil Çeliktaş ve Gül Sabar’ın kazandırdığı Paris Hayatı bu versiyonunda 2 perde 2 saat 15 dakika olarak sahneleniyor. Zeynep Çelen Tamer’in sahneye koyduğu eserin; dekoru Sinan Ayber’e, kostümü Tülay Usta’ya, ışık tasarımı Emin Saraçoğlu’na, koreografisi Özge Ay’a ait. Eserin orkestra yönetmeni Sunay Muratov, koro şefi ise Giampaolo Vessella.

Bu versiyonuyla hikaye; Paris’in mutlu dönem (Belle Epoque) zamanında değil de 1970’lerin Paris Hayat’ında geçiyor. 70’li yılların ruhunu ve özelliklerini taşıyan dekorlarla ve kostümlerle süslenen sahne göze hitap eden bir dünya kurmayı başarmış. Tren garı, evler, masalar, kafeler, gece kulübü, renkli ışıklar, bol paça pantolonlar, çiçek çocuklar, süslü kıyafetler, renkli dans kostümleri birbirini tamamlayarak sevdiriyor seyirciye, yalanlarla dolu Paris Hayatı’nı.

Teknik detayların başarısı, solistlerin inandırıcı oyunculukları, rollerine oturmuş sesleri ve zarif duruşlarıyla bütünleşiyor. Kısa rolüne rağmen, Pauline karakterine hayat veren Olça Bora eserde en beğendiğim isim oldu. Eserin dans sahneleri, genç dansçılarıyla başlı başına bir gösteriydi. Açılıştan kapanışa her dansları ayrı güzeldi. Oyunun afişini de çok beğendim. Şık duruşuyla merak uyandırıp seyirciyi Paris Hayatı’na çekiyor kesinlikle.

Aldatmacayı ve yalanı içinde karıştırmış, karakterleri oradan oraya koşan, yer yer komik, hatta kimi zaman biraz alaca bulaca olan bir dünya kuruyor eser seyirciye. Sonunda fazla etkilemese de, renkli kapıları aralamak ve sıkıntıları bir süreliğine dışarıda bırakmak için güzel bir eser Paris Hayatı.

Bu sezon 1/6/13/27 Kasım  tarihlerinde izleyebilir, biletleri buradan alabilirsiniz.

Keyifli seyirler.

<span class="reading-mode-buttons"></span>Rengarenk Bir Operet: Paris Hayatı<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Rumuz Goncagül

Oktay Arayıcı’nın kaleme aldığı Rumuz Goncagül, ülkemizin 70’li yıllarından bir kesit sunuyor seyirciye. Kızına zengin bir koca bulup evlendirmenin hayalini kuran bir annenin, bunu gazete ilanı üzerinden gerçekleştirmeye çalışmasını anne ve kızı üzerinden komedi yoluyla anlatıyor hikaye. Yazıldığı tarihten bugüne dek birçok kere sahneye konmuş, filmi dahi çekilmiş Rumuz Goncagül bu sezon Ankara Devlet Tiyatrosu tarafından sahneleniyor. İsmet Numanoğlu’nun yönettiği oyun 2 perde 2 saat 30 dakika.

Rumuz adlar kullanarak gazeteden koca arayanlar bugünün Türkiye’sinde televizyon programları aracılığıyla yuva kurmaya çalışıyor. Yani geçen yıllara rağmen değişen çok da bir şey yok. Bu yüzden de oyun metninin yıllara yenik düşmediğini ve bize bizi anlatmakta çok başarılı olduğunu söyleyebiliriz. Oyunda Gülsün’ün ilanına pek çok yanıt geliyor ve anne kız adaylarla görüşmeye başlıyor. İçten içe Gülsün’ü sevmekte olan, evdeki kiracıları Sıtkı’nın da bu görüşmelere katılmasıyla olaylar karışıyor.

Hem güldüren, hem hüzünlendiren hem de düşündüren bir yapısı var Rumuz Goncagül’ün. Tüm oyuncuların karakterlerin içine büründüğü oyunda özellikle Dilara Keyf Günç (Anne İnsaf) ve kızı rolünde Özge Mirzalı (Gülsün) harika bir ikili olmuşlar. Hikayeyi alıp keyifle yoğuruyorlar sahnede. Yalnızca Ötüken Hürmüzlü Sıtkı rolünde gözüme battı. Onun haricinde 70’li yılları sahneye taşıyan kostümleri ve dekorları, tiyatronun içine serpiştirilmiş renkli dansları, eğlendiren müziği ve dile takılan şarkı sözleriyle çok enerjik ve keyifli bir oyun Rumuz Goncagül. Sezon bitmeden mutlaka seyredin. Önümüzdeki ayın programına buradan bakabilirsiniz.

Macbeth

Shakespeare’in en bilinen tragedyalarından olan Macbeth gücü elinde tutmak isteyen, hırsları, arzuları ve iktidar sevdası yüzünden elini kana bulayan ve canavarlaşan bir adamın hikayesini dile getirir. Hiç dinmeyecek bir hırsı ve bitmeyecek bir durumu anlattığından zamansız bir tiyatro eseridir Macbeth.

Tiyatro İstanbul ve Ekip Tiyatro’nun, Bülent Emin Yarar rejisiyle sahneye koyduğu, 2. Ankara Tiyatro Günleri kapsamında Ankara’ya konuk olan Macbeth bu ayın en çok merak ettiğim ve izledikten sonra da hayal kırıklığıyla ayrıldığım oyunu oldu. Oyun 2 perde 1 saat 40 dakika olarak sahneleniyor.

Oyun yapısal olarak farklı bir noktadaydı. Çeşitli renklerdeki tüller ve taht olarak da kullanılan bir el arabası dışında dekor yoktu neredeyse sahnede. Macbeth’in o ünlü cadıları da oldukça farklı şekilde aktarılmıştı hem duruş hem de kostümleri açısından. Bu yönüyle keyifliydi. Fakat bence bir tiyatro oyununu anlamlı kılan gösterdiği noktaya kuvvetli baskı uygulayabilmesi. Konusuna göre gerek seyirciyi sarsması, düşündürmesi, eğlendirmesi ya da onu bir bakış açısını sorgulamaya itmesi. Oyun farklı bakış açısına rağmen asıl anlatması gereken meseleyi karanlıkta bıraktı bana göre. Macbeth’in vicdan çarpışmalarına fazlaca dışarıdan bakmak durumunda kaldı seyirci. Macbeth ve karısı arasındaki öpüşme sahnesinin birkaç kere tekrarlanması, Macbeth’in oyunun sonuna doğru üzerindekileri çıkartması ve sonra tekrar giymesi gibi pek olmamış detaylara boğulmuştu. Oyuncular ellerinden geleni yapsalar da sonuç ortalama olarak kaldı benim gözümde.

Kuş Öpücüğü

Tiyatro D22’nin sahneye koyduğu Berkay Ateş’in yazıp başrolünü Güneş Hayat ve Emir Çubukçu ile paylaştığı Kuş Öpücüğü, toplumsal sorunları birbirlerine uzak kalmış bir anne-oğul üzerinden anlatıyor. Yılları hapiste geçen Hatice (Güneş Hayat) ve sokakta akordeon çalarak geçmini sağlayan kalbinden hasta Mehmet’in (Berkay Ateş), polis, uyuşturcu ve siren sesleri içinde tek göz odalı evlerindeki hayatı anlatan Kuş Öpücüğü 1 perde 90 dakika.

Hatice’nin oğluyla arasındaki uçurumu silme çabasını çok gerçekçi, acıtıcı fakat asla duygu sömürüsü yapmadan anlatıyor metin. Küçücük bir oda, bir yatak, akmayan musluklar, yatağın altına saklanmış öteberiler, tencerede kaynayan yemek ve onların arasında bir anne ve oğul. Anne ve oğulun sarsıntılı ilişkileri, Mehmet’i tedavi ettirebilmek için katıldıkları yarışma programıyla farklı bir hal alıyor. Reality show’larda görmeye alışkın olduğumuz manzaraları karşımıza getiren oyun dinamik bir yapıya bürünüyor yarışmayla. Hatice ve Mehmet, yarışıyor ve kazandıkları parayla soytarılaşıp soytarılaşmamak arasında kalıyorlar televizyon ekranında. Tüm kostümleri, duruşları ve dekorlarıyla Kuş Öpücüğü karşınızda yaşanıyor.

Hatice’ye hayat veren Güneş Hayat ne kadar gerçek ve ne kadar yalın bir oyunculuk sunuyor seyirciye. Anne oğula bürünmüş ikiliyi seyretmek akıp giden, düşündüren, üzen, sorgulatan, güldüren, şaşırtan ve en derinde iz bırakan bir oyun seyretmek demek. Mutlaka seyretmelisiniz Kuş Öpücüğü’nü.

Gelecek ay görüşmek üzere. İyi Seyirler!

<span class="reading-mode-buttons"></span>Tiyatro Güncesinde Mart Ayı<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Dünya Prömiyerini 1 Şubat 1896 yılında Torino’da yapan La Bohème, ülkemizde ilk kez Ankara Devlet Opera ve Balesi tarafından 1948 yılında sahnelendi. O günden bu yana defalarca farklı kadrolarca sahneye konan La Bohème 2017 versiyonuyla ülkemiz genelinde 24. kez seyirciyle buluşmuş oldu.

La Bohème; Edgar, Manon Lescaut ve ülkemizde daha çok bilinen Madame Butterfly ve Tosca eserlerinin bestecisi, İtalyan müzisyen Giacomo Puccini‘nin 4 perdelik opera eseri. Bestecinin diğer eserlerinden daha çok benimsenen La Bohème konusunu Fransız yazar Henri Murger’in “Bohem Hayatından Sahneler” başlıklı otobiyografik romanından alır. Librettosunu Giuseppe Giacosa ve Luigi lllica’nın yazdığı La Bohème, Puccini’ye başarı getirirken besteci dostu Ruggero Leoncavallo ile arasının bozulmasına neden olur. Bunun sebebi ikisinin de operaları için aynı romandan yola çıkmasıdır. Puccini’nin La Bohème operasının dünyada defalarca sahnelenmesiyle bu yarıştan galibiyetle çıktığı görülür.

La Bohème Konusu:

Geçimlerini zorlukla sağlayan dört sanatçı arkadaşın, 1900’lü yılların Paris’indeki yaşamlarını, merkezine aşkı alarak anlatıyor La Bohème. Birbirlerine ilk görüşte aşık olan terzi Mimi ve şair Rodolfo arasındaki dramatik aşkı, Rodolfo ile ev arkadaşı ressam Marcello ve eski aşkı şarkıcı Mussetta’nın ilişkileriyle pekiştiriyor. Rodolfo çeşitli bahanelerle ayrıldığı Mimi’nin ağır hastalığının farkındadır. Bu hastalığın ilerlemesinden fakir hayatını sorumlu tutup, vicdan azabı çekmektedir. Hastalığının ilerlemesiyle yatağa düşen Mimi son nefesini Rodolfo’nun kollarında verir.

Yaratıcı Kadro:

Genç yönetmen Aylin Bozok’un rejisiyle sahnelen La Bohème’in dekoru Talat Ayhan, kostümü Gazal Erten ve ışığı Fuat Gök imzalı. Orkestra yönetmeni Alessandro Cedrone, koro şefi Mikhail Iskrov ve çocuk koro şefi Ayşegül Erşahin. Orijinalinde 4 perde olan La Bohème bu versiyonda 2 perde 2 buçuk saat olarak seyircinin karşına çıkıyor.

Bu sezon izlediğim ikinci opera olan La Bohème birçok yönüyle beğendiğim bir eser oldu. Dekorları, kostümleri, ışıklarıyla bir dünya yaratabilen La Bohème, rollerine hayat veren sanatçılarıyla da bir bütündü. Metnin sözleri çok duygusal, sesler çok güzel, okuyuşlar içliydi.
1900’lü yılları anlatmak için seçilen beyaz dekorlar La Traviata’da ne kadar eğreti durmuşsa, La Bohème’de o kadar oturmuştu. Rodolfo ve arkadaşlarının zar zor kirasını ödeyebildiği evin eşyalarından, oyun boyunca sahnede yer alan duvar dekorlarına, şirin Paris kafelerine kadar her şey yerli yerindeydi. Sahne, uçan balon tasarımlarıyla şeker gibi bir havaya bürünmüştü. Az ama yeten dekor, dönemi yansıtan kostümlerle görsellik ikna ediciydi. Işık kullanımı da eseri pekiştiren detaylardandı.

Eserde yer alan tüm sanatçıları da çok beğendim. 4 arkadaşa hayat veren Şenol Talınlı (Rodolfo), Eralp Kıyıcı (Marcello), Mithat Karakelle (Colline) ve Emre Uluocak (Schaunard) etkileyici sesleriyle çok iyi, çok uyumluydular. Onlara eşlik eden Tuğba Dekak utangaç, sessiz, hasta ama çok aşık Mimi’yi hem görünüş hem ses olarak hafızama kazıdı. Esra Çetiner de hem aşık hem kurnaz Mussetta rolüyle oldukça iyiydi.

İlk perde neşeli, ikinci perde ise dramatikti. İçerdiği duygusal yoğunluk ve ve seslerin yarattığı uyumla ikinci perde favorim oldu.
Oyuncakçı Parpignol karakterinin sürekli sahnede dolaşması dikkatimi dağıttıysa, konu biraz yavaş ilerlese de geneline özen gösterilen detaylarıyla hem kulakların pasını silen hem görsel olarak tatmin eden güzel bir eser.

Keyifli Seyirler.

<span class="reading-mode-buttons"></span>Kült Bir Opera: La Bohème<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.

Yeraltından Notlar

Dostoyevski’nin kısa romanı Yeraltından Notlar, oyuncu ve yönetmen Erdinç Doğan tarafından oyunlaştırılıp aynı adla sahneye konmuş. Kapalı gişe oynayan Yeraltından Notlar aynı zamanda 20. Dostoyevski Tiyatro Festivali‘nden de ödülle dönen bir oyun. 2 perde 2 saat olan oyun çoğunlukla Ziraat Sahnesi’nde seyirciyle buluşuyor.

Bir adamın yaşadığı alçaltıcı bir olay sonrasında dış dünyadan kendisini soyutlayıp kendi kurduğu yeraltında yaşamaya başlamasını psikolojik yanlarıyla anlatıyor Yeraltından Notlar. Derinliği oldukça fazla, bir anlamda yorucu bir metin. Üzerini çizmekle bitiremeyeceğiniz sayfaları mevcut. Oyunu seyretmeden önce metni okumuş olsaydım dedim çünkü metni kafada oturtmak ve oyun boyunca Bay X ile kol kola ilerlemek için bu gerekli bir adım.

Fakat metni bilmeseniz de sahnede olana kapılıyorsunuz. Oyunculuklar, sahneye koyma şekli, seçilen isabetli repliklerle metin tiyatro sahnesinde güzel duruyor. Dekor ve kostüm ikna edici, özellikle de anlatım tekniğinde yaratıcı detaylar dikkat çekiyor. Murat Çidamlı’nın iki saat boyunca emekle omuzladığı rolüne yardımcı oyunculardan güzel bir destek var. Özellikle Suat Karausta oyun boyunca pırıl pırıldı.

Üzerinden yıllar geçse de hiç eskimeyecek dertleri taşıyor Bay X. Hepimize bir parçası tanıdık. İyi bir uyarlama olmasına rağmen muhtemelen eserin derinliğinden dolayı Yeraltından Notlar’da bir şeyler eksik kalıyor. Yine de kitap uyarlaması adına iyi bir örnek.

Moby Dick Beyaz Balina

Amerikalı yazar Herman Melville’nin, 1851’de basılan ve balina avcılığını konu alan romanı Moby Dick Beyaz Balina da sahnede. Balina avcılığına yıllarını vermiş Kaptan Ahab’ın bacağını koparan balinadan öç alma serüvenini psikolojik ve dramatik detaylarla anlatan Moby Dick neredeyse tamamı denizde geçen, karakterleri bol bir savaş hikâyesi.  

Romanın uzun sayfalarına ve yoğunluğuna rağmen yaratıcı ellerde güzel sonuçlarla sahneye aktarılabileceğini düşünüyordum ta ki Amerikalı oyuncu ve yönetmen Stanton Jay Davis tarafından oyunlaştırılıp sahneye konan Moby Dick-Beyaz Balina’yı seyredene kadar.

2 perde 2 saat 20 dakika süren oyun değil kitabı yansıtabilmek bir tiyatro eserinin olmazsa olmazlarını bile içermiyor. Yönetmen ne anlatacağına ve nereyi ön plana çıkaracağına sanırım karar verememiş. Bu yüzden de sahnede dağınık ve gelişigüzel bir oyun oynanıyor.

Kitapta anlatıcı olarak kabul ettiğimiz Ishmael’i tiyatro sahnesinde anlatıcı olarak görmek, olayları anlatmasını dinlemek çok sıkıcıydı. Bunun yanı sıra karakterler tipleştirilmiş ve oyuncular rollerine mesafeli kalmışlar. Göz dolduran gemi dekoruna o ortamı yaratacak atmosfer maalesef yaratılamamış. Oyun Akün Sahnesi’nde oynadığından, sahne tabak gibi seyircinin önündeyken keşke dekor değiştiren görevliler de kostümle oyuna dahil edilselermiş. Çok dikkat dağıtıcıydı dekor değişimleri. Balinaya dair aksesuarların sahnede yer almayışı ve Kaptan Ahab’ın takma ayağının alelade bir botla yansıtılması gibi olmamış kostüm detayları içeriyordu oyun. Dahası saçlarını şapkalarının içine saklayarak erkek karakterlerin rollerini üstlendik diye haykıran kadın oyuncuları, kitaptan bölüm x diye haykıran sesleriyle yarım yamalak bir uyarlama sahnedeki Moby Dick Beyaz Balina.

Oyunun tek ilgi çekici yanı müzikal detaylar içermesiydi. Fakat onlar da çok neşeli geldi bana hikayenin karanlık atmosferini düşününce. Kitabı ne kadar tavsiye etsem de önermiyorum DT’nin Moby Dick’ini. 2017-2018 Sezonunda programda yer almıyor Moby Dick.

Neşe’Dert‘Aşk

Geçtiğimiz sezondan beri kapalı gişe oynayan bir oyun Neşe’Dert’Aşk. Şirin Aktemur Toprak’ın kaleme aldığı Umut Toprak’ın sahneye koyduğu oyun 2012 yılında kaybettiğimiz Kırşehirli halk ozanımız Neşet Ertaş’a dair bir güzelleme. Oyun 1 perde 1 saat 30 dakika.

Metin, Neşet Ertaş’ın ağzından geçmiş zamanı, yaşadıklarını ve düşündüklerini aşkı arayan gönlünü merkeze alarak anlatıyor. Hayatının gerçeklerine sazı ve sesi eşlik ediyor usta ozanın. Şivesiyle ozanı sahnede yaşatan Alpay Ulusoy ve sazıyla, sesiyle yürekleri düğüm düğüm eden Mert Kılıç gayet başarılıydılar. Fakat oyunun metni çok düz, sadece anlatılardan ve şarkılardan ibaret. Onu dinleyerek büyüyenlere ve büyüyeceklere sunulan bir tanıtma ya da hatırlatma gibi duruyor yalnızca. Neşet Ertaş’ın yüce gönlüyle yaşadıkları boğazınıza düğümleniyor, hüzünleniyorsunuz, seyrettiğinizi de seviyorsunuz fakat tiyatronun üzerinizde bıraktığı güçlü etkiyi hissedemiyorsunuz. Bu da oyunun eksik kalan yanı oluyor.

Dekorlar kullanışlı bir şekilde göz yormayan ekranlara dönüşüyor. Görüntülerdeki çocuk oyuncuları yapay bulmak haricinde sahneyi dolduran dekoru ve ışık kullanımını oldukça beğendim. Oyunun en güzel yanı biraz olsun hasret giderebilmenizi sağlaması usta ozanla.

Önümüzdeki ay yeni oyunlarla görüşmek üzere. Ankara Devlet Tiyatrosu programı nı buradan takip edebilirsiniz.

Tiyatronuz daim olsun!

<span class="reading-mode-buttons"></span>Tiyatro Güncesinde Şubat Ayı<span class="reading-mode-buttons"></span> yazısı ilk önce Lavarla - Kültür-Sanat ve Kent Yaşamı üzerinde ortaya çıktı.